Drzewa i krzewy iglaste

Drzewa i krzewy iglaste, Adam Marosz, 5.67

Rośliny iglaste, a właściwie nagozalążkowe (łącznie z miłorzębem, który nie ma igieł), są roślinami drzewiastymi, przeważnie zimozielonymi, nie licząc takich wyjątków, jak modrzew, czy bardziej egzotycznych, jak metasek-woja lub cypryśnik. W szacie roślinnej naszego kraju, który leży w chłodnej strefie klimatycznej i który można zaliczyć do kilkunastu najchłodniejszych krajów na świecie, rośliny iglaste odgrywają bardzo ważną rolę w krajobrazie. Zimą drzewa i krzewy liściaste rzadko stanowią element zdobiący krajobraz. O ile piękniej wyglądają wtedy sosny, świerki, jodły, żywotniki i inne iglaste, szczególnie gdy w szarym o tej porze krajobrazie wystąpią nagle takie zjawiska atmosferyczne jak np. szadź, szron czy śnieg. Również wiosną i latem, kiedy pojawiają się nowe przyrosty, iglaki zadziwiają kolorystyką, szczególnie niektóre ich odmiany. Urzeka również pokrój roślin, zupełnie inny niż u liściastych, często majestatyczny

Opis z okładki dodał użytkownik Pola Piękoś

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> lato >> można >> kraj >> częsty >> bardzo

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Drzewa i krzewy iglaste jest na 1163 miejscu (na 14014 książek) w kategorii poradniki architektura
• (wyprzedza ją Trawniki - Jak zaprojektować i pielęgnować trawnik)
• książkę oceniło 145 osób
• przeczytało 185, dodało do ulubionych 145
• ponad 145 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.67 na 10
• w sumie oceniło 149
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Drzewa i krzewy iglaste?

Encyklopedia autorów

Rogosz Józef pseud. A. Józef Ostoja Ostoja A. Józef 1844-1896 powieściopisarz, poeta, publicysta Urodził się w Baligrodzie koło Sanoka, w rodzinie szlacheckiej. Początkowo uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, następnie w Stanisławowie; w tym okresie debiutował epigońskimi wobec romantyzmu poematami Olga i Pojednanie. Podczas powstania styczniowego walczył w oddziałach Langiewicza, a po klęsce udał się na emigrację - przebywał w Niemczech, Francji, Szwajcarii, studiował na uniwersytecie w Bolonii. W 1867 na krótko wyjechał do Konstantynopola, po czym powrócił do Lwowa. Od 1869 wydawał "Dziennik Polski". W 1870 opublikował swą pierwszą powieść Złamane serca. Od 1874 wydawał "Tydzień Literacki, Artystyczny, Naukowy i Społeczny", w którym publikowali swe teksty J.I. Kraszewski, A. Świętochowski, J. Lam. Od 1876, kiedy to zamieszkał w majątku żony pod Stryjem, publikował wiele powieści opartych na dziejach konspiracji w XDC-wiecznej Galicji; większość z nich uległa rychłemu zapomnieniu, jedynie nieliczne poświęcone wypadkom 1846-48 roku posiadają większą wartość (Marzyciele, 1881; Dla idei, 1885). W 1890 przeniósł się wraz ż rodziną do majątku Zborówek pod Krakowem i rozpoczął wydawać od 1893 "Głos Narodu". W tym okresie dwukrotnie wyjeżdżał do Ameryki Północnej, chcąc nawiązać kontakty z tamtejszą Polonią. Zmarł w Marienbadzie.

Encyklopedia literatury

KAJSIEWICZ HIERONIM ur. 7 XII 1812 w Giełgudyszkach (Żmudź), zm. 26 II 1873 w Rzymie, współzałożyciel pol. zgromadzenia zakonnego zmartwychwstańców, pisarz rei., kaznodzieja. Uczestnik! powstania 1830-31, emigrant we Francji, pod wpływem Mickiewicza zwrócił się ku katolicyzmowi i został współtwórcą Domku Jańskiego, a po studiach 1837-41 księdzem!. Po zawiązaniu zgromadzenia (którego był przełożonym 184 -47 i od 1855) wyjechał do Paryża celem walki z towianizińem; starał się ujmować problematykę mesjanizmu zgodrkie z kat. ortodoksją. Utalentowany kaznodzieja, słowem i jpiórem (Pisma t. 1-3 1872) występował przeciw ruchom rówol. i walkom niepodległościowym (m.in. kazanie przeciw legionowi Mickiewicza 1848, słynny List otwarty do braci 'księży 22 I 1863). W młodości parał się literaturą (Sonety 1833).