Marketing w praktyce. Budowanie marki, tworzenie tekstów reklamowych

We współczesnym biznesie reklamy i public relations nie da się przecenić. Czy jednak można nauczyć się pisać teksty reklamowe? Oczywiście podstawą jest wrodzony talent, jednak pozostałe umiejętności są do wyćwiczenia. Potrzebujesz do tego trochę samozaparcia i dobrego przewodnika. Książka niniejsza jest zbiorem wiedzy zgromadzonej podczas zajęć prowadzonych przez autora na kilku uczelniach i w kilku szkołach. Znajdziesz tu wiele ćwiczeń opracowanych na potrzeby zajęć praktycznych. To zbiór autorskich przemyśleń o polskiej sztuce reklamy przede wszystkim w zakresie tworzenia tekstów reklamowych. Dzięki tej książce: lepiej zrozumiesz język reklam; nauczysz się odczytywać jawne i ukryte intencje nadawców komunikatów reklamowych; zdobędziesz umiejętność skutecznego przekonywania za pomocą słów; poznasz najczęściej stosowane metody budowania warstwy językowej komunikatów reklamowych; zrozumiesz, jak ważny jest dobór odpowiednich słów, aby przekazać właściwą treść; zobaczysz, jak teksty reklamowe zaczynają żyć własnym życiem; być może zdobędziesz nowy i atrakcyjny zawód

Opis z okładki dodał użytkownik Helena Ciesielska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> polski >> tekst >> wiele >> język

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Marketing w praktyce. Budowanie marki, tworzenie tekstów reklamowych jest na 1493 miejscu (na 2141 książek) w kategorii marketing i reklama (zarządzanie)
• (wyprzedza ją Jakość i marketing usług medycznych)
• książkę oceniło 26 osób
• przeczytało 32, dodało do ulubionych 26
• ponad 26 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.33 na 10
• w sumie oceniło 27
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Marketing w praktyce. Budowanie marki, tworzenie tekstów reklamowych?

Encyklopedia autorów

Strzelnicki Władysław 1820-1846 poeta, powieściopisarz Aresztowany w związku ze sprawą S. Konarskiego, wcielony do wojska rosyjskiego i zesłany na Kaukaz. Członek kaukaskiej grupy poetów, uprawiał lirykę refleksyjną i patriotyczną oraz poezję opisową (Poezje, 1860). Tematykę i realia kaukaskie wyzyskują jego powieści: Dwaj Uzdeni i Mahmu-dek (1860).

Encyklopedia literatury

KLASYCYZM POSTANISŁAWOWSKI, klasycyzm warszawski, pseudoklasycyzm ogół zjawisk lit. w pierwszym 30-leciu XIX w. stanowiących kontynuację klasycyst. tendencji doby stanisławowskiej ( klasycyzm). Zjawiska te skupiły się szczególnie w dwóch miastach: w Warszawie, jako gł. ośrodku klasycyzmu przedrozbiorowego, stolicy Księstwa Warsz., a nast. Królestwa Poł. (z ich elity rządzącej rekrutowało się wielu przedstawicieli k.p.), siedzibie instytucji życia kult. wyrosłych z idei oświecenia (przede wszystkim teatru i Towarzystwa Przyjaciół Nauk), oraz w Wilnie, które przeżywaj- ło ówcześnie rozkwit kultury oświeceniowej dzięki zwł. silnej mu środowisku naukowemu. Reprezentanci k.p. odwoływali się w swym programie estet. do wzorów antycznych, gł. rzym.j, bronili czystości i jasności języka, głosili ponadczasową zasadność poetyki klasycyzmu, domagali się rygorystycznego przef strzegania wyprowadzonych z niej prawideł. jJako twórcy wypowiadali się w gatunkach, które poetyka tą wysoko stawiała w hierarchii lit.: z dziedziny poezji dram. -t w tragedii, liryki w odzie, epiki - w poemacie opisowyih ( poemat). Z k.p. łączy się rozwój tragedii opartej na wzorach klasycyst., w szczególności franc., prowadzący do powstania swoistego typu "tragedii nar." ( Barbara Radziwiłłówna AL Felińskiego, Heligunda i Bolesław Śmiały A. Hoffmanna; Żółkiewski pod Cecorą I. Humnickiego, Ludgarda L. Kropiń4 skiego, Barbara Radziwiłłówna i Gliński F. Wężyka), której okres stanisławowski nie wydał mimo prób i usiłowań: sięgała ona do przeszłości nar., wydobywając dram. wydarzenia i koni flikty, odznaczała się kunsztem retorycznym (efektowne tyrady) i wersyfikacyjbym, przemawiała do widzów i czytelnikowi patosem scen hist., nierzadko aluzjami polit., które nadawały) utworom hist. walor bezpośredniej aktualności, zmieniając czasem spektaklę w nar. manifestacje (np. 1820 Żółkiewski Humnickiego). Nawiązujące do założeń horacjańskich ody,j o charakterze prźeważnie okolicznościowym (ody polit. K. Koźmiana, L. Osińskiego, Wężyka, Oda na cześć Kopernika Osińskiego), należą do najudatniejszych w literaturze pol.; realizacji gatunku; z prób epickich największy rozgłos towa-j rzyszył poematowi Ziemiaństwo polskie Koźmiana, wyd.; 1839, ale znanemu we fragm. z odpisów i publikacji w czasopismach (od 181 ). Wysokim uznaniem darzono przekłady, zwł. arcydzieł staroż. (Iliada i ks. 1-9 Eneidy F.K. Dmochow-j skiego, liczne tłum. liryk Horacego) i klasycyst. dramatu; francuskiego (P. Corneille, J. Racine, Voltaire). Trwały ślad I pozostawili klasycy postanisławowscy w teorii literatury, kry-: tyce lit. i teatralnej. Charakterystyczne dla tego kierunku poglądy estet.-lit. sformułowali: S.K. Potocki (O wymowie i stylu), E. Słowatki, J.F. Królikowski, Wężyk ( O poezji dramatycznej) i in. W ich ujęciu krytyka miała charakter!normatywny; nacisk kładli na zgodność z doktryną klasycyzmu, na kompozycję, styl, język, wiersz; rozprawy przybierały często postać metodycznego rozbioru konkretnych utworów, przy czym recenzje teatr, uwzględniały szeroko inscenizację, a szczególnie grę aktorów ( Towarzystwo Iksów).Już w pierwszych latach Królestwa w środowisku klasyków zarysowały się wewn. różnice wyznaczone odmiennym stosunkiem do penetrujących literaturę tendencji preromant. (preromantyzm); postawę ortodoksyjną reprezentowali przede wszystkim Koźmian, Osiński, Potocki, Jan Śniadecki ( O pismach klasycznych i romantycznych), bardziej otwartą m. in. F. Morawski (późniejszy autor- Klasyków i romantyków polskich), J.U. Niemcewicz. Różnice te nabrały wyrazistości w 1. dwudziestych, w okresie sporu romantyków z klasykami ( romantyków z klasykami walka). Klasycy widzieli w romantyzmie zagrożenie zdobyczy oświecenia, próbę nawrotu do "mroków średniowiecza" (zwł. we wpływach romantyzmu niem.), odrcucenie "wiecznych", niezmiennych kryteriów estet. i lit.; zarzucali romantykom niezrozumialstwo, pospolitość tematyki, wprowadzanie fantastyki (zwł. "gminnych zabobonów"), niedbalstwo językowe. Poglądy swe wyrażali w wystąpieniach publicyst., utworach lit., wykładach uniw. (Osiński), w salonach, gdzie rodziły się zjadliwe ucinki, krążące w odpisach paszkwile, złośliwe trawestacje ballad, Dziadów i in.; w zacietrzewieniu formułowali sądy ostre i często niesprawiedliwe. Polemika estet.-lit. nabrała z czasem cech dyskusji ideol.; klasycy wywodzili się z kół liberalno-zachowawczych, romantycy z kręgów spiskującej młodzieży.Z biegiem lat wokół k.p. ukształtowała się niechętna mu legenda lit., której fundamenty położył Mickiewicz w polemicznym wstępie do petersb. wyd. swoich poezji 1829 ( O krytykach i recenzentach warszawskich) i w słynnej scenie Salon warszawski w III cz. Dziadów, negatywny stosunek do późnego klasycyzmu ("obozu klasyków") znalazł odbicie w utrwalonym w historii literatury terminie "pseudoklasycyzm", podkreślającym jego nie autentyczność i wtómość wobec klasycyzmu antycznego i franc., w Polsce zaś XV)-wiecznego, a nawet stanisławowskiego. W rzeczywistości klasycy postanisławowscy bronili wprawdzie przebrzmiałych ićleałów polit. i estet., ale odegrali też w pewnym zakresie rolę pozytywną w życiu lit. swojej epoki: przyczynili się do wzrostu świadomości teoret.lit., rozwinęli i podnieśli na wyższy poziom krytykę lit. i teatr., zasłużyli się dla rozwoju dramatu nar. oraz sztuki reżyserskiej i aktorskiej, wykazali wielką troskę o język ojczysty, który w warunkach zaborów stanowił szczególną wartość, jako znak trwałości narodu.