Grzech i nawrócenie w życiu ochrzczonych. Studium komentarza Ambrozjastra Do Listów Św. Pawła

Grzech i nawrócenie w życiu ochrzczonych. Studium komentarza Ambrozjastra Do Listów Św. Pawła, Grzegorz Babiarz, 6.42

Św. Paweł, z polecenia zmartwychwstałego Jezusa, przelał jako pierwszy Dobrą Nowinę w serca pogan. Nie było to rzeczą łatwą. Żydzi deptali mu po piętach i uważali za zdrajcę. Wyznawcy religii pogańskich, bronili się przed Ewangelią rzucając w Apostoła nawet kamieniami. Paweł zadanie wykonał i dodatkowo zostawił Listy, w których uzasadnia na czym polega godność chrześcijanina i tajemnica Kościoła.Starożytne komentarze do tych Listów stanowią kopalnię wiedzy dotyczącej inkulturacji Ewangelii. Ambrozjaster, anonimowy autor z czwartego wieku, należy do wybitnych znawców myśli Apostoła Narodów. Lektura jego Komentarza stanowi cenną pomoc w poszukiwaniu tożsamości Chrystusowego ucznia. Studium ks. Grzegorza może zachęcić do bliższego spotkania z mądrością starożytnych chrześcijan, którzy wszystko budowali na wierze w Chrystusa i w niepowtarzalną godność chrześcijanina. (Ks. dr hab. Edward Staniek

Opis z okładki dodał użytkownik Agata Załęska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> wiedza >> dotyczyć >> wiek >> stan

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Grzech i nawrócenie w życiu ochrzczonych. Studium komentarza Ambrozjastra Do Listów Św. Pawła jest na 807 miejscu (na 6693 książek) w kategorii religia
• (wyprzedza ją Ewangelia jest mocą)
• książkę oceniło 31 osób
• przeczytało 46, dodało do ulubionych 31
• ponad 31 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.42 na 10
• w sumie oceniło 32
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Grzech i nawrócenie w życiu ochrzczonych. Studium komentarza Ambrozjastra Do Listów Św. Pawła?

Encyklopedia autorów

Sofron z Syrakuz Sophron około 470-około 400 prz. Chr. grecki pisarz autor mimów pisanych rytmizowaną prozą w dialekcie doryckim, podzielonych ze względu na tematykę na kobiece i męskie; z twórczości S. zachowało się 175 fragmentów i 10 tytułów, m.in.: Tai gynaikes hai tan theón phanti ekselan, Tai thamenai ta Isthmia, Penthera, Akestriai, Halieus ton agrótanad

Encyklopedia literatury

DEDYKACJA formuła ofiarowania dzieła, przekazywana ustnie, drukowana lub rękopiśmienna, znana w starożytności (łac. dedicatio - poświęcenie), w średniowieczu upowszechniona w pieśniach balladowych jako tzw. przesłanie (na końcu utworu); taką formułę zastosował Słota. D. drukowana rozwijała się intensywnie w renesansie i baroku jako forma wypowiedzi panegirycznej, kierowana zwykle do jednej osoby; wyrażana prozą lub wierszem, umieszczana była na czele dzieła jako osobna apostrofa, list dedykacyjny (epistoła dedicatoria), jak np. d. dla P. Myszkowskiego otwierająca Psałterz Dawidów J. Kochanowskiego. W baroku zwyczaju nie podtrzymywali pisarze rybałtowscy, krytycznie ocenił go Jan z Kijan ("nie daruję jednemu, daruję to wszystkim"). Od pocz. XIX w. d. zanika wraz z osłabieniem tradycyjnych związków autora z możnym mecenasem, utrzymywała się natomiast bądź jako zbiorowy adres w księgach jubileuszowych, bądź jako wyraz osobistych uczuć czy zobowiązań autora wobec rodziny i przyjaciół, świadectwo związków ideowych (np. d. Mickiewicza w III cz. Dziadów)-, poet. parafrazę d. rozwinęli poeci romant.: Słowacki (Ofiarowanie, poprzedzające Poema Piasta Dantyszka) i Norwid (2 utwory zatytułowane D.); wiersz Słowackiego i jeden z wierszy Norwida zawierają d. adresowaną do Warszawy. Poetycką d. rozpoczyna się "poemat Niobe K.I. Gałczyńskiego. W nowszych czasach upowszechniła się d. rękopiśmienna, wpisywana na kartę tyt. przez autora, redaktora lub osoby trzecie.