Świat biblijny. Od zarania dziejów do Nowego Testamentu

Autor: Jan Barnes, Ian Barnes inne jego książki:

Świat biblijny. Od zarania dziejów do Nowego Testamentu, Jan Barnes, Ian Barnes, 5.63

Zazwyczaj mówiąc: ''Biblia'' mamy na myśli jednolitą księgę, lecz w rzeczywistości jest to zbiór dzieł wielu autorów, tworzonych w różnych okresach, wybór pism, które tworzą znaną nam Biblię. Księgi Starego Testamentu spisywano przez wiele stuleci. Do niektó rych dodano fragmenty, a brzmienie innych przez lata uległo zmianie. Nie przetrwał żaden z oryginalnych manuskryptów, lecz do II wieku p.n.e. Stary Testament zebrano w dwadzieścia cztery księgi, tworzące znaną nam Biblię hebrajską. Najstarszym przekładem B iblii jest Septuaginta, greckie tłumaczenie wszystkich kanonicznych ksiąg Starego Testamentu oraz części tych, które wielu uważa za apokryficzne. Żydowscy tłumacze - tradycyjnie przyjmuje się, że było to siedemdziesięciu dwóch uczonych - rozpoczęli pracę n ad Pięcioksięgiem (Księgi: Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa) w Aleksandrii w pierwszej połowie III wieku p.n.e

Opis z okładki dodał użytkownik Julia Sulik

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> wiele >> świat >> znać >> praca >> wiek

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Świat biblijny. Od zarania dziejów do Nowego Testamentu jest na 3750 miejscu (na 10222 książek) w kategorii religia albumy
• (wyprzedza ją Fundamenty wiary. Przewodnik życia chrześcijańskiego)
• książkę oceniło 120 osób
• przeczytało 160, dodało do ulubionych 120
• ponad 120 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.63 na 10
• w sumie oceniło 123
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Świat biblijny. Od zarania dziejów do Nowego Testamentu?

Encyklopedia autorów

Gawroński Franciszek Rawita pseud. Roman Oryszowski, Stanisław Wigura Oryszowski Roman, Wigura Stanisław 1846-1930 powieściopisarz, publicysta, historyk Urodził się w Stepaszkach (okolice Kijowa), w rodzinie ziemiańskiej. Od 1855 uczył się w gimnazjum kijowskim, za udział w powstaniu styczniowym był przez półtora roku więziony w Kijowie. Od 1868 przez 3 lata uczył się w Wyższej Szkole Rolniczej w Du-blanach pod Lwowem. Wyjechał do Pragi, następnie do Wiednia, gdzie studiował w Hochschule fur Bodenkultur. Po szkole wyjechał na Ukrainę i tam zarządzał majątkami Branickich - te doświadczenia zaowocowały szeregiem prac naukowych dotyczących rolnictwa. W 1883 odbył podróż do Niemiec, a potem zwiedził Szwajcarię, Francję i Włochy. W Genewie spotkał T.T. Jeża, poznał jego córkę i w 1884 ożenił się z nią. Zaczął pisać utwory beletrystyczne i historyczne. Od 1885 mieszkał kolejno we Lwowie, Warszawie, Przemyślu i jego okolicach. Pracował jako sekretarz w redakcji "Kłosów" (1889-90), wydał cieszące się popularnością współczesne powieści: Poszukiwacze szczęścia (1890), Charcyzy (1893), Marzenia (1896), ale przede wszystkim powieści historyczne, m.in. Pan hetman Mazepa (1888), Na Krasnym Dworze (1889), Zlotobrody emir (1891), Warszawa (1895), Król i carowa (1920). Był współzałożycielem Towarzystwa Ludoznawczego, pracował też w Kole Literacko-Artystycznym we Lwowie. Redagował dziennik narodowo-demokratycz-ny "Wiek XX", a w 1911 kwartalnik "Ruś". W tym czasie związał się z Polską Ligą Narodową, był również członkiem Rady Muzeum Polskiego w Raperswilu i pomysłodawcą Towarzystwa Czytelni Akademickiej we Lwowie. W 1907 został prezesem Lwowskiego Towarzystwa Dziennikarzy Polskich. Był też współorganizatorem i pierwszym prezesem Krajowego Związku Dziennikarzy Polskich. W 1910 zaczął działać w krajowym komitecie redakcyjnym Biura Informacyj-no-Prasowego. Od 1911, po utracie majątku ziemskiego, przez dwa lata przebywał z synem w Zakopanem i Wiśle, towarzysząc mu w kuracji klimatycznej. W 1912 współpracował z wileńskim kwartalnikiem "Litwa i Ruś". Od 1914 mieszkał kolejno: w Krakowie, Zakopanem, a od 1917 w Wiśle; kilka lat później wyjechał do Józefowa pod Warszawą. Pisał liczne rozprawy historyczne, dotyczące najczęściej stosunków polsko-ukraińskich i polsko-kozackich. Był również autorem wielu broszur ogłaszanych po polsku i po francusku, poświęconych zagadnieniom polityki międzynarodowej oraz sprawom polskim i ruskim. Napisał też szereg prac z zakresu rolnictwa. Zmarł w Warszawie,

Encyklopedia literatury

ŁUBIEŃSKI STANISŁAW ur. 1573 w Łubnej (Sieradzkie), zm. 6 IV 1640 w Wyszkowie, historyk; biskup. Studiował w Akad. Krak. (doktorat praw 1598), w Grazu, Perugii i Rzymie, 1603 przyjął święcenia, pracował w kancelarii król. Zygmunta III, 1625-27 podkanclerzy; bp łucki 1624, bp płocki 1627. Należał do najbardziej światłych dostojników kośc. okresu potrydenckiego; utrzymywał bliskie stosunki z pisarzami, zwł. z M.K. Sarbiewskim, zgromadził w Płocku cenną bibliotekę. Jest autorem łac. prac hist., m. in. De motu dviii... libri ąuattuor-o rokoszu Zebrzydowskiego, i polit., jak np. De rebus Silesiaticis discursus (powst. 1632) - w obronie praw Polski do Śląska; wyd. zbiór. Opera posthuma (Antwerpia 1643); częśc. przekład A. Jochera: Pisma pośmiertne (Petersb. 1855, niestety bez ciekawej korespondencji Ł.).