Trening autogeniczny dla spokoju psychosomatycznego

Trening autogeniczny dla spokoju psychosomatycznego, Valerio Albisetti, 5.68

Autor zmierza do wyjaśnienia i wykorzystania w sposób właściwy techniki relaksacyjnej, przedstawiając jej ćwiczenia, założenia teoretyczne, zastosowania, a także rezultaty. Do książki dołączono płytę CD z ćwiczeniami relaksacyjnymi

Opis z okładki dodał użytkownik Bogdan Walicki

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Trening autogeniczny dla spokoju psychosomatycznego jest na 6297 miejscu (na 12072 książek) w kategorii poradniki
• (wyprzedza ją Gdy myślisz poważnie o miłości)
• książkę oceniło 29 osób
• przeczytało 44, dodało do ulubionych 29
• ponad 29 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.68 na 10
• w sumie oceniło 30
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Trening autogeniczny dla spokoju psychosomatycznego?

Encyklopedia autorów

Freudenson Zgliński Daniel. Frowinus właściwie być może Frohwein koniec XIII w.-około 1350 poeta łaciński, duchowny pochodzenia niemieckiego Urodził się w Nowym Sączu w rodzinie mieszczańskiej; prawdopodobnie zdobył za granicą wykształcenie prawnicze; działał w Krakowie, Warszawie, na Śląsku. Autor słynnego wierszowanego poradnika obyczajów (Antigameratus) - tekstu zawierającego uwagi (także satyryczne) dotyczące higieny, ubioru, zachowania się przy stole, prowadzenia konwersacji; napisa-ny typowym wierszem średniowiecznym - leoninem, pomyślany był także jako wzór sprawności wersyfikacyjnej i sztuki posługiwania się homonimami; ogromnie popularny w Europie do końca XV wiek

Encyklopedia literatury

ASTREA Pamiętnik narodowy polski, historii, literaturze, poezji, filozofii moralnej, ekonomii politycznej, rzeczom krajowym i dziejom współczesnym poświęcony (podtyt. zmieniany), czasopismo (wg zapowiedzi dwutygodnik), wyd. w Warszawie nieregularnie 1821-25 (t. 1-5) i red. przez F. Grzymałę. Pomyślane jako poważny magazyn o ambicjach popularyzatorskich, starannie redagowane, identycznością motta z J. Kochanowskiego nawiązywało do "Sybilli Nadwiślańskiej". W kwestiach społ.-gosp. bliskie opozycji liberalnej, w dziedzinie lit. zajmowało stanowisko ugodowe, nie bez sympatii dla nowych prądów, drukując przedstawicieli różnych orientacji, od zwolenników klasycyzmu, jak K. Koźmian, F. Morawski, po grupę B. Kicińskiego, a nast. młodych romantyków (S. Goszczyński, M..Grabowski, M. Mochnacki, J. B. Zaleski). W-t. 3 (1823) ukazała się przychylna, choć niewolna od zarzutów nota recenzyjna Grzymały o Poezjach Mickiewicza, jeden z pierwszych głosów o jego twórczości (z przedr. Upiora), w t. 5 (1825) - rozprawa Grabowskiego Uwagi nad balladami Stefana Wi- twickiego z przyłączeniem uwag nad szkołą romantyczną w Polszczę. Od nru 2 wychodził przy A. dodatek "Pielgrzym Nadwiślański", pośw. historii ojczystej. Do A. nawiązał mies. pod tymże tyt. wydawany przez A. Langego w Warszawie 1924 (nr 1-3).