Pustosz

Pustosz, Piotr Mitzner, 5.92

Poezji tej patronuje Lec. Mitzner jest poetą miniatury lirycznej, jest pisarzem obdarzonym rzadkim, na pograniczu sarkazmu balansują cym poczuciem humoru. Spotykamy tu odwołania do świata bajkowego. Tu sielanka ulega przemianie, choć baśniowy kontekst łagodzi okruc ieństwo świata, wszakże jest to okrucieństwo w Pustoszu zaprawione niemal zawsze odrobiną ironii. Typ liryki oszczędnej, lecz w któr ej w języku dzieje się bardzo dużo. Te wiersze każą niekiedy myśleć o epigramacie, wierszowanej notatce lub epifanii, czy wręcz haik u, czasem zaś bliskie są dowcipu. Są to wiersze mądre, poprzez językową grę przekazują mniej lub bardziej utajoną refleksję, poprzez słowa, które dziwią się sobie, nadają kształt pewnej wiedzy o świecie. Jest to także książka o doświadczeniu duchowym, medytacyjnym , co jednak opisane zostało bez egzaltacji, z domieszką charakterystycznej dla autora ironii i autoironii. W sumie ? bardzo ważny to m poezji

Opis z okładki dodał użytkownik Antoni Więch

więcej informacji o tej książce

wiersze o czekaniu szukaj książek o podobnej tematyce

>> świat >> zostać >> język >> bardzo >> wiedza

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Pustosz jest na 1075 miejscu (na 2711 książek) w kategorii poezja
• (wyprzedza ją Zdarzyć się mogło, zdarzyć się musiało)
• książkę oceniło 647 osób
• przeczytało 860, dodało do ulubionych 647
• ponad 647 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.92 na 10
• w sumie oceniło 661
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Pustosz?

Encyklopedia autorów

Tryzna Tomek urodzony 1948 powieściopi-sarz, scenarzysta Autor bestsellera Pan-naNikt(\995, ekranizacja A. Wajdy 1996), który wzbudził wielkie zainteresowanie krytyki i czytelników. W utworze tym ukazana jest historia młodych dziewcząt na prowincji, dojrzewających w momencie ustrojowej transformacji. Współautor książki Syloe: kinomisterium (1996, wraz z R. Janikowskim). Najnowsza powieść to Idź, kochaj (2003).

Encyklopedia literatury

MISTERIUM widowisko teatr., znamienne dla eur. kultury średniow., powst. na gruncie dramatu liturgicznego i rozwijające się obok niego od XII w.; w Polsce zachowane teksty m. pochodzą z XVI-XVIII w. Nazwa m. wywodziła się ze średniow. łaciny kośc. (mysterium - tajemnica, obrzęd, ministe- rium - służba, usługa, ćwiczenie), widowiska te bowiem czerpały temat z Biblii i żywotów świętych i choć zasadniczo do obrzędu nie należały, stanowiły jak gdyby jego rozszerzenie, a grywane były zarówno w kościołach (do soboru trydenckiego), jak na placach miejskich. Teksty m. liczyły niekiedy dziesiątki tyśięcy wierszy, układane zaś były w cykle, których wystawienie trwać mogło i kilka dni. M. bożonarodzeniowe rozpoczynały się czasem już od dziejów grzechu pierworodnego, zmazanego przez Chrystusa, m. zaś wielkanocne obejmowały wjazd Chrystusa do Jerozolimy, mękę (m. pasyjne, wielkopostne) i zmartwychwstanie; były też m. na Wniebowstąpienie i Boże Ciało. M. znowużhagiogr. przedstawiały historie życia poszczególnych świętych, a wystawiano je w dniach tym świętym poświęconych. Bieg wydarzeń przedstawianych w m. określało źródło, z którego czerpano temat; kompozycja dram. była luźna, wątki gł. i epizody traktowane równorzędnie, różne tereny akcji ukazywane jednocześnie (czemu służyła tzw. symultaniczna konstrukcja sceny). M., pisane częściowo po łacinie, w dużej zaś mierze, a z czasem wyłącznie w języku nar., stylem wzorowanym na apokryfach, wchłonęły wcześnie elementy świeckie, ludyczne i ludowe, przejawiające się szczególnie w komicznychintermediach.W Polsce termin m. pojawił się późno; dramaty misteryjne XV1-XVIII w. opatrywane były tyt.: dialog lub historia. M. związane z Bożym Narodzeniem zachowały się w tekstach z XVII w., noszących często łac. tyt. Dialogus deNativitate, czy z początków XVIII w., jak np. Rozmowa pasterzów przy Narodzeniu Chrystusowym (przedruk, w kantyczce M.M. Mioduszewskiego 1843); na kształt ich wpłynęła zarówno scena szkolna, jak rodzimy folklor, rozwój pol. kolędy i pastorałki, obyczaj chodzenia z szopką. Do tej tradycji nawiązał L. Rydel w Betleem polskim (1906), osiągając ogromne powodzenie, a nast. L. Schiller w Pastorałce (1921).Z polskich m. pasyjno-rezurekcyjnych drukiem ukazała się jedynie Mikołaja z Wilkowiecka Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim (ok. 1580-82); z m. hagiograficz- nych J. Gawatowica Tragaedia albo Wizerunk śmierci... Jana Chrzciciela (1619); scenariusze pasyjnego widowiska kalwaryjnego układali: w XVII w. S. Grochowski, A. Rożniato- wski, zachowały się w rkpsach bezim. Dialog o Męce i Dialog o Zmartwychwstaniu W. Potockiego (wyd. 1949).Tradycja m., trwająca w folklorze (m.in. widowiska w Kalwarii Zebrzydowskiej), ożyła w epoce romantyzmu; dopatrywano się jej wpływu w budowie Dziadów części III Mickiewicza, nade wszystko zaś u pisarzy neoromant., gdy zapanowała moda na tematy biblijne. Do tradycji m. nawiązał J. Kasprowicz w poemacie dram. Na Wzgórzu Śmierci, otwierającym zbiór hymnów Moja pieśń wieczorna (1902), w dramatach Uczta Herodiady i Marchołt, K. Tetmajer i K.H. Rostworowski w tragediach o Judaszu; po poetykę m. sięgnęli również poeci czasu wojny: T. Gajcy (M. niedzielne) i K.K. Baczyński (Ach umieram, umieram), współcześnie m.in. J. Kulmowa M. męki człowieczej (1971). W realizacjach teatr, ożywił m. staropolskie K. Dejmek (Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim 1961, Dialogus de Passione 1975).