Harmonia część 2

Harmonia część 2, Kazimierz Sikorski, 5.92

Podręcznik harmonii znanego i cenionego autora, na którego publikacjach wychowało się kilka pokoleń współczesnych muzyków

Opis z okładki dodał użytkownik Martyna Ziembańska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Harmonia część 2 jest na 281 miejscu (na 706 książek) w kategorii muzyka
• (wyprzedza ją Piosenki ze studenckiego teatru Kalambur na głos z fortepianem)
• książkę oceniło 17 osób
• przeczytało 23, dodało do ulubionych 17
• ponad 17 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.92 na 10
• w sumie oceniło 18
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Harmonia część 2?

Encyklopedia autorów

Forbes Colin właśc. Raymond Sawkins 1923-2006 angielski powieściopisarz autor powieści sensacyjnych oraz wojennych, szpiegowskich i przygodowych, obfitujących w brawurowe wyczyny na granicy prawdopodobieństwa; od powieści Pancerna wycieczka (1969, wyd. polski 1992) pisze pod pseud.; m.in.: Ekspres pod lawiną (1977, wyd. polski 1993), Grecki klucz (1989,wyd. polski 1991), Fala uderzeniowa (1990, wyd. polski 1992).

Encyklopedia literatury

CZARTORYSKI JERZY książę, ur. 14 11770 w Warszawie, zm. 15 VII 1861 wMontfermeil (Francja), syn Adama Kazimierza i Izabeli, brat M. Wirtemberskiej, działacz polit. i oświat., mecenas, poeta, pamiętnikarz. Staranne wykształcenie domowe dopełnił podróżami zagr.; brał udział w wojnie 1792, podczas powstćLnia 1794 przebywał za granicą. Wysłany po upadku państwa do Petersburga w sprawach majątkowych, zaprzyjaźnił się jako adiutant z w. ks. Aleksandrem, który wstąpiwszy na tron, mianował Cz. 1803 kuratorem wil. okręgu nauk., 1804 min. spraw zagr. (do 1806). Jako kurator położył Cz. wielkie zasługi dla rozwoju oświaty na ziemiach wsch. dawnej Rzplitej, szczególnie przyczynił się do rozkwitu Uniwersytetu Wil.; 1824, po procesie filaretów ( filomaci), podał się do dymisji. Wierny, także za Księstwa Warsz., orientacji proros., był 1815 wiceprezesem Rządu Tymczasowego; za Królestwa Pol., odsunięty od życia polit., gł. za sprawą w. ks. Konstantego i N. Nowosilcowa, przeszedł (zwł. po śmierci Aleksandra I) do opozycji, skupiając się na sprawach oświat, (wzbogacił też bibliotekę w Puławach, przekształcając ją w poważny warsztat naukowy). Podczas powstania 1830-31 prezes Rządu Nar., po klęsce znalazł się na emigracji; 1833 osiadł w Paryżu. Do końca życia kierował polityką konserwatywnego stronnictwa Hotel Lambert, angażując się też w poczynania kult.: był mecenasem literatury i sztuki oraz m. in. współzałożycielem i od 1853 dożywotnim prezesem Towarzystwa Hist.-Lit., jednym z twórców Biblioteki Pol. w Paryżu.W historii literatury znany gł. jako autor poematu elegijnego Bard polski, pisał i in. utwory poet. (ogł. pośm. lub nie wyd.), często związane tematycznie z Puławami, także przekł. (m. in. Pindara, Sofoklesa, Horacego, Pieśni Osjana). Pojednawcze Wobec sporów poglądy lit. wyłożył w monografii Żywot J. U. Niemcewicza (1860); w pamiętnikach (Memoires t. 1-2 1887), tłum. na pol. (t. 1-2, Kr. 1904-05), ang. i ros., przedstawił wydarzenia hist. przełomu XVIII i XIX w. Mowy Cz. są zarówno dokumentem życia polit., jak i dowodem dużej kultury lit. autora. Słowacki wprowadził Cz. do Kordiana (jako jednego z "ludzi do rządu" stwarzanych w Przygotowaniu), a Wyspiański do Lelewela (1899).