Piękno w kulturze ponowoczesnej

Piękno to tradycyjna kategoria estetyczna. Jest niedoścignionym ideałem, a równocześnie wartością mocno powiązaną z naszym codziennym życiem. Ta podwójność niesie wiele konsekwencji: dobrych i złych. Związki z życiem zapewniają pięknu nieustanną ważność i znaczenie, natomiast szeroki kontekst odniesień wywołuje jego rozmycie. Autorka pracy Piękno w kulturze ponowoczesnej nie rezygnuje z przedstawienia złożoności sytuacji, jednocząc teorię z praktyką. Specyficzna pozycja piękna wymaga zarówno filozoficznych rozważań, jak i analizy konkretnych przykładów tekstów kulturowych. Dlatego w książce spotykają się intrygujący dyskurs estetyzacji oraz filozoficzne problemy wartości estetycznych z teoriami kultury popularnej. Pole teoretyczne zostało wzbogacone interesującymi przykładami działań artystycznych oraz reklam. Pozwoliło to przedstawić różnorodne zagadnienia: współczesne odwołania do klasycznego rozumienia piękna, połączenie piękna z problemem kształtowania tożsamości, rozumienie piękna w zespoleniu z wzorami społecznymi, przenikanie sztuki i kultury popularnej oraz krytykę piękna. Praca Piękno w kulturze ponowoczesnej nie stanowi zamkniętej teorii, lecz jej autorka z perspektywy filozoficznej snuje otwarte refleksje nad otaczającą nas rzeczywistością

Opis z okładki dodał użytkownik Szymon Musiał

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> praca >> wiele >> kultura >> zostać

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Piękno w kulturze ponowoczesnej jest na 545 miejscu (na 2875 książek) w kategorii sztuka
• (wyprzedza ją Najpiękniejsze krajobrazy świata)
• książkę oceniło 187 osób
• przeczytało 244, dodało do ulubionych 187
• ponad 187 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.01 na 10
• w sumie oceniło 189
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Piękno w kulturze ponowoczesnej?

Encyklopedia autorów

Wirpsza Witold 1918-1985 poeta, prozaik, tłumacz, eseista Mąż tłumaczki Marii Kureckiej, ojciec poety Leszka Szarugi. Urodził się w Odessie. W 1935 debiutował jako poeta w "Kuźni Młodych". W latach 30. odbywał studia prawnicze na UW i muzyczne w Wyższej Szkole Muzycznej. Brał udział w obronie Oksywia (1939), do 1945 był więźniem niemieckich obozów jenieckich. W 1947--56 w Szczecinie, gdzie organizował kolonię artystów i pisarzy, potem w redakcji "Po prostu" i "Nowej Kultury". W1971 osiedlił się w Berlinie Zachodnim. Laureat kilku nagród, między innymi miasta Szczecina (1955) i Deutsche Akademie fur Spra-che und Dichtung (1967). Zmarł w Berlinie. Po wojnie związany z socrealistycznym pseudoklasycyzmem, który odrzucił w późniejszych utworach na rzecz poezji eksperymentalnej, nasyconej aluzjami kulturowymi, stanowiącej jedną z najoryginalniejszych polskich prób poezji au-totematycznej. Wirpsza opowiada się po stronie abstrakcji, przeciw emocjonalnej poezji wyznania. Bardzo istotną rolę odgrywają w tym inspiracje religijne oraz muzyczne, a także wpływ nauk ścisłych. Opublikował między innymi tomy poetyckie: Sonata (1949), poemat Stocznia (1949), Polemiki i pieśń (1951, tutaj m.in. Traktat polemiczny nawiązujący do Traktatu moralnego Miłosza), Pisane w kraju. 1950--1951 (1952), Dziennik Kożedo (1952, poemat dokumentalny o wojnie w Korei), List do żony. Wiersze (1953), Z mojego życia (1956), Poematy i wiersze wybrane (1956), Don Juan (1960), Mały gatunek. Wiersze 1939-1959 (1960), Komentarze do fotografii. Thefamily ofman (1962), Drugi opór. Wiersze 1960-1964 (1965), Przesądy (1966), Traktat skłamany (1968), poemat Liturgia (1985), Apoteoza tańca (1985), Faeton (1988, powstał w 1969), pośmiertnie wydany Nowy podręcznik wydajnego zażywania narkotyków (1995). Wykładem programu poetyckiego, który realizował w wierszach, jest zbiór szkiców Gra znaczeń (1965). Jego dorobek prozatorskim obejmuje powieści Na granicy (1955), Pomarańcze na drutach (1964), Morderca (1966, w jednym tomie z dramatami Tantal i Kreator), Wagary (1970) oraz tom opowiadań Stary tramwaj i inne opowiadania (1955). Wraz z żoną przełożył szereg znaczących dzieł literatury niemieckojęzycznej, m.in. Doktora Faustusa (1960) T. Manna, Śmierć Wergilego H. Brocha (1963) oraz utworów R.M. Rilkego, F. Schillera, B. Brechta,

Encyklopedia literatury

KULICZKOWSKA KRYSTYNA, z JAROSZYŃSKICH ur. 29 X 1912 w Warszawie, krytyk, historyk literatury. Ukończyła studia polonistyczne na UW (1938). Działalność kryt. lit. rozpoczęła jeszcze w okresie studenckim na łamach "Pionu" i "Bluszczu". Uczestniczka powstania warsz. 1944, po wyzwoleniu przebywała do 1948 w Krościenku, gdzie wraz z mężem prowadziła gimnazjum, pisząc jednocześnie recenzje i art. do prasy literackiej. SW 1. 1952-58 pracownik nauk. IBL PAN w Warszawie (od 1954 wykładała także na WSP), nast. związała się z UW; od 1972 docent, od 1978 prof. tej uczelni. W 1974- 76 wykładała pol. literaturę współcz. w Instytucie Wsch. uniwersytetu neapolitąńskiego. Gł. przedmiotem zainteresowań K. jest literatura dla dzieci i młodzieży 2 poł. XIX w. oraz jej współc z;. tendencje rozwojowe. Ogłosiła studia przekrojowe Literatura dla dzięci i młodzieży w latach 1864-1914 (1959, wyd. 3 popr. iposzęrz. 1975), W szklanej kuli. Szkice o literaturze dla dzieci i młodzieży (1970), Dawne i współczesne problemy prozy dla dzióci (1972), prace monogr. o twórczości E. Szelburg-Zarembiny (1965), pisarstwie dla dzieci i młodzieży Sienkiewicza i Konopnickiej (1964) oraz M. Dąbrowskiej (1969). Ponadto zarnieściła wiele rozpraw w wydawnictwach zbiór., zaopatrzyła we wstępy i posłowia lektury szkolne. Opracowała wraz ź I. Słońską Mały słownik literatury dla dzieci i młodzieży (1964) i z B. Tylicką Nowy słownik literatury dla dzieci i młodzieży (1979).