szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Nasi użytkownicy polecają podobnie piszących autorów:

Statystyki

• Nasza klasa - podręcznik z ćwiczeniami, część 3, klasa 2, szkoła podstawowa jest na 6113 miejscu (na 11043 książek) w kategorii nauka (szkolnictwo)
• (wyprzedza ją O nauczaniu matematyki. Jak badać efekty naszej pracy, czyli o ocenianiu - Wykłady dla nauczycieli i studentów, tom 6)
• książkę oceniło 18 osób
• przeczytało 22, dodało do ulubionych 18
• ponad 18 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.74 na 10
• w sumie oceniło 19
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Nasza klasa - podręcznik z ćwiczeniami, część 3, klasa 2, szkoła podstawowa?

Encyklopedia autorów

Nothomb Amelie urodzony 1967 belgijski pisarka tworząca w języku fr dzieciństwo i młodość spędziła na Dalekim Wschodzie; pracowała w Japonii jako tłumaczka (doświadczenia te zainspirowały wiele jej utworów); po powrocie do Europy poświęciła się literaturze; powieści pełne humoru i ironicznego dystansu do świata przedstawionego, zawierające często elementy stylizowanej autobiografii: Higiena mordercy (1992, wyd. polski 2000), Z pokorą i drżeniem (1999, Grand Prix Akad. Fr., wyd. polski 2000), Metafizyka rur (2000, wyd. polski 2002).

Encyklopedia literatury

KONWENCJA LITERACKA jeden z gł. składników tradycji lit.: zespół norm określających właściwości utworów danego typu, utrwalony w odpowiednio bogatej praktyce pisarskiej, odpowiadający gustom i oczekiwaniom publiczności lit. jakiegoś miejsca i czasu. K. 1. wiąże się w każdym przypadku z określonym poziomem (czy poziomami) kultury lit. i wyznacza płaszczyznę porozumienia między twórczością pisarzy a czytelnikami. Wyraża się powtarzalnością - w obrębie historycznie określonego zespołu utworów - analogicznych rozwiązań lit.: gatunkowych, stylist., wierszowych,kompozycyjnych, tematycznych, ideowych. Konwencjonalizacji podlegać może dowolny element lub zespół elementów dzieła, np. proste jednostki morfologiczne (epitety, kombinacje frazeologiczne, poszczególne motywy), bądź schematy konstrukcyjne (formaty wierszowe, stereotypy fabularne, wzory postaci lit.); występuje ona zarówno na określonym poziomie organizacji dzieła (np. tylko na planie stylist. czy kompozycyjnym), jak też równocześnie na różnych poziomach (np. gdy dzieło realizuje jakąś ustabilizowaną strukturę gatunkową). Proces twórczy jest zawsze wyborem między zastaną konwencją (a więc ułatwieniem komunikacyjnym) a oryginalnością rozwiązania i czynnikami innowacyjnymi. Na jednym krańcu znajduje się pod tym względem poetyka folkloru, zdominowana przez konwencje (twórca lud. buduje tekst z elementów stylist., tematycznych itd. pochodzących z repertuaru dobrze znanego\odbiorcom, utrwalonego w ich pamięci), na drugim zaś - poetyki XX-wiecznej awangardy lit. zakładające nowatorstwo i polemiczny stosunek do ustalonych konwencji. Gra z zastanymi k.l. jest podstawowym składnikiem procesu twórczego nie tylko wtedy, gdy pisarz je respektuje, ale również wtedy, gdy dystansuje się wobec nich (np. w parodii) lub nawet gwałtownie je przełamuje; oryginalność czerpie sens z przezwyciężonej lub na nowo zinterpretowanej przez pisarza konwencji.