Finałowe starcie

Japonia, zagrożona atakiem nuklearnym Wielkiej Mandżurii, uderza pierwsza. Świat staje w obliczu wojny atomowej. Wysłana na Daleki Wschód amerykańska flota zostaje zdziesiątkowana przez japońskie łodzie podwodne nowej generacji. Zmierzyć się z nimi mogą tylko dwa supernowoczesne okręty admirała Michaela Pacino, wyposażone w supertajną broń

Opis z okładki dodał użytkownik Aleksander Ziółkiewicz

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> świat >> móc >> nowa >> wielki >> wojna

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Finałowe starcie jest na 3435 miejscu (na 4838 książek) w kategorii sensacja / kryminał / thriller
• (wyprzedza ją Byczki w pomidorach)
• książkę oceniło 650 osób
• przeczytało 882, dodało do ulubionych 650
• ponad 650 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.52 na 10
• w sumie oceniło 664
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Finałowe starcie?

Encyklopedia autorów

Gomringer Eugen urodzony 1925 szwajcarski poeta i eseista tworzący w języku niem współzałożyciel pisma „Spirale"; tworzył w nurcie tak zwany poezji konkretnej; zbiory: die konstellationen 1953-62 (1962, tytuł zaczerpnięty od S. Mallarmego), die konstellationen (1964), manifeste und darstellungen derkonkreten poesie 1954--66 (1966); program zawarty w owych wierszach i manifestach zakładał odrzucenie typowych dla poezji elementów: podmiotu lirycznego, rytmu, metafory, i wprowadzenie wizualizacji idei w konkretnej formie, na przykład z wyrazu „milczeć" tworzył graficzny układ przypominający milczące usta.

Encyklopedia literatury

BRACIA POLSCY radykalny odłam pol. - reformacji, powstały 1562-65 w wyniku rozłamu w kościele kalw.; b.p. utworzyli wówczas tzw. Zbór Mniejszy. Nazwa arianie (od podważającej dogmat Trójcy Św. doktryny Ariusza z IV w.), nadana b.p. przez przeciwników, przetrwała w tradycji pol.; w XVII w., zwł. za granicą, byli oni zwani socynianami. Na poglądy religijne b.p. poważny wpływ wywarli antytrynitarze wł.; początkowo przeważały doktryny trydeizmu (rozbicie jedności Trójcy św.) i dyteizmu (uznanie tylko dwóch osób boskich: Ojca i Syna), z czasem dominację osiągnął unitaria- nizm, uznający pierwotną boskość tylko Boga-Ojca. Występując z krytyką scholastycznej tradycji spekulatywnej, b.p. we wczesnym okresie swej działalności głosili nawrót do bezpośredniego, dosłownego odbioru Pisma św. jako słowa Bożego, do stosowania w praktyce ewangelicznych zasad prostoty i ubóstwa. W ideologii społ.-polit. grupy dominował wówczas kierunek radykalny, reprezentowany m. in. przez M. Czecho- wica, Jana Niemo je wskiego, Piotra z Goniądza i Grzegorza Pawła z Brzezin; zakazywali oni członkom zboru obejmowania urzędów, zwł. sędziowskich, związanych z wymierzaniem kary śmierci, służenia w wojsku i posiadania majątków, potępiali pańszczyznę oraz poddaństwo chłopów. Hasła te były wcielane w życie tylko przez nielicznych b.p.; u schyłku XVI w. pierwotny radykalizm doktryny uległ wyraźnemu przesileniu; zezwolono na piastowanie urzędów, posiadanie poddanych - pod warunkiem humanitarnego ich traktowania - oraz na (obwarowany licznymi zastrzeżeniami) udział w wyprawach wojskowych. Postulowano natomiast rozdział spraw kościoła od państwa. Na ewolucję doktrynalną b.p. wpłynęły znacznie poglądy F. Socyna, który eksponował zagadnienia etyki chrześc., kładł nacisk na możliwości moralno-intelektu- alne człowieka, podkreślał konieczność kryt. i racjonalist. interpretacji Biblii, bronił prawa do błędu, formułował zasady tolerancji. Idee te rozwinęli jego następcy: J. Crell, J. Steg- mann, S. Przypkowski, Jonasz Szlichtyng, A. Wiszowaty.B.p. przywiązywali dużą wagę do rozwoju szkolnictwa. Zasłynęły pod tym względem takie ośrodki, jak Pińczów, Lewartów, Lublin, Raków (ze słynną w 1 poł. XVII w. - Akademią Rakowską), Lusławice i Kisielin na Wołyniu. Propagandzie wyznaniowej służyło również piśmiennictwo: przekł. Biblii (Sz. Budny 1572, Nowy Testament- M. Czechowic 1577, W. Szmale i in. 1606), katechizmy (W. Szmale i in. 1605), wiersze i pieśni nabożne pisarzy ariańskich (M. Czechowic, Grzegorz Paweł z Brzezin, później S. Lubieniecki mł., S. Przypkowski, J. Stojeński i in.). Nie stronili też poeci ariańscy od fraszek, erotyków, wierszy satyr, i obyczajowych. Wnieśli do poezji pol. ideę wolności myśli i wyznania (Z. Morsztyn K. Arciszewski, Jerzy Szlichtyng, O. Karmanowski, W. Potocki). Wielu ich znajdujemy w Wirydarzu poetyckim J.T. Trembeckiego. Do grona b.p. należał autor pierwszej pol. gramatyki, P. Statorius-Stojeński, wybitny leksykograf J. Mączyński oraz tłumacz bajek Lafontainea, K. Niemirycz. Dzieła b.p., drukowane przede wszystkim w Rakowie, zyskały w XVII w. rozgłos na Zachodzie Europy. Zawarte w nich idee filoz. przyczyniły się do rozwoju racjonalizmu rei., a nawet deizmu. Zwłaszcza prace Crella, Przypkowskiego, Szlichtynga i Wiszo- watego, znane gł. poprzez wydawnictwo Bibliotheca Fra- trum Polonorum (1668-69 i 1692), wywarły wpływ na postulaty tolerancji oraz rozdziału Kościoła od państwa, występujące w dziełach eur. pisarzy wczesnego oświecenia, z J. Locke em na czele.Wygnani z ojczyzny uchwałą sejmową (1658), nakazującą zmianę wyznania lub opuszczenie kraju w ciągu 3 lat, b.p. chronili się częśc. w Prusach (gł. okolice Ełku), częśc. na Śląsku (gł. Kluczbork), w Siedmiogrodzie, Niemczech pn. i Holandii. Pozostawili po sobie pamięć niebezpiecznych heretyków, sprzymierzających się ze Szwedami. Jeszcze w dobie oświecenia miano im za złe negatywny stosunek do władzy świeckiej i służby wojskowej. Dopiero nauk. studia nad aria- nizmem, zapoczątkowane w Polsce u schyłku XIX w. przez A. Brucknera, zebrane w jego książce Różnowiercypolscy(1905), ukazały zasługi kulturalne b.p. Obok badań nad ideologią społ. tej grupy (S. Kot i jego szkoła) zajęto się również wkładem b.p. do ogólnoeur. myśli filozoficznej (L. Chmaj, później Z. Ogonowski).Odbiciem poglądów na sprawę b.p. jest też literatura; w XIX w. tematyka ariańska występuje w powieściach H. Rzewuskiego (Adam Śmigielski), W. Przyborowskiego (Arianie), J.I. Kraszewskiego (Macocha), A. Krechowieckiego (Starosta zyg- wulski), ukazujących ich - poza Kraszewskim - jako zdrajców sprawy narodowej. Po książce Brucknera zaczęto dostrzegać walory umysłowe b.p. (A. Nowaczyński, T. Miciński w Nieto- cie, wreszcie Żeromski, wspominający w Nawracaniu Judasza z uznaniem ich ideologię społeczną). Nawiązywała do tych idei grupa poet. Czartak. Dość krytycznie ukazała b.p. Z. Kossak (Złota wolność)-, krańcowej idealizacji doczekali się ostatnio w trylogii M. Rusinka o Arciszewskim oraz książkach B. Heyduka (Ogródnieplewiony, Negacja i wiktoria). Bardziej wyważony obraz dali: H. Malewska (Panowie Leszczyńscy), Cz. Miłosz (Dolina Issy), E. Jędrkiewicz (Wender, Wender, aryj ani).