Przetrwałem Afganistan

Przetrwałem Afganistan, Marcus Luttrell, Patrick Robinson, 5.26

W pogodną noc, w czerwcu 2005 r., czterech komandosów z elitarnej amerykańskiej jednostki Navy SEALs wyruszyło do odległej górskiejwioski. Cel:zlikwidować jednego z przywódców al-Kaidy. Przed upływem 24 godzin trzech straciło życie. Przetrwał tylko jeden ? Marcus Luttrell

Opis z okładki dodał użytkownik Mateusz Zmysłowski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Przetrwałem Afganistan jest na 298 miejscu (na 2594 książek) w kategorii pozostałe pozostałe
• (wyprzedza ją Jak pozbyć się bólu bez tabletek)
• książkę oceniło 269 osób
• przeczytało 359, dodało do ulubionych 269
• ponad 269 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
1 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.26 na 10
• w sumie oceniło 271
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Przetrwałem Afganistan?

Encyklopedia autorów

Delaveau Philippe urodzony 1950 francuski poeta gł. idea jego poezji tchnie przekonaniem, że wobec kryzysu duchowości współczesny świata sposobem pozwalającym ogarnąć jego chaos jest dla poety powrót do tradycji kulturalny i prostoty techniki poet.; zbiory poet.: Eucharis (1989), Le Veilleur amourewc (1992), Infinis brefs avec leurs ombres (2001); laueat Grand Prix poezji Akad. Fr. (2000).

