Po dwóch stronach barykady PRL. Towarzysze Zdrajcy Bohaterowie Niezłomni

Po dwóch stronach barykady PRL. Towarzysze Zdrajcy Bohaterowie Niezłomni, Maciej Korkuć, Filip Musiał, Jarosław Szarek, 6.50

Po 1989 roku wielokrotnie w krzywym zwierciadle pokazywano najnowszą historię. A jednym z narzuconych fałszów było stwierdzenie, że w PRL wszyscy byli współodpowiedzialni za istnienie totalitarnego systemu

Opis z okładki dodał użytkownik Sara Szelest

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> historia >> jeden >> rok >> dwa >> strona

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Po dwóch stronach barykady PRL. Towarzysze Zdrajcy Bohaterowie Niezłomni jest na 461 miejscu (na 3373 książek) w kategorii nauki społeczne
• (wyprzedza ją Sekty - oblicza werbunku)
• książkę oceniło 17 osób
• przeczytało 23, dodało do ulubionych 17
• ponad 17 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.50 na 10
• w sumie oceniło 19
ocen
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Po dwóch stronach barykady PRL. Towarzysze Zdrajcy Bohaterowie Niezłomni?

Encyklopedia autorów

Themerson Stefan 1910-1988 prozaik, fotografik, filmowiec Pisał po polsku i angielsku. Studiował nauki przyrodnicze i architekturę. Zrealizował kilka filmów eksperymentalnych, zajmował się również teorią filmu, założył Stowarzyszenie Autorów Filmowych. W 1938 osiadł w Paryżu, a w 1942 w Anglii, gdzie kontynuował swe filmowe i plastyczne eksperymenty. W1948-1979 prowadził wydawnictwo Gaberbocchus. Najważniejszym osiągnięciem pisarskim Themersona były groteskowo-filozoficzne powieści. Laureat nagrody Fundacji im. Jurzykowskie-go (1988). Zmarł w Londynie. Opublikował między innymi utwory dla dzieci Historia Felka Strąka (1930), Jacuś w zaczarowanym mieście (1931), Narodziny liter (1932), Poczta (1932), Nasi ojcowie pracują (1932), Był gdzieś haj taki kraj (1937), Przygody Marcełianka Majster Klepki (1938); tomy poetyckie Dno nieba (1943); esej Z wielu możliwych spojrzeń na arty-stę -jedno (1943); opowiadań Bayamus (wyd. angielski 1949), powieści Wykład profesora Mmaa (powst. 1941-42, wyd. angielski 1953, polski 1958), Tom Harris (wyd. angielski 1967, polski 1975), Kardynał Pólatuo (wyd. angielski 1961, polski 1971), Euklides był osłem (wyd. angielski 1986, polski 1989), Wyspa Hob-sona (wyd. angielski 1986, polski 1997) oraz operę Święty Franciszek i wilk z Gubbio (wersja angielska 1972, premiera polska 1981 )

