Życie na Missisipi

Życie na Missisipi, Mark Twain, 6.11

Autobiograficzna powieść, a jednocześnie najpiękniejszy hołd, jaki włóczęga mógł złożyć swej wielkiej miłości: majestatycznej, baśniowej Missisipi. Pod piórem Twaina słowo "rzeka" nabiera wręcz nowego znaczenia - jego Missisipi to tętniąca życiem kraina, którą opisuje w najdrobniejszych szczegółach. Ocza-mi pilota parowca rzecznego widzimy nie tylko dziką przyrodę i niepowtarzalne krajobrazy, ale i niezwykłą mieszaninę kultur. Spotykają się tu biali i czarni, dystyngowani dżentelmeni i utra-cjusze-hazardziści, ryzykanci i bezwzględni trampowie, biedni i bogaci... Książka ujmuje subtelnym, lecz błyskotliwym poczuciem hu-moru, tak charakterystycznym dla Twaina

Opis z okładki dodał użytkownik Oskar Patyk

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Życie na Missisipi jest na 1368 miejscu (na 4741 książek) w kategorii literatura współczesna zagraniczna
• (wyprzedza ją Zaginiony posag)
• książkę oceniło 194 osób
• przeczytało 269, dodało do ulubionych 194
• ponad 194 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.11 na 10
• w sumie oceniło 196
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Życie na Missisipi?

Książki podobne, najlepiej ocenione

Encyklopedia autorów

Janowski Jurij 1902-54 ukraiński prozaik, poeta członek ugrupowania Waplite; pierwszy zbiór wierszy Prekrasna Ut w 1928; w tym samym czasie ukazały się zbiory nowel Mamutowi bywni (1925), Krow zemli (1927), powieść o tematyce marynistycznej Majster korabia (1928), Opowiadania kijowskie (1948, wyd. polski 1950); później powieści o czasach rewolucji na Ukrainie, między innymi długo zabroniona powieść Czotyry szabli (1930) oraz Jeźdźcy (1935, wyd. polski 1982) i Żywa woda (1947); pisał również scenariusze filmowy i sztuki teatr,

Encyklopedia literatury

DADAIZM awangardowy ruch w sztuce o skrajnie negatywis- tycznym zabarwieniu, wyrażający protest przeciw konwencjom obycz. i rtyst., porządkowi społ. i wojnie. Powst. 1916 w Zurychu (T. TJzara, gł. teoretyk ruchu, przywódca międzynar. grupy artystóWj skupionych wokół Cabaret Voltaire), wygasł 1922-23; równolegle działała 1916 grupa nowojorska, istniały też ugrupowania: paryskie (A. Breton, L, Aragon, P. Eluard i in.), które dało początek surrealizmowi, i berlińskie, zbliżone do orientacji radykalno-lewicowej. D. wyłaniał się z ekspres jonizmu i futuryzmu, ale zrywał z metafizyczną symboliką i patosem na rzecz prowokacyjnego paradoksu, bufonady, absurdalnego dowcipu i mistyfikacji, działań improwizowanych i spontanicznych. Na szeroką skalę stosował technikę symultanicznego kolażu i przypadkowych skojarzeń, programowo zmierzał do prymitywizmu, abstrakcji i infantylizmu (stąd nazwa kierunku wzięta z franc. zawołania dziecięcego "dada" oznaczającego zabawkę). Konsekwencją tych dążeń było rozbicie estet. i znaczeniowej jednorodności utworu lit., który w skrajnych przypadkach składał się z pseudowy- razów, zestawianych na zasadzie skojarzeń fonetycznych, przybierał postać sugestii graficznych (wiersze-rysunki) itp. W Polsce wpływy d. dostrzec można w manifestach, utworach i imprezach futuryst. (akcenty anarchizmu, prowokacje estet., hasła sztuki ludyczriej, autonomizacja warstwy brzmieniowej w utworach poet., np. u T. Czyżewskiego czy S. Młodożeńca); żartobliwym pastiszem działalności dadaistów była jednodniówka S.I. Witkiewicza Papierek lakmusowy, głosząca teorię "piurblagizmu" (1921, przedr. "Mies. Lit." 1970 nr 9).