Opowiadania najkrótsze o ludziach nader różnych

Autor: Wiktor Zin

Książka stanowi zbiór opowiadań autorstwa Wiktora Zina. Opowiadania te powstały w czasie stanu wojennego i rejestrują epizody obyczajowości z czasów PRL dotyczące najczęściej ludzi już nieżyjących

Opis z okładki dodał użytkownik Damian Zalewski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Opowiadania najkrótsze o ludziach nader różnych jest na 3690 miejscu (na 6179 książek) w kategorii literatura współczesna polska
• (wyprzedza ją Zauroczeni)
• książkę oceniło 150 osób
• przeczytała 201, dodało do ulubionych 150
• ponad 150 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.69 na 10
• w sumie oceniło 151
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Opowiadania najkrótsze o ludziach nader różnych?

Encyklopedia autorów

Rosegger Peter 1843-1918 austriacki pisarz autor autobiograficzny opowiadań, których akcja rozgrywa się na idyllicznie przedstawionej wsi styryjskiej: wybór Ais ich noch der Waldbauernbub war (t. 1-3 1902), w przekładzie polski wybór Z górskich wsi (1908); ponadto powieści realistyczne Die Schriften des Waldschul-meisters (1875), Radosna wieść skazańca (1905, wyd. polski 1924).

