Obsługa gości (konsumentów) część 1

Obsługa gości (konsumentów) część 1, Danuta Ławniczak, Janusz Szajna, Alina Ziaja, 6.10

Obsługa gości (konsumentów) jest podręcznikiem przygotowanym z myślą o uczniach i słuchaczach kształcących się w zawodach kelner oraz technik organizacji usług gastronomicznych. Książka w sposób kompleksowy omawia zagadnienia teoretyczne i praktyczne związane z szeroko rozumianą obsługą gości oraz funkcjonowaniem zakładów gastronomicznych. Materiał zawarty w podręczniku stanowi pełne kompendium współczesnej wiedzy zawodowej ze szczególnym uwzględnieniem dokonujących się zmian i kierunków w obsłudze gości. Podręcznik został opracowany zgodnie z podstawą programową kształcenia w zawodzie kelner i technik organizacji usług gastronomicznych.Treść podręcznika wzbogacają liczne fotografie, rysunki i schematy pozwalające uczniom na lepsze przyswojenie omawianych zagadnień i opanowanie technik obsługi.Część pierwsza zawiera wiedzę z zakresu:- podziału, zasad funkcjonowania oraz - wyposażenia zakładów gastronomicznych,- wizerunku pracownika obsługi oraz - postawy wobec gości,- zasad opracowywania kart menu,- technik przenoszenia i pielęgnacji zastawy stołowej,- zasad i metod obsługi gości,- kolejności oraz technik podawania potraw i napojów

Opis z okładki dodał użytkownik Jan Putowski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Obsługa gości (konsumentów) część 1 jest na 3687 miejscu (na 12072 książek) w kategorii poradniki
• (wyprzedza ją Samoobrona dla kobiet)
• książkę oceniło 29 osób
• przeczytało 40, dodało do ulubionych 29
• ponad 29 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.10 na 10
• w sumie oceniło 30
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Obsługa gości (konsumentów) część 1?

Encyklopedia autorów

Samborczyk Grzegorz łac. Vigi-lantius Gregorius Samboritanus około 1523-1573 poeta łaciński, panegirysta, sielankopisarz Urodził się w Samborze w rodzinie plebejskiej (syn szewca). Uczył się w Łęczycy i Kłodawie, nauczał we Włocławku i w Czersku. Studiował w Akademii Krakowskiej (1552-53). Kierował szkołą katedralną w Przemyślu i we Lwowie. Przy ponownym pobycie w Krakowie uzyskał (1561) magisterium. Wykładał w Collegium Minus poetykę, objaśniał Eneidę Wergiliusza i Tristia Owidiusza. Przez rok (1562/63) wykładał w Kolegium Lubrańskiego; potem wrócił do Krakowa i już go nie opuszczał. Od 1564 kanonik u św. Anny, ksiądz od 1569. Zmarł jako doktor teologii i kanonik kolegiaty św. Floriana. Pisał wiersze łacińskie, z których sporo zaginęło. Znany jest zbiór elegii i epigramatów (Elegiae et epigrammata qu-aedam, 1567), ekloga na cześć biskupa P. Tarły, poemat Censtochova (1598), żywot św. Stanisława Kostki (Divi Sta-nislai Costuli Poloni vita, 1570). Opiewał Akademię, profesorów, wydarzenia krakowskie, Przemyśl, Lwów, szczegóły własnego życia,

Encyklopedia literatury

MUSEION miesięcznik poświęcony literaturze i sztuce, wyd. w Krakowie i Paryżu 1911-13 pod red. L. H. Morstina i W. Kościelskiego. Program M. był wyrazem reakcji przeciw estetyce modernist.; pismo głosiło konieczność zwrotu do tradycji klas., sprawdzonej w historii eur. kultury. Założenie to realizowano przez liczne przekł. z literatury gr. i rzym. (Ajschylos, Arystofanes, Teokryt, Wergiliusz, Hezjod w przekł. J. Kasprowicza, L. H. Morstina, A. Górskiego, B. Butrymowicza, J. Jedlicza, L. Rydla i in.), zainteresowanie klasycyzmem franc. (Racine, Molier) i - śladem parnasistów - poetami Plejady (J. du Bellay, P. Ronsard) oraz twórczością Sz. Szymonowica i J. Kochanowskiego. Stałymi współpracownikami M. byli m. in. K. Morawski i T. Sinko. Tendencje neoklas. preferował kierownik działu krytyki lit. A. Grzymała-Siedlecki (pod pseud. Quis), który występował przeciw ideowo-artyst. podstawom modernizmu i przeciw mistycyzmowi neoromant., atakował nietzscheanizm (studia o Oziminie W. Berenta, o K. Tetmajerze i A. Strugu), a pozytywnie oceniał klasycyst. ewolucję L. Staffa, poety najczęściej w M. drukowanego. Dobór oryginalnych tekstów był eklektyczny, zarówno poet. (E. Leszczyńskiego, który prowadził dział poezji, W. Korab-Brzozowskiego, E. Ligockiego), jak dram. (Rydla, Morstina, K.H. Rostworowskiego) i prozaicznych (B. Adamowicza, Struga, P. Choynowskie- go, G. Daniłowskiego). Równie wiele miejsca zajmowały w M. problemy malarstwa i rzeźby (gł. franc.) neoklasyo/zmu i impresjonizmu (liczne reprodukcje na wkładkach). O sztuce pisali m. in. A. Potocki, A. Lauterbach, Z. Lubicz-Zaleski. M. był ostatnim wybitnym czasopismem okresu Młodej Polski.