Umowy w procesie budowlanym

Jak sporządzić umowę o roboty budowlane? Poradnik przedstawia m.in.: sposoby nabywania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składanie zamówień i zawarcie umów na etapie przygotowania procesu budowlanego, umowy o roboty budowlane według aktualnego stanu prawnego, wzory umów o roboty wraz z komentarzem, praktyczne porady prawne, wzory pism w postępowaniu protestacyjnym, odwoławczym oraz sądowym wraz z komentarzem

Opis z okładki dodał użytkownik Natasza Stokłosińska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Umowy w procesie budowlanym jest na 698 miejscu (na 20316 książek) w kategorii nauki przyrodnicze (fizyka, biologia) prawo nauki humanistyczne
• (wyprzedza ją W zwierciadle biografii)
• książkę oceniło 16 osób
• przeczytało 23, dodało do ulubionych 16
• ponad 16 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.46 na 10
• w sumie oceniło 17
ocen
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Umowy w procesie budowlanym?

Encyklopedia autorów

Izoard Jacąues właśc. J. Delmotte Delmotte Jacąues urodzony 1936 belgijski poeta i eseista tworzący w języku fr twórczość pełna onirycz-nych obrazów, żonglująca słowami i rzeczywistością, jaką pozornie przedstawiają; autor licznych zbiorów poezji, m.in.: Des lierres, des neiges, des chats (1968), Vetu, devetu, librę (1978) - uważany za najważniejszy w dorobku I., Corps, mai-sons, tumultes (1990). mdu Izokrates, Isokrates (436-338 prz. Chr.), grecki mówca i teoretyk retoryki; założyciel szkoły wymowy w Atenach; wbrew wcześniejszym teoriom głoszonym przez Gorgiasza, oddzielił język prozy od języka poezji, uważając jego stosowanie za słuszne tylko w mowach popisowych; program szkoły wymowy, której uczniami byli Demostenes i Ajschynes, obejmował nie tylko retorykę, ale również naukę prawa i psychologię; z pism I. zachowało się 21 mów, w tym 6 sądowych, m.in. Kata tdn sophistdn i Perl antidó-seos, zawierające program retoryczny I., pisma polit. Panegyrikós, Panahtena-ikós, Areopagitihós, w których nawoływał do współpracy z Macedonią w celu wspólnej wyprawy przeciw Persom, bmj Jabes Edmond (1912-91), francuski pisarz, poeta i myśliciel; z powodu żydowski pochodzenia zmuszony w 1957 do opuszczenia Egiptu, w którym się urodził i wychował; występował przeciw faszyzmowi i antysemityzmowi; bliski surrealistom, debiutował poezjami i aforyzmami (m.in. Je batis ma demeure 1959); następnie publikował cykle prozy refleksyjno-filoz.: Le Livre des ąuestions (1963-73) - szkice opowiadań, dialogi fikcyjnych rabinów, medytacje o tworzeniu i książce, oraz cykl Le Livre des limites (1984-87), podejmujący tematykę granic myśli i tożsamości ludzkiej (do której można dotrzeć tylko poprzez drugiego człowieka) oraz życia skazanego na nieustanne umieranie; w jego twórczości często powracał motyw pustyni jako przestrzeni otwartej, pozwalającej dotrzeć do sedna słów i duchowych korzeni człowieka,

Encyklopedia literatury

KRZYK OSTATECZNY zbiór wierszy W. Broniewskiego, wyd. w Warszawie 1938. Gromadził utwory pisane po 1933, w okresie narastającego faszyzmu i zbliżającej się groźby wybuchu wojny. Znalazła w nich wyraz wiara w społ. posłannictwo poezji i twórczą potęgę pracy (Do przyjaciół-poetów, Twarde ręce), poczucie solidarności z walką ludu hiszp. (Cześć i dynamit, No pasaranf), przeżycia więzienne (Magnitogorsk albo Rozmowa z Janem - wiersz wycięty z tomu przez cenzurę polit.), przy równoczesnej obecności motywów odmiennych: katastroficznych przeczuć wojennych (wiersz tytułowy), niepokoju, rozterki, przygnębienia i gorzkiego rozrachunku z własnym życiem (Mannlicher, Ulica Miła), splatającego się z nasileniem tonacji patriot. i poczucia więzi z ziemią rodzinną (Mój pogrzeb, Miasto rodzinne, liryki krajobrazowe). Zbiór został wysoko oceniony przez krytykę, jako manifestacja poezji dojrzałej, o wielkiej wadze i aktualności ideowej, która "mimo pozorów samotnictwa i izolacji jest w obecnej chwili dziejowej jednym z najbardziej tragicznych "krzyków" po nocy, świadczących o życiu i pulsacji podskórnej organizmu społ., o wzbierającej woli zbiorowej mas dojrzałych do wytknięcia dróg dziejom" (J.N. Miller w "Sygnałach" 1939), Wznów. 1946 i nast., liczne przedr. w zbiorach pism poety.