Śpiąca Królewna Bajka z melodyjką

Oto baśń o ślicznej i dobrej Śpiącej Królewnie, znana dzieciom na całym świecie. Specjalnie dla Was opowiada ją wierszem Urszula Kozłowska

Opis z okładki dodał użytkownik Oliwia Żuchniewicz

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Śpiąca Królewna Bajka z melodyjką jest na 3376 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Zagadki żyrafki dla 3-latka)
• książkę oceniło 40 osób
• przeczytało 54, dodało do ulubionych 40
• ponad 40 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.44 na 10
• w sumie oceniło 41
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Śpiąca Królewna Bajka z melodyjką?

Encyklopedia autorów

Ribeiro Aquilino 1885-1963 portugalski pisarz ceniony autor powieści regionalnych, prezentujących z dużym realizmem problemy społeczny i polit. Portugalii w różnych epokach hist. (Dwór w Romarigaes. Kronika powieściowa 1957, wyd. polski 1980; Kiedy wilki wyją 1958, wyd. polski 1976); walory prozy R. to starannie dopracowany styl i ogromne bogactwo językowe; ponadto między innymi powieść Terras do Demo (1919), nowele O Malhadinhas (1948), Terras do Demo (1919), liczne prace biograficzny oraz o tematyce historyczny i obyczajowy arz Ricardou Jean (urodzony 1932), francuski pisarz, przedstawiciel nouveau roman; współpracownik pisma lit. „Tel Quel", poświęconego ruchom awangard.; teoretyk grupy, wywierał znaczny wpływ na jej ewolucję; w 1971 przyczynił się do jej rozpadu (odeszli m.in. A. Robbe-Grillet i N. Sarraute); autor zbiorów opowiadań i powieści, m.in. L'observatoire de Cannes (1961), Laprise de Constantinople (1965); zbiory szkiców teoretycznych, m.in. Pour une theorie du nouveau roman (1971).

Encyklopedia literatury

BIAŁYSTOK miasto woj., nad Białą. Początkami sięga XV w. Na przełomie XVI i XVII w. wpływy braci pol.; dzisiejsze przedmieście B., Dojlidy, było w 1. trzydziestych XVII w. rezydencją S. Przypkowskiego, później przebywał tu Z. Morsztyn. Po wojnach szwedzkich B., należący do starostwa tykocińskiego, stanowił własność S. Czarnieckiego, a nast. wraz z ręką jego córki przeszedł do rodu Gryfitów Branickich. W XVIII w. nastąpił szybki rozwój osady i przekształcenie jej w miasto (1749). Barokowa rezydencja Branickich (zw. Wersalem Podlaskim) pełniła rolę ważnego ośrodka kult., szczególnie w czasach mecenatu Jana Klemensa i Izabeli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta). Z Janem Klemensem związani byli m. in. E. Drużbacka i M. Matuszewicz. F.Karpiński w 2 poł. 1. osiemdziesiątych spędzał kilkakrotnie w B. letnie miesiące; tu napisał niektóre z Pieśni nabożnych, wyd. w Supraślu 1792. W mieście istniała szkoła wojsk. (zał. 1745). W 1750-71 działał teatr dworski w specjalnie wzniesionym, dobrze wyposażