Co babcia i dziadek śpiewali, kiedy byli mali

Co babcia i dziadek śpiewali, kiedy byli mali, Katarzyna Zachwatowicz-Jasieńska, 4.54

Śpiewnik zawiera wybór 57 popularnych piosenek, wraz z zapisem nutowym oraz kolorowymi ilustracjami Kazimierza Wiśniaka. Wśród zaproponowanych piosenek możemy znaleźć m.in. Kółko graniaste, Wlazł kotek na płotek, Jadą jadą misie, Krakowiaczek jeden, Bajka iskierki, Mam chusteczkę haftowaną. Znajdźmy chwilę czasu, zajrzyjmy do śpiewnika i zaśpiewajmy z naszymi dziećmi piosenki, które śpiewali nasi dziadkowie, kiedy byli mali. Dla ułatwienia do książki dołączone są 2 płyty CD: jedna wersja z 51 piosenkami, a druga z wersją instrumentalna-karaoke

Opis z okładki dodał użytkownik Mikołaj Bogacki

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Co babcia i dziadek śpiewali, kiedy byli mali jest na 2002 miejscu (na 3671 książek) w kategorii Literatura popularnonaukowa muzyka
• (wyprzedza ją Magia. Jak korzystać z mocy, by ulepszyć nasz świat)
• książkę oceniło 15 osób
• przeczytało 23, dodało do ulubionych 15
• ponad 15 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 4.54 na 10
• w sumie oceniło 17
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Co babcia i dziadek śpiewali, kiedy byli mali?

Encyklopedia autorów

Mainardi Cecile urodzony 1966 francuski poetka autorka zbiorów poezji i prozy poetycki o wyrafinowanej formie: L'armaturę de Phedre (1997), La for et de porphyre (1999, zbiór rozważań o ograniczeniach w pisaniu „tekstów przeznaczonych do jednorazowej lektury"); utwory publikowane w Anthologie de Poesie Contem-poraine, Pieces detachees (2000).

Encyklopedia literatury

ŁĄKA drugi zbiór poezji B. Leśmiana, wyd. w Warszawie 1920. Gł. ton nadaje Ł. zwrot do pojmowanej filozoficznie natury i odwołanie się do folkloru. Najsilniejszy wyraz znalazło to w odnowionej formie "ballady filoz." (np. Dusiołek, Świdryga i Midryga, Piła) i w poemacie tytułowym. Wychodząc od wątków i konwencji młodopol. (część wierszy drukowana była wcześniej w prasie, począwszy od 1913), poeta przełamuje je przez odnowienie i zaprzeczenie. W Ł. zyskuje dojrzały wyraz typowo Leśmianowski symbolizm - łączący się ze sferą mitu i egzystencji ludzkiej, a zarazem ewokujący konkret opisu i przeżycia (Topielec, Dwoje, ludzieńków). Obok form balladowo-fabularnych Ł. zawiera utwory liryczne, splatające refleksję i wizyjność z mistrzowską obserwacją rzeczywistości przedmiotowej (Wpolu). Jest tu także Leśmian mistrzem liryki erotycznej (np. cykl W malinowym chruśniaku), w której sublimacji towarzyszy śmiałość opisu. Utwory Ł. cechuje szczególne bogactwo języka (np. charakterystyczne neologizmy i neosemantyzmy) i form wersyfikacyjnych. Mimo odosobnionych głosów entuzjazmu (O. Ortwin, K. Irzykowski) pierwszy z dwu najważniejszych tomów wierszy Leśmiana minął bez szerszego echa w opinii lit.; z czasem dopiero wraz z Napojem cienistym (1936) ugruntował sławę poet. autora. Niektóre wiersze zbioru tłum. były na języki niem. i franc. (w antologiach K. Dedeciusa i M. Pankowskiego) oraz ros. i czes.; wznów. 1938 i w zbiorach pism poety; wyd. fototypiczne Londyn 1947.