Oblicza geografii - ćwiczenia, zakres podstawowy, klasa 1, szkoła ponadgimnazjalna

Oblicza geografii - ćwiczenia, zakres podstawowy, klasa 1, szkoła ponadgimnazjalna, Małgorzata Kubik, 5.98

Publikacja dla ucznia zawiera 24 karty pracy do każdego tematu z podręcznika oraz karty powtórzeniowe.Umożliwia rozwijanie najważniejszych umiejętności zdobywanych na lekcjach geografii.Zawiera miejsce na notatki z lekcji, dzięki czemu zastępuje zeszyt przedmiotowy.Pozwala zaoszczędzić czas nauczyciela i ucznia

Opis z okładki dodał użytkownik Natasza Trochim

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Nasi użytkownicy polecają podobnie piszących autorów:

Statystyki

• Oblicza geografii - ćwiczenia, zakres podstawowy, klasa 1, szkoła ponadgimnazjalna jest na 4415 miejscu (na 11043 książek) w kategorii nauka (szkolnictwo)
• (wyprzedza ją Odkrywam siebie i świat, Ja i moja szkoła, klasa 3, semestr 2, szkoła podstawowa - pakiet)
• książkę oceniło 20 osób
• przeczytało 25, dodało do ulubionych 20
• ponad 20 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.98 na 10
• w sumie oceniło 21
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Oblicza geografii - ćwiczenia, zakres podstawowy, klasa 1, szkoła ponadgimnazjalna?

Encyklopedia autorów

Korzeniowski Józef 1797-1863 powie-ściopisarz, dramaturg, poeta, tłumacz, pedagog Był nauczycielem Zygmunta Krasińskiego i profesorem Liceum Krzemienieckiego, Uniwersytetu Kijowskiego, a następnie współorganizatorem na krótko wskrzeszonego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1848 we władzach szkolnych, między innymi był współorganizatorem Szkoły Głównej w Warszawie. Pisał klasycy-styczne ody i wiersze dydaktyczne. W1826 wydał Próby dramatyczne, które zapoczątkowały rozwój polskiego dramatu romantycznego. Ceniony jako najwybitniejszy obok Fredry dramaturg romantyzmu krajowego. Pisał komedie z życia szlachty i mieszczaństwa, m.in. Panna mężatka (1845), Majster i czeladnik (wyst. 1847), Wąsy i peruka (1852), Majątek albo imię (1860), a także melodramy. Najsłynniejszą z nich była, wprowadzająca do literatury polskiej folklor Hucułów, melodrama Karpaccy górale (1843), której fragmenty weszły do ludowej pieśni ukraińskiej i polskiego popularnego repertuaru pieśniowego, np. Czerwony pas. Pisał także dramaty historyczne w duchu Szekspira, m.in. Dymitr i Maria (wyst. 1831). Popularność zyskał jako autor powieści realistycznych. Najbardziej znane jego powieści to Spekulant (1846) i Kollokacja (1847), w których przedstawił portret zie-miaństwa oraz drobnej szlachty w chwili przełomu gospodarczego i wejścia kapitalizmu, a także głosił pochwałę tradycji i umiarkowania. W powieściach Garbaty (1853) i Krewni (1857), pierwszym utworze pokazującym panoramiczny obraz wielkiego miasta, głosił już idee zapowiadające nadejście pozytywizmu. Tłumaczył dramaty F. Schillera, m.in. Intrygę i miłość (1822).

Encyklopedia literatury

AKROPOLIS. Dramat w 4 aktach utwór dram. S. Wyspiańskiego, powst. 1903-04, wyd. w Krakowie 1904, wyst. tamże 1926 (w reż. J. Sosnowskiego). Wydarzenia dramatu rozpoczynają się o północy, po ukończeniu nabożeństwa rezurekcyjnego w katedrze wawelskiej, i trwają do świtu pierwszego dnia Wielkanocy ("Rzecz dzieje się na Wawelu w Noc Wielką Zmartwychwstania"). W akcie I twórca powołuje do życia autentyczne posągi w katedrze; ich dialogi wyrażają pówność zmartwychwstania biologicznego, wyższość życia nad śmiercią i chwałę miłości. Akt II, podobnie jak III, oparty został na temacie gobelinu wawelskiego; dzieje się na murach Wawelu, przetworzonych mocą synkretycznej wyobraźni poety w mury Troi - z historią Parysa, Heleny i Hektora. Ta przemiana mitol. symbolizuje siły miłości i pożądania jako wyższe od praw moralnych. "Wiem, że nieprawość czynię, wiem, że źle, że źle robię; ale kocham - pożądam" (Helena). W akcie III ożywił Wyspiański gobelinowe postacie, prezentujące znaną ze Starego Testamentu historię Jakuba i Ezawa. Postacie te przeniósł na schody wiodące do kaplic i uczynił je drabiną, na której rozgrywa się walka Jakuba z Aniołem. W akcie IV wydarzenia toczą się nadal w katedrze. Wypełnia go gł. pieśń Harfiarza, wieszcząca nadejście wolności narodu, które ma się dokonać w sposób symboliczno-wizyjny. O świcie słychać głos Salwatora, na złocistym rydwanie wjeżdża Apollo. W gruzy pada katedra, symbol tradycji i przeszłości, otwiera się nowe życie.A. nie jest dramatem we właściwym tego słowa znaczeniu, lecz poematem scen. o paru wątkach, zbiegających się w całość wysoce nowatorską i prekursorską. Może być ona nazwana "pieśnią o Wawelu". W kompozycję wizjonerską wpisał twórca liczne wstawki liryczne; do rzędu oddzielnych poematów podniósł didaskalia; akt trojańsko-wawelski dopełnił rzadkiej piękności freskiem muz.-poet., ilustrującym muzykę dzwonów krak. kościołów i klasztorów. Wyraziła się w dziele właściwa Wyspiańskiemu pewność odzyskania niepodległości, usymbołizowanej przez Wawel, centralne dla tradycji nar. miejsce. Podobnie jak w Nocy listopadowej, sprawy biologii i erotyki odgrywają doniosłą rolę. Dramat należy do rzadziej grywanych, realizował go m. in. K. Dejmek w Łodzi 1959, Teatr 13 Rzędów J. Grotowskiego w Opolu 1962, przenosząc akcję do obozu koncentracyjnego, K. Skuszanka w Krakowie 1978. Nazwa grupy poet. Skamander wywodzi się ze słów na początku aktu II: "Skamander połyska, wiślaną świetląc się falą".