Encyklopedia literatury

LIRYKA, Okres staropolski Od w. XII do poł. XVIII, w epokach średniowiecza ( średniowieczny alegoryzm), odrodzenia i baroku twórczość liryczna zdecydowanie dominowała nad dwoma pozostałymi rodzajami lit., epiką i dramatem. Świadczy o tym nie tylko ilościowa przewaga utworów, lecz przede wszystkim znaczenie 1. dla ogólnego obrazu przemian literatury i obiektywne osiągnięcia artyst., które utrzymały się w kulturze nar. jako żywe wartości. Najwybitniejsi twórcy staropol. są poetami lirycznymi: J. Kochanowski, M. Sęp Szarzyński, M.K. Sarbiewski, trzech Morsztynów (Hieronim, Jan Andrzej i Zbigniew), Sz. Zimorowic, W. Potocki, W. Kochowski. W przemianach rozwojowych dawnej 1. najwcześniej i najpełniej objawiały się też zwrotne tendencje, charakterystyczne dla tworzenia się epok lit.: w tzw. poezji pol.-łac. końca XV i 1 poł. XVI w. - poszukiwania lit. wczesnego renesansu, w tzw. poezji metafizycznej przełomu XVI i XVII w. - kształtowanie się pol. baroku. Ta rzeczywista dominacja 1. w obrazie rozwojowym staropol. literatury jest sprzeczna z uznawaną ówcześnie hierarchią rodzajów lit., w której najwyższe miejsce zajmowała epika (szczególnie epika rycerska). Dopiero u schyłku baroku 1. straciła na znaczeniu, co wynikało z ogólnych przeobrażeń lit. w Europie.Staropol. twórczość liryczna obejmowała bogaty, zróżnicowany i zmieniający się zgodnie z duchem kolejnych epok repertuar gatunków. Wywodziły się one ze wspólnych, ogólnoeur. tradycji literackich. Naśladowano i parafrazowano aktualnie uznawanych mistrzów, dzieła mistrzów były też źródłem formułowania praw poezji, kryteriów wartościowania, systematyki gatunków lirycznych w poetykach normatywnych ( poetyka), od renesansu ogłaszanych drukiem i wykładanych przez nauczycieli. W praktyce ważniejszy był bezpośredni wpływ tekstów lirycznych (uznanych za wartościowe), zwł. że nowe wzory i fascynacje poet., rzecz jasna, wyprzedzały systematyzujące opracowania autorów poetyk.Wzory gatunkowe 1. średniowiecznej, oparte na tradycji antycznej i dorobku kulturowym zach.eur. tworzyły wspólny skarbiec poezji łac., która w tej postaci językowej upowszechniała się i była źródłem nowych tekstów łac., a także przekładów i adaptacji w kulturach narodowych. Była to najczęściej poezja anonimowa. L. nowołacińska rozwijała się do czasów baroku, początkowo jako wyraz wspólnoty rei., później eur.; z upływem wieków przestała być twórczością bezim., równocześnie jednak traciła na znaczeniu, stając się raczej źródłem pomysłów i inspiracji niż wzorem, choć jeszcze w XVII w. spośród pol. poetów Sarbiewski uznawany był w Europie za mistrza godnego naśladowania.U schyłku średniowiecza odkryto nowych mistrzów 1. w poezji antycznej, najpierw rzym., potem gr.; stało się to źródłem unowocześnienia 1., upowszechnienia gatunków, jak np. elegia (Tibullus, Katullus, Propercjusz), pieśń, zw. też z greckiego odą (Anakreont, Pindar, Horacy), gatunków liryczno-epickich, jak szczególnie sielanka (Wergiliusz, Teokryt), satyra (Juwenalis, Persjusz). Z literatury antyczne j czerpała inspiracje fraszka, nawiązująca do klas. epigramatu (Katullus, Marcjalis, także Anakreont i utwory zbioru tzw. Antologii palatyńskiej). Antykowi wiele zawdzięczała także wielogatunkowa, żywo rozwijająca się od XVI w. poezja okolicznościowa, gł. panegiryczna ( panegiryk), która jednak wraz z intensywnym rozwojem traciła wartość lit. stając się nie tyle wyrazem autentycznego przeżycia lirycznego, ile formułą konwencjonalnej, zwyczajowej wypowiedzi. Od XVI w., odkąd wynalazek druku przyśpieszył obieg informacji lit., silniej zaznaczyły się wpływy nowej 1. europejskiej, w Polsce szczególnie Petrarki i Mariniego.Zarysowany obraz dotyczy 1. pisanej, drukowanej, tworzonej przez poetów wykształconych. Równolegle jednak istnieje od czasów średniowiecza i rozwija się lokalna tradycja 1. narodowej, ludowej, przekazywana ustnie w różnych środowiskach społecznych. Teksty te nie były ani zapisywane, ani opisywane przez poetyki, niemniej w opisie najstarszej 1. polskiej tym tekstom - niedostępnym dziś dla badaczy - przyznać wypada pierwszeństwo chronol., jako starej i powszechnej formie ustnej twórczości ludowej. Jest to najstarsza i do dziś żywa forma przekazu poezji lirycznej, większe zbiory rękopiśmienne posiadamy od XV w., przekazy druk. zaś od XVI w., przy czym wskutek niekorzystnych warunków rozwoju literatury w W. XVII znowu wzrosła w tym stuleciu liczba przekazów zostawionych w rkpsie. Dopiero od XVIII w., kiedy zaczęły się pojawiać rękopiśm. zbiorki przyśpiewek i pieśni chłopskich, powstała możliwość badania 1. ludowej, której rozwój, a także podział gatunkowy przebiega niezależnie od systematyki lit. i periodyzacji literatury oficjalnej, epok i przełomów. Niejednokrotnie dostarczała ona wykształconym twórcom nowych skojarzeń, pomysłów, metafor, cytatów, od XVII w. zyskiwała w kręgach szlach. coraz większe uznanie (szczególnie lud. przyśpiewka miłosna), w XVIII w. wyraźniej zaważyła na literaturze, zanim stała się terenem odkryć poet. we wczesnym romantyzmie.W staropolszczyźnie wypowiedź podmiotu lirycznego jest z reguły ujmowana w formę wierszowaną, stychiczną ( dystych) lub stroficzną. Budowę wiersza określały aktualne systemy wersyfikacyjne, w średniowieczu ( wiersz średniowieczny) asylabizm w tekstach przeznaczonych do wygłaszania, sylabizm (najczęściej sylabizm względny) w tekstach przeznaczonych do śpiewania ( wiersz sylabiczny). Od renesansu utrwalił się wzór sylabizmu ścisłego (sylabotonizmu w liryce melicznej). Kochanowski, którego twórczość w wielu zakresach ustaliła wzór dla współczesnej mu i późniejszej 1. polskiej, próbował wprowadzić do 1. pentametr i sporadycznie rezygnować z rymu (Odprawa posłów greckich, Chorus: "O białoskrzydła morska pławaczko"); powszechnie stosowano w 1. rym półtorazgłoskowy, tzw. żeński, najczęściej parzysty, szczególnie w wierszach stychicznych, ale też w prostych układach stroficznych. Częsty w średniowieczu rym niedokładny lub gram. utrzymywał się dość długo, ale najlepsi poeci unikali tego typu rymów, a w baroku piętnowano je jako wyraz prostactwa, w epoce tej bowiem intensywnie rozwinął się warsztat wersyfikacyjny 1., szczególnie kunsztowne, wielo- wersowe układy stroficzne (jeden z pierwszych poetów barokowych, S. Grabowiecki, wprowadził do pol. poezji ponad 40 nowych układów stroficznych, przejętych gł. z 1. romańskiej).