Sny dla dorosłych i dla dzieci

Żartobliwe, a jednocześnie pełne magii obrazy Stawarskiego, znanego z rysunków w tygodniku "Wprost", oraz humoreski poetyckie Stokowskiego łączy w jednym tomie przewrotna idea katalogu wypożyczalni człowieczych snów. Teksty stylizowane są na miniscenariusze filmowe, a obrazy można potraktować jako rodzaj scenografii albo plastycznego zapisu akcji dramatycznej. Zapraszają do podjęcia swoistej gry intelektualnej, do zabawy, odgadywania i stwarzania niezwykłych sytuacji w świecie wyobraźni. Budulcem tych pełnych absurdalnego komizmu fantazji stają się przedmioty z ciasnych wnętrz mieszkań komunalnych, małżeńskie rozmowy i rytuały, krajobrazy żuławskich wsi i pomorskich lasów, zdezelowane autobusy i gwiazdy - te najbliższe, tuż nad naszymi głowami. Autorzy mieszkają i pracują w Zamku Malborskim

Opis z okładki dodał użytkownik Bartek Ertelt

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> dziecko >> jeden >> pełny >> zwykły >> znać

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Sny dla dorosłych i dla dzieci jest na 927 miejscu (na 3594 książek) w kategorii satyra, humor, rozrywka
• (wyprzedza ją Katyń Zbrodnia i kłamstwo)
• książkę oceniło 22 osób
• przeczytało 27, dodało do ulubionych 22
• ponad 22 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.01 na 10
• w sumie oceniło 23
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Sny dla dorosłych i dla dzieci?

Encyklopedia autorów

Rembek Stanisław 1901-1985 prozaik Urodził się w Łodzi. Dzieciństwo spędził w Łasku i Piotrkowie Trybunalskim, gdzie uczęszczał najpierw do rosyjskiego, a potem polskiego gimnazjum. W 1918 został członkiem niepodległościowej Polskiej Organizacji Wojskowej. W1919 wstąpił jako ochotnik do wojska polskiego i jako kanonier brał udział w wojnie pol-sko-bolszewickiej (prowadzony w tym czasie dziennik ukazał się w 1997 pt. Rok 1920 i okolice). Po demobilizacji zdał w 1921 maturę, a następnie do 1929 studiował historię na UW. Należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a od 1923 współpracował z "Robotnikiem". Debiutował w 1922 na łamach harcerskiego pisma "Ognisko" ogłaszając w nim powieść Ekspedycja karna. Od 1924 był nauczycielem języka polskiego w gimnazjach w Radomiu, Łęczycy i Równem Wołyńskim. W 1928 opublikował powieść Nagan, osnutą na tle wypadków wojny polsko-bolszewickiej. W tym samym roku wybrał się w podróż po Europie, a następnie przebywał przez kilka miesięcy w Algierii, gdzie pracował jako kreślarz. Po powrocie w 1929 zamieszkał w Milanówku, a od 1934 w Piotrkowie. W 1937 ukazała się powieść W polu, opowiadająca o dramatycznych losach kompanii piechoty WP w czasie wojny 1920 i będąca jednym z najwybitniejszych osiągnięć polskiej prozy batalistycznej. W tym czasie współpracował między innymi z "Kurierem Porannym", gdzie w 1939 publikował powieść historyczną o Józefie Wybickim Przemoc i szabla (wyd. 2001). We wrześniu 1939 brał udział w obronie Warszawy. W czasie okupacji mieszkał w Milanówku. Był członkiem AK, współpracował z konspiracyjnym pismem socjalistycznym "Lewą marsz", prowadził między innymi dziennik (Dziennik okupacyjny, wyd. 2000). Po 1945 pracował przez krótki czas w Ministerstwie Kultury w Łodzi, nawiązał też współpracę z prasą i opublikował powieść o czasach okupacji Wyrok na Franciszka Kłosa, wybitne studium psychologiczne kolaboracji i zdrady. W 1947 powrócił do Piotrkowa i wycofał się z życia literackiego utrzymując się z dorywczych zajęć pozaliterackich. W 1956 zamieszkał znowu w Warszawie; związał się ze Stowarzyszeniem "Pax". W tym samym roku ukazał się tom jego "gawęd" o powstaniu styczniowym Ballada o wzgardliwym wisielcu. Zmarł w Warszawie,

Encyklopedia literatury

HIPERBOLA, przesadnia, wyolbrzymienie przedstawienie jakiegoś zjawiska w sposób wyolbrzymiający jego wielkość, znaczenie i oddziaływanie. H. uznawana za jeden z tropów, nie jest jednak odrębnym chwytem stylist., ale raczej efektem współdziałania rozmaitych tropów i figur retorycznych (np. epitetu, metafory, peryfrazy, nagromadzenia, porównania, eksklamacj i, --pytania retorycznego). W prostej postaci h. spotykana jest często w języku potocznym, np. pękać ze śmiechu, umierać ze zmęczenia, szaleć z radości. Jako przyjęty od wieków sposób poet. amplifikacji tekstu, pojawiała się - zależnie od okoliczności - w rozmaitych postaciach i funkcjach, np. jako współczynnik lit. patosu i wspaniałości wysłowienia, jako znak szczególnej wagi przedstawianego zjawiska, jako sygnał emocjonalnego zaangażowania mówiącego oraz sposób silnego oddziałania na odbiorcę. Występuje w obrębie rozmaitych poetyk, gatunków lit. i stylów historycznych.