szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Choroby i szkodniki drzew i krzewów owocowych jest na 5141 miejscu (na 24726 książek) w kategorii nauki przyrodnicze (fizyka, biologia) poradniki architektura
• (wyprzedza ją Co nie jest chwiejne jest nietrwałe)
• książkę oceniło 159 osób
• przeczytało 205, dodało do ulubionych 159
• ponad 159 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.88 na 10
• w sumie oceniło 163
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Choroby i szkodniki drzew i krzewów owocowych?

Encyklopedia autorów

Day-Lewis C. Cecil, 1904-72 angielski poeta w 1968 otrzymał tytuł „poet laureate"; w 1. 30. związany z tak zwany grupą Audena; w młodzieńczej liryce (np. The Magne-ticMountain 1933) atakował angielski społeczeństwo, upatrując w marksizmie antidotum na współczesny problemy; po wojnie odciął się od polityki i poświęcił przekładom Wergiliusza; poezje (The Whi-spering Roots 1970), autobiografia The Buried Day (1960).

Encyklopedia literatury

HYMN pieśń liturgiczna wchodząca w skład oficjum rymowanego (brewiarzówego), należąca do podstawowych form lirycznych średniowiecza. Tradycja literacka h. sięga wczesnego chrześcijaństwa, jednak w Polsce oryginalna twórczość hymniczna rozwinęła się stosunkowo późno (XIII w.), w związku z kanonizacjami świętych: Stanisława (1253) i Jadwigi (1267). Z okazji kanonizacji świętego układano: żywot, sekwencję, oficjum rymowane oraz h. Te najwcześniejsze, kanonizacyjne h. zwykle przewyższały popularnością układane później pieśni o tym samym świętym. H. jest utworem stroficznym o formie metrycznej lub rytmicznej; h. późnośredniowieczne są najczęściej rymowane. Ostatnia strofa, tzw. doksologia, zawiera wezwanie do Trójcy Świętej. Długi h. dzielono nadivisiones, mogące stanowić oddzielne całości. W Polsce zachowały się 3 h. o św. Stanisławie, ale najbardziej powszechny był najstarszy, Gauder MaterPolonia, autorstwa Wincentego z Kielc. Większość z 13 h. o św. Jadwidze powstała na Śląsku; niektóre swą treścią wyraźnie podkreślają polskość jej kultu, np. Crebris pollet Polonia i Gaudę, felix Polonia; najbardziej zaś powszechny i najstarszy był h. Exultent hodie iugiter, śpiewany we wszystkich pol. diecezjach. Ku czci św. Wojciecha powstało 8 h. (jednak żaden nie pochodzi z Gniezna), o św. Jacku ułożono 11 h., wszystkie proweniencji dominikańskiej. Pozostałe polsko-łacińskie h. odnoszą się do różnych świętych. Stosunkowo dużą grupę (z utworów) stanowią h. maryjne. Twórczość hymniczna w Polsce nie była tak uboga, jak się jeszcze do niedawna przypuszczało: wynosi ok. 60 utworów. H. niekiedy zawierają akrostychy. Dzięki jednemu z nich udało się zidentyfikować autora h. o św. Stanisławie Alma per eius merita (divisio: Pollens doxispromi- cuit). Jest nim Adam Świnka z Zielonej (w. XIV/XV), drugi znany z imienia autor h., obok Wincentego z Kielc.Trydencka reforma brewiarza położyła wprawdzie kres spontanicznemu rozwojowi twórczości hymnicznej w Europie, jednak jej całkowicie nie zahamowała, jak to się stało z sekwencjami. W każdym razie w Officium Proprium Regni Poloniae z polskich h. średniowiecznych znalazł się tylko h. Gaudę, Mater Polonia. Trzy h. o św. Wojciechu w tym oficjum stanowią naśladownictwo h. średniowiecznych.