Encyklopedia literatury

LEM STANISŁAW ur. 12 IX 1921 we Lwowie, prozaik, eseista. Studia med., rozpoczęte 1940 i kontynuowane 1944-45 we lwow. Instytucie Med., ukończył 1946-48 na TJJ w Krakowie, gdzie osiadł na stałe po wojnie. Początkowo ogłaszał artykuły w fachowej prasie lekarskiej, recenzje i felietony nauk., opowiadania i wiersze. Debiutował 1946 w katowickim tyg. "Nowy Świat Przygód" powieścią Człowiek z Marsa (powst. w czasie wojny), pierwszą książkę, powieść Astronauci, wydał 1951, dalsza twórczość przyniosła mu opinię najwybitniejszego przedstawiciela pol. fantastyki naukowej. Jako odnowiciel jej problematyki i konwencji gatunkowo-stylistycznych oraz eseista-futurolog zyskał rozgłos międzynar.: tłum. na ponad 25 języków (najczęściej w USA i ZSRR), jest czł. stowarzyszeń amer. Science Fiction Research Association i Science Fiction Writers of America; od 1972 należy do Komisji PAN "Polska 2000". Otrzymał m. in. nagrody lit.: m. Krakowa (1957), mies. "Problemy" (1968), "Miesięcznika Lit." (1971), min. kultury i sztuki II st. (1965) i I st. (1973) oraz nagrodę państw. I st. (1976).Ośrodkiem zainteresowań pisarskich L. jest nauka, poznanie naukowe, możliwości nauki, jej przyszłość. Wyobraźnia techn., ogromna pomysłowość w tworzeniu i nazywaniu nowych światów, zjawisk, praw fiz. i biol. - to sposoby unaoczniania podstawowego problemu, jakim jest człowiek wobec własnych możliwości poznawczych. Pisarz chętnie wprowadza również in. motywy - z kręgu moralności, erotyki, mechanizmów życia środowiskowego, jednak sprawą, która najsilniej porusza jego wyobraźnię jest starcie rozumu ze światem materii. Fantastyka nauk. staje się dla L. scenerią, gdzie zagadnienia tego rodzaju mogą być wzbogacane i rozwijane w okolicznościach wyobrażonego postępu wiedzy i techniki, a więc spotęgowane przez projektowane przez pisarza osiągnięcia rozumu ludzkiego. Rozległa erudycja i solidne oparcie w studiach nauk. i filoz. pozwoliły L. rozszerzać stopniowo pole dociekań, a niezwykła, w wielu tekstach olśniewająca wyobraźnia, stawała się w coraz większym stopniu pretekstem dla formułowania zagadnień humanist., związanych z człowieczeństwem jako partnerem sił, które kryje materia nieu- człowieczona, a więc dla pytań o istotę tego, co ludzkie. W pierwszej fazie twórczości (powieści Astronauci 1951, Obłok Magellana 1955, Eden 1959, Powrót z gwiazd 1961) zagadnienia te stawiane były ostrożniej, wyobraźnię pisarza pobudzała w silniejszym stopniu wizja techn. możliwości, a podróż w kosmos, w przyszłość technologiczną, była gł. bazą pomysłów fabularnych. Podróże te stawały się formą przewidywań i nadziei, ale także uprzedzeń i obaw związanych z rozwojem cywilizacji. Stopniowo też owe uprzedzenia i ostrzeżenia wysuwały się na plan pierwszy jako materiał fantazji. Człowiek zagrożony przez siły, które sam wyzwolił - ten motyw pojawia się w najrozmaitszych wariantach, także w licznych utworach żartobliwie-groteskowych, stylizowanych na bajkową alegorię, epos rycerski, powiastkę filozoficzną (cykle opowiadań Dzienniki gwiazdowe 1957, Księga robotów 1961, Bajki robo- tow 1964, Cyberiada 1965, Opowieści o pilocie Pirxie 1968). Rozwój supertechniki stawia tu pod znakiem zapytania klasyczne wartości humanizmu i zdaje się przeczyć człowieczej integralności. Pytania o miejsce człowieka w nowej sytuacji technologicznej, o odporność na jej psych, następstwa, o możliwość istnienia i poznania innych, pozaludzkich form świadomości (Niezwyciężony 1964, Maska 1976) skupiają się wokół kilku żywych w filozofii współcz. zagadnień, dotyczących ontologicznych podstaw człowieczeństwa. Nie jest ono wartością poddającą się technologicznej reprodukcji, istotnym znamieniem życia ludzkiego jest jego kruchość i krótkotrwa- łość. Skończone są granice możliwości adaptacyjnych człowieka, nie może on istnieć w wielu różnych rzeczywistościach psych., gdyż niszczy to jego tożsamość. Ludzkość jest samotna i samotnie buduje swoje universum duchowe - oto ostrzeżenia stanowiące przesłanie gł. powieści L.: Solaris (1961), Pamiętnik znaleziony w wannie (1961), Głos Pana (1968).Obok form powieściowych i nowelistycznych L. uprawia także prozę dyskursywną związaną z tymi zagadnieniami. W zbiorach szkiców Dialogi (1957, wyd. rozsz. i zmień! 1972), Wejście na orbitę (1962), Summa technologiae (1964, wyd. 2 rozsz. 1967) snuje refleksje o związkach cywilizacji techn. z ewolucją człowieka jako gatunku biol., o granicach ludzkiej wiedzy i poznania, o zagrożeniach etycznych i kulturowych związanych z rozwojem technologii i nauki. W połowie 1. sześćdziesiątych pojawił się nowy temat: literatura jako forma poznania i kreacji innej rzeczywistości. Prace te skomponowane zostały w dzieło Filozofia przypadku. Literatura w świetle empirii (1968), weszły też do zbiorów Fantastyka i futurologia (t. 1-2 1970) i Rozprawy i szkice (1975). Mają one charakter polemiczny wobec istniejących teorii literatury pięknej (zwł. strukturalno-semiotycznych), wskazują pola niedookreśleń i niewystarczalności poznawczej ujawnionej w tych teoriach. Równocześnie zaś wyobraźnia prozaika-artysty szuka sposobów realizacji in. form wypowiedzi lit., w przekorny, żartobliwy sposób tworzy dzieła fikcyjne; tak obmyślane są zbiory pastiszów i parodii Doskonała próżnia (1971), Wielkość urojona (1973) - jako omówienia książek, które nigdy nie zostały napisane, ale istnieją jako myślowa możliwość. Powieść fantast.nauk. okazała się w twórczości L. tylko etapem, pisarz rozwinął zupełnie nowe możliwości tego gatunku, wprowadził do niego nową problematykę, ożywił go żartem i groteską. Zachował jednakże wierność inspiracji najistotniejszej, wyrażającej się w pytaniu o wartość tego, co ludzkie, i zmierzającej do konkluzji, że cokolwiek robiłby człowiek, jakiekolwiek tworzyłby i poznawał światy - on sam, jego natura, jego władze duchowe, pozostaną dla niego ideałem i wzorem. Ogłosił ponadto cykl powieściowy Czas nieutracony (cz. 1-3 1955), którego cz. 1 Szpital Przemienienia, wznawiana jako utwór samodzielny, stanowi próbę metaforycznej diagnozy postaw ideowych inteligencji w początkach wojny świat, (ekranizacja 1978, reż. E. Żebrowski), eseistyczną opowieść autobiogr. Wysoki Zamek (1966, wznów. 1975 z Wierszami młodzieńczymi), ponadto powieści łączące wątki sensacyjno- kryminalne i fantast.nauk. Śledztwo (1959) i Katar (1976). W ZSRR powstał oparty na powieści L. film A. Tarkowskiego Solaris (1973).