Wierszyki rymowanki, wyliczanki dla Ciebie, Kolegi, Koleżanki

Wierszyki, rymowanki, wyliczanki dla Ciebie... Krystyny Datkun-Czerniak to propozycje utworów przeznaczonych do ćwiczeń logopedycznych pobudzających u dzieci procesy poznawcze (pamięć, uwagę, myślenie), przyczyniających się do uporządkowania posiadanej przez nie wiedzy, pozwalających budować pozytywny obraz własnego ja

Opis z okładki dodał użytkownik Barbara Arbatowska

więcej informacji o tej książce

wierszyki rymowanki szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Wierszyki rymowanki, wyliczanki dla Ciebie, Kolegi, Koleżanki jest na 1276 miejscu (na 26080 książek) w kategorii Literatura popularnonaukowa nauka (szkolnictwo) poradniki
• (wyprzedza ją Poliolefiny)
• książkę oceniło 20 osób
• przeczytało 24, dodało do ulubionych 20
• ponad 20 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.51 na 10
• w sumie oceniło 21
ocen
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Wierszyki rymowanki, wyliczanki dla Ciebie, Kolegi, Koleżanki?

Encyklopedia autorów

Chmielewska Joanna właśc. Irena Kuhn Kuhn Irena urodzony 1932 powieściopisarka, autorka utworów dla młodzieży i wspomnień Urodziła się w Warszawie. Z wykształcenia architekt, stała się ważną przedstawicielką polskiej literatury popularnej. Autorka popularnych powieści kryminalnych i romansów. Za dzieła dla młodzieży otrzymała nagrodę prezesa Rady Ministrów (1989). Debiutowała powieścią Klin (1964). Opublikowała szereg powieści i cykli powieściowych, nader sprawnie skonstruowanych, pełnych dowcipu i ironii wobec konwencji (m.in. Wszyscy jesteśmy podejrzani, 1966; Krokodyl z kraju Karoliny, 1969; Całe zdanie nieboszczyka, 1973; Wszystko czerwone, 1974; Romans wszechczasów, 1975; Upiorny legat, 1977; Tajemnica, 1992; Wyścigi, 1992; Florencja, córka diabła, 1993; (Nieboszczyk mąż, 2002; Krętka Blada, 2005; Zapalniczka, 2007). Do najważniejszych powieści dla młodzieży należą cykle: Lesio (1973), Dzikie białko (1990) oraz Zwyczajne życie (1974), Większy kawałek świata (1976), Duch (1981, nowa wersja Ślepe szczęście, 1990) i Nawiedzony dom (1976), Wielkie zasługi (1981), Skarby (1988), 2/3 sukcesu (1991), Wszelki wy-padek {1993). W1993-94 ogłosiła też pięć tomów Autobiografii', t. 6 - 2006.

Encyklopedia literatury

ELEGIA utwór poetycki, wg poetyk klas. (Arystoteles, Horacy) wywodzący się ze starogr. pieśni żałobnej, pokrewny gatunkom funeralnym, jak epicedium, czy tren, ulegający w swym rozwoju różnym przemianom strukturalnym/Pierwotnym i zasadniczym wyznacznikiem gatunkowym e. było metrum dystychu elegijnego. W staroż. poezji gr. tematyka e. była dowolna, m. in. polit. (Solon), wojenna (Kallinos, Tyrteusz); w epoce hellenistycznej Kallimach wprowadził do e. tematy mitologiczne. Uważana była wówczas za gatunek raczej epicki; subiektywną e. liryczną, miłosną i refleksyjną stworzyli elegicy rzym. (Tibullus, Propercjusz, Owidiusz), oni też gł. inspirowali e. polsko-łacińską, której najwybitniejszymi przedstawicielami byli: K. Janicki, naśladowca refleksyjnej e. Owidiusza, i J. Kochanowski, pierwszy pol. twórca e. miłosnej (Janickiego Tristium liber I i Vańarum elegiarum liber I, Kochanowskiego Elegiarum libri IV). Pisał też e. Kallimach (F. Buonaccorsi), lecz nie wydał ich drukiem.Nowożytne poetyki renesansowe, nawiązując do koncepcji horacjańskiej, określały e. jako utwór wielotematyczny, smutny lub pogodny (pochwalny, gratulacyjny), wyróżniający się emocjonalnym, osobistym, choć ujętym w ramy konwencji, stosunkiem do przedmiotu; wyznacznikami struktury e. stały się (J. Pontanus, w Polsce M.K. Sarbiewski) gł. schematy kompozycyjne, styl wytworny, delikatny, spokojny, słownictwo jasne.E. polska rozwijała się jako utwór w swej istocie liryczny, zachowując jednak często obszerne partie opisowo-narracyjne, np. w celach retrospekcji emocjonalnej (Lamentserdeczny jednej szlachetnej paniej A. Władysławiusza). Obok miłosnej, żałobnej, okolicznościowo-pożegnalnej (waleta), występowała też e. o treściach rei. i patriotyczno-politycznych. Przeważała w niej tonacja smutku, cierpienia, rezygnacji; częstym wariantem kompozycyjnym był kontrast radosnej przeszłości uczuciowej z żałosną teraźniejszością. Ewolucja liryki elegijnej odzwierciedlała konwencje estet. obowiązujące w kolejnych epokach. Dla e. renesansowej charakterystyczna była umowność cierpień miłosnych (np. Pieśń 125: "Użałuj się, kto dobry, a potłucz zawiasy" J. Kochanowskiego, Do Kasie i Fra- sunk Anonima-Protestanta, utożsamianego z M. Sępem Sza- rzyńskim). E. barokowa eksponowała hiperboliczną wymyślność udręk miłującego, nadawała im kształt konceptyczny, zestawiany z elementów przeciwstawnych: ognia - wody, płomiepia - lodu, radości - unicestwiającego smutku (np. Tęsknica i Do wiarołomnej J.A. Morsztyna); tę samą technikę stosowała e. religijna, wyrażająca lęki wynikłe z przeświadczenia o "marności świata" (Decyma pieśni pokutnych W. Potockiego, liryczne partie Ecclesiastesa S.H. Lubomirskiego). E. sentymentalna epoki oświecenia ukazywała kameralne, ściszone niepokoje o los uczucia, rozgrywające się w świecie stylizowanych postaci pasterskich, których przeżycie łagodzi obcowanie z naturą (np. Do Justyny tęskność na wiosnę F. Karpińskiego, Żal pasterski K. Brodzińskiego, Rozpacz kochanka J. Swiderskiego). E. sentymentalna indywidualizowała podmiot liryczny, z jego subiektywnego aspektu widziała ogólne problemy ludzkie. E. romantyczna na plan pierwszy wysuwała dramatyzm przeżyć i ich destrukcyjne oddziaływanie na osobowość człowieka (np. Do D.D. Elegia A. Mickiewicza).Nieobce były e. i tematy polityczne. W poezji w. XVI pojawiły się elegiosatyry, zw. też lamentem lub skargą Matki-Ojc zyzny. Ten upersonifikowany topos ułatwiał oddziaływanie tekstu na wolę odbiorcy (a doraź- ność oddziaływania dla poezji polit. jest znamienna!) i naturalnie spajał emocje i połajanki. Możliwości perswazyjne obrazu wykorzystał już A. Krzycki (Religionis et Reipublicae gueri- monia 1522), K. Janicki (Querela Reipublicae 1542) i M. Rej w końcowym fragm. Krótkiej rozprawy 1543. Złotym okresem dla elegiosatyry jest w. XVII. Uprawia ją wielu twórców, od K. Miaskowskiego (Tren Rzeczypospolitej) po W. Kochowskiego (Skarga Korony Polskiej). Akcentowali oni przede wszystkim retoryczne rozgestykulowanie Ojczyzny, zatracali często sens alegorii przez dosłowność kreacji postaci, eksponowali zarzuty. Zubożało to żywioł liryczny elegiosatyry, która stawała się bardziej agitacyjnym przemówieniem niż utworem poetyckim. Ograniczenia materii publicyst. na rzecz starannego rysunku emocji Ojczyzny-Matki dokonał W. Kochowski w Skardze. Utwór ten stał się pomostem między e. barokową i oświeceniową e. patriotyczną, zwł. porozbiorową. Poezja barska i późniejsza poezja insurekcji kościuszkowskiej kontynuowały raczej barokowy schemat lamentu (np. Prosopopeja Laechii nad swoją zgubą lamentującej 1769 czy Lament orła polskiego ok. 1770, Ojczyzna do swych synów 1794) ; przystawał "on ściśle do agitacyjnych treści propagandowych obu wydarzeń.Rozbiory Polski w końcu XVIII w. i klęski powstań w XIX w. wpłynęły na bujny rozwój e. patriotycznej. Była to liryka pełna rezygnacji, bez ambicji agitacyjnych (np. Żale SarmatyKarpińskiego, Tęsknota Z. Krasińskiego). Opłakiwała upadek Polski i nadziei na niepodległość (np. S. Wodzicki Nad mogiłami maciejowickimi), ukazywała smutek patriotyczny (np. K. Brodziński Na śmierć księcia Józefa Poniatowskiego 1814).W XX w. struktury gatunkowe e. utraciły znaczenie, a wyróżnikiem utworów określanych tym mianem pozostał jedynie depresyjny ton uczuciowy (np. Elegie całopalne M. Piechala, Elegia na śmierć Ludwika Waryńskiego W. Broniewskiego, liczne e. w wojennej poezji K.K. Baczyńskiego, Xenie i elegie J. Iwaszkiewicza).