Diagnoza przedszkolna dziecka w ostatnim roku wychowania przedszkolnego

Diagnoza przedszkolna dziecka w ostatnim roku wychowania przedszkolnego, Jolanta Kopała, Elżbieta Tokarska, 6.15

Książka zawiera: 1) pomoce do przeprowadzenia diagnozy we wrześniu (I próba) i w maju (II próba) - w formie zadań dla dziecka - sprawdzające poziom jego umiejętności, 2) arkusz do wpisywania wyników badania diagnostycznego, 3) ankietę dla rodziców dziecka. Opis przeprowadzenia diagnozy i materiały dla nauczyciela znajdują się w Programie wychowania przedszkolnego, przygotowanym przez autorki. Wyniki diagnozy dają nauczycielowi pełną wiedzę na temat poziomu grupy w poszczególnych sferach rozwoju, ułatwiają wyłonić dzieci do pracy indywidualnej, wyrównawczej i rozwijającej zdolności, pomagają monitorować postępy każdego dziecka, pozwalają dobrać najwłaściwsze metody pracy indywidualnej z dzieckiem i z całą grupą, umożliwiają wybór najodpowiedniejszych materiałów i publikacji

Opis z okładki dodał użytkownik Maja Czyżnikowska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> dziecko >> praca >> zawierać >> rok >> wiedza

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Diagnoza przedszkolna dziecka w ostatnim roku wychowania przedszkolnego jest na 3156 miejscu (na 11043 książek) w kategorii nauka (szkolnictwo)
• (wyprzedza ją Język niemiecki, Wir - ćwiczenia, klasa 5, szkoła podstawowa)
• książkę oceniło 19 osób
• przeczytało 29, dodało do ulubionych 19
• ponad 19 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.15 na 10
• w sumie oceniło 20
ocen
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Diagnoza przedszkolna dziecka w ostatnim roku wychowania przedszkolnego?

Encyklopedia autorów

Boym Michał Piotr prawd. 1614-1659 sinolog Urodził się we Lwowie jako syn mieszczanina Pawła, doktora medycyny. Wstąpił do jezuitów w Krakowie (1631), kapłan od 1641. Wiele podróżował do Rzymu, Lizbony, wreszcie do Chin (1643) na misje. Studiował język i medycynę chińską; popierał walczącego z Mandżu-rami pretendenta do tronu Jong'liego w południowych Chinach (część jego dworu ochrzciła się); posłował do Włoch, działając dla sprawy Chin. Zmarł w Kwangsi. Pozostawił rękopiśmienną łacińską relację z podróży z Chin do Europy oraz opis państwa chińskiego; wydał drukiem opis chińskiej flory (Flora si-nensis, Wiedeń 1656), tłumaczył na łacinę chińskie rozprawy medyczne, pisał ody łacińsko-chińskie.

Encyklopedia literatury

DMUSZEWSKI LUDWIK ADAM ur. 24 XII 1777 w Sokółce (Podlasie), zm. 9 XII 1847 w Warszawie, aktor, dyr. teatru, dramatopisarz, dziennikarz. Uczył się u bazylianów w Żyrowi- cach i u pijarów w Warszawie, gdzie (prócz 1795-99) spędził całe życie, stając się za Królestwa Pol. jedną z najpopularniejszych postaci stolicy (m. in. wydawca od 1822 "Kuriera Warsz.", który sam redagował jako popularny tani dziennik o znacznym udziale informacji lokalnej). Z teatrem związał się 1800, debiutując jednocześnie jako aktor i autor; występował do 1826 (także jako śpiewak), 1815-25 był reżyserem, 1825-27 jednym z kierowników zespołu, od 1827 drugim dyr. Teatru Nar., 1836-38 wykładał w Szkole Dram., 1810-16 wydawał Rocznik Teatru Pol., ułożył z A. Żółkowskim półżartobliwy Dykcjonarzyk teatralny (1808).W dram. twórczości D.f gł. dostarczyciela bieżącego repertuaru sceny warsz., uwidocznia się zgodne z linią W. Bogusławskiego pojmowanie działalności teatr, jako służby nar. w bliskim kontakcie z widownią i jej żywotnymi sprawami: większość 144 sztuk D. (w ponad 80% przeróbek i przekł.), których najmocniejszą stronę stanowią walory scen. (m. in. dialog), przeniknięta jest - za Księstwa Warsz. i w pocz. Królestwa jawnie, w in. okresach aluzyjnie - aktualnością polit.; ze szczególnym zamiłowaniem uprawiał komediooperę, w której piosenki ulegały okolicznościowym zmianom (m. in. Aktoro- wie na Elizejskich Polach, wyst. 1801, wyd. 1802, Siedm razy jeden, wyst. 1804, wyd. 1805, Okopy na Pradze, wyst. i w d. 1807, Szkoda wąsów, wyst. 1814, Figlacki, udany ojciec, i Jan Grudczyński, starosta rawski, wyst 1819, Słomiany człowiek, wyst. 182i)" z mniejszym powodzeniem / dramę. Czerpał obficie z komedii stanisławowskiej, której zawdzięczał technikę dram. i ogólną tendencję; wprowadzał koloryt lokalny oraz nowe, wzięte z życia postaci, jak oficer i wiarus napoleoński, Żyd patriota i in., przyczyniającsię w dużej mierze do ukształtowania popularnycłi stereotypów, sięgał też do przeszłości. W1821-23 wydał (t. 1-4 we Wr., t. 5-10 w W.) Dzieła dramatyczne.'