Encyklopedia literatury

BIBLIOTEKI instytucje społ.-kult. o charaterze oświat, lub nauk., gromadzące i zabezpieczające w celach arch. oraz udostępniające dokumenty tekstowe (książki, czas., rkpsy, druki ulotne) oraz zapisy obrazu i dźwięku (ryciny, fotografie, mapy, nuty, nagrania dźwiękowe i in.). Charakter i funkcje b. zmieniały się w czasie , dziś obok wymienionych zadań podstawowych b. prowadzą - zależnie od typu - działalność nauk., popularyzatorską, informacyjną, bibliogr., wydawn., repro- graficzną i in. Dla dziejów literatury i dla nauki o literaturze rola b. jest szczególnie istotna, gromadzą one bowiem główny żrąb lit. dorobku społeczeństw, utrwalanego do dziś niemal wyłącznie środkami graficznymi, zwłaszcza drukiem.Dzieje b. w Polsce rozpoczynają się w X w., wraz z pierwszymi zespołami ksiąg liturgicznych i administracyjno-kościel- nych, z których z czasem wyrastają b. katedralne i kapitulne (Gniezno, Płock, - XI w., Poznań, Kraków - XII w.) oraz klasztorne (m. in. Tyniec, Lubiń Wielkopol., Łysa Góra-XI w.). Od XIII w. powstawały b. świeckie (dworskie, prywatne pisarzy i uczonych). W 1364, wraz z utworzeniem Akademii Krak., tworzą się zalążki jej księgozbioru - pierwszej polskiej b. uniwersyteckiej (dzisiejsza Biblioteka Jagiellońska). Od pocz. XVI w. nastąpił świetny rozwój b.: pojawiły się bogate renesansowe księgozbiory świeckie (b. Zygmunta Augusta, b. magnackie, szlach., mieszcz.), dysydenckich gmin wyznaniowych (np. w Lewartowie, Pińczowie, Rakowie), gimn. (Toruń 1594), miejskie (Gdańsk 1596), uczelniane (Akad. Zamojskiej, Collegium Maius Akad. Krak. - jedna z największych wówczas w Europie). Wiele z nich miało charakter publiczny. W XVII w. rozwinęły się b. kolegiów jezuickich (Wilno, Braniewo, Poznań, Kraków, Bydgoszcz, Toruń) z cennymi zbiorami filol., jednak wojny i klęski tego stulecia spowodowały powszechny upadek b., trwający do poł. XVIII w. Ich odrodzenie - a wraz z nim zaczątki nowoż. bibliotekarstwa pol. - wyznaczają: otwarcie pierwszej polskiej b. narodowej, Biblioteki Załuskich (1747), oraz pierwszy program państw, polityki bibliot., stworzony przez KEN (1774 i nast.). Po upadku państwa pol. kontynuowano, gł. w Księstwie Warsz. i Królestwie Kongresowym (do 1831), próby scentralizowanej polityki bibliot., m. in. modernizując niektóre większe b. dawne (BJ, Bibl. Uniw. Wil.). W tym okresie pojawiły się nowe typy b.: towarzystw nauk. (Bibl. Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie 1803) i tzw. fundacyjne, formowane z rodowych b. magnackich udostępnionych publicznie (nie zawsze na podstawie formalnego aktu fundacji), mające w intencjach twórców służyć przechowaniu nar. tradycji kulturalnej. Niektóre z nich powstały w XVIII w. i wcześniej, rozwinęły się jednak dopiero w XIX w. Są to m. in. b.: Ossolineum we Lwowie, Raczyńskich w Poznaniu, Działyńskich w Kórniku, Czartoryskich w Puławach (później w Krakowie) - istniejące do dziś, ponadto Baworowskich we Lwowie oraz Ordynacji Zamoyskiej i Ordynacji Krasińskich - obie zniszczone w Warszawie w czasie II wojny światowej. Cenne zbiory przechowały i inne b. rodowe, rozbudowane gł. w XIX w., jak Branickich w Suchej, Chreptowiczów w Szczorsach, Dzieduszyckich w Poturzycy, Hutten-Czapskich w Krakowie, Lubomirskich w Przeworsku, Pawlikowskich w Medyce, Potockich w Wilanowie, Radziwiłłów w Nieświeżu, Tarnowskich w Dzikowie, Wróblewskich w Wilnie i in. Po upadku powstania listopadowego b. zaboru ros. podległy ostrym represjom, wiele księgozbiorów zostało wywiezionych i rozproszonych. Wraz z przeniesieniem gł. nurtu życia kult. na emigrację zaczęły powstawać b. polskie poza krajem, mające pełnić zarówno funkcje książnic nar., jak placówek nauk. i oświat. ( Biblioteka Polska w Paryżu, Bibl. Wersalska 1841, b. w Batignolles 1843 i b. Muzeum Nar. Polskiego w Rapperswilu 1871). W Galicji w dobie autonomicznej powstała Bibl. AU (1873), ponadto została zreorganizowana i udostępniona (1876) w Krakowie Bibl. Czartoryskich. Znacznie cięższe warunki działania miały w tym czasie b. polskie w zaborach ros. i prus. - rozwijały się tu gł. b. prywatne. Jednakże już w 1. sześćdziesiątych powstały w Warszawie pierwsze publiczne b. oświatowe, których rozwój zaczyna się w k. XIX w. (zwł. po 1905). Organizowane były we wszystkich zaborach, przede wszystkim jako b. wiejskie - przez TCL (w Poznańskiem i na in. ziemiach zaboru prus.) , TSL (w zaborze austr.), Pol. Macierz Szkolną (na terenach zaboru ros.). Po 1905, w warunkach swobodniejszego działania, powstały na ziemiach Królestwa Pol. m. in.: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy (1907) i Bibl. im. H. Łopacińskiego w Lublinie (1907), później -Miejska Bibl. Publ. w Łodzi (1917). Po odzyskaniu niepodległości mecenat nad b. objęło państwo. W 1928 została otwarta Biblioteka Narodowa, centralna b. państwowa. Rozpoczęły działalność nowe b. - uczelniane: m. in. Bibl. KUL (1918), Bibl. Uniw. Pozn. (1919); liczne b. urzędów (Sejmowa 1919, Sejmu Śląskiego - obecnie Bibl. Śląska- 1922), miejskie (np. Książnica Miejska im. Kopernika w Toruniu 1923), robotnicze. Od 1927 wchodzą w życie przepisy o egzemplarzu obowiązkowym, dostarczanym przez drukarnie wybranym b. W 1. międzywojennych nastąpiły istotne zmiany w pracy wewnętrznej b. (m. in. kodyfikacja zasad katalogowania). W czasie wojny 1939-45 b. (zwł. warszawskie) poniosły ogromne straty. Po wojnie nastąpił okres szybkiej odbudowy i rozbudowy b., wzrost księgozbiorów, modernizacja budynków, unifikacja metod pracy i w znacznych zakresach struktury organizacyjnej. Rozwija się bibliotekarstwo powsz., specjalne, nauk. (m. in. powstają nowe b. uniwersyteckie oraz sieć b. PAN), bibliot. służba informacyjna.Klasyfikacja b. współczesnych może być prowadzona wg różnych kryteriów. Najistotniejsze podziały to: ze względu na a) krąg czytelniczy i rodzaj świadczonych usług - b. naukowe, fachowe, powsz. i szkolne; b) tematyczny zakres zbiorów - b. uniwersalne, czyli ogólne (gromadzące piśmiennictwo z wielu dziedzin), i specjalne (ograniczone do jednej dziedziny); c) terytorialny zasięg działania - b. narodowe i regionalne; d) status prawny - b. państwowe, samorządowe, społ. i prywatne. W praktyce podziały te krzyżują się. Z punktu widzenia społ. funkcji literatury oraz potrzeb nauki o literaturze istotną rolę odgrywają tylko niektóre typy b. Funkcje arch., zapewniające ochronę dorobku literatury ojczystej, pełni przede wszystkim Bibl. Nar., a także niektóre większe b. (BJ, Bibl. UW, dla regionów odpowiednie b. regionalne). Otrzymują one tzw. egzmeplarz obowiązkowy, określony przepisami co do ilości, typu publikacji oraz terenu, z którego pochodzi. Najpełniej zaopatrywana jest w ten sposób Bibl. Narodowa. W zakresie masowej popularyzacji literatury działa gł. sieć publicznych (tzn. ogólnie dostępnych) b. powszechnych, zwanych też oświat" zorganizowana w Polsce terytorialnie (b. wojewódzkie, osiedlowe i miejskie, gminne, punkty bibliot., podporządkowane sobie analogicznie do administracyjnego podziału kraju). Ich księgozbiory obejmują gł. klasykę lit., dzieła literatury współcz. (pol. i obcej), piśmiennictwo popularnonauk. i ważniejsze czasopisma i służą przede wszystkim celom oświatowym. Sieć ta obejmuje też wyodrębniane niekiedy b. dziecięce i młodzieżowe. Równie istotną funkcję popularyzacyjną, choć zmodyfikowaną odpowiednio do potrzeb młodego czytelnika i programów nauczania, pełnią b. szkolne. Funkcja ta obarcza też niektóre b. naukowe, zwł. duże b. uczelniane o uniwersalnym profilu zbiorów.Dla nauki o literaturze szczególne znaczenie mająb. naukowe: a) o profilu uniwersalnym - Bibl. Nar.; b. uniwersyteckie, zwł. najstarsze: BJ, Bibl. UW; największe publiczne b. powszechne (decyzją władz zaliczone do nauk.): m.st. Warszawy, im. H. Łopacińskiego w Lublinie, im. L. Waryńskiego w Łodzi, im. E. Raczyńskiego w Poznaniu, im. S. Staszica w Szczecinie, Wojew. Bibl. Publ. i Książnica Miejska im. Kopernika w Toruniu, b. miejskie w Bydgoszczy i Krakowie; samodzielne b. PAN: Ossolineum we Wrocławiu, Bibl. Kórnicka, Bibl. Gdańska, Bibl. PAN w Krakowie (dawna Bibl. PAU); niektóre b. towarzystw nauk., jak Bibl. TPN Pozn., czy Bibl. im. Zielińskiego TN Płoc:.; b) o profilu specjalnym: b. instytutów PAN, zwł. warszawskie b. Instytutu Badań Lit. i IS; b. muzealne, przede wszystkim b. Czartoryskich, stanowiąca wyodrębniony zespół zabytkowy Muzeum Nar. w Krakowie. Cenne zbiory (gł. w zakresie piśmiennictwa rewol. i lewicowego) ma Dział Druków Centralnego Archiwum KC PZPR. Ze względu na zasoby starych druków i dawnych rkpsów interesujące dla badacza są b. kościelne i klasztorne (np. archidiecezjalna w Gnieźnie, kapitulna we Wrocławiu, seminariów duchownych w Pelpinie, Sandomierzu i Włocławku, jezuickie w Krakowie i Warszawie, dominikańska w Krakowie, paulinów na Jasne j Górze). Bogate zbiory z zakresu literatury pol. przechowywane są również poza granicami kraju, w b. polskich (Bibl. Polska w Paryżu, Bibl. Polska w Londynie, Bibl. Polska w Rzymie, należąca do Stacji Nauk. PAN) i obcych (Bibl. Ukr. AN we Lwowie, Bibl. Uniw. im. I. Franki tamże, Bibl. uniw. w Uppsali i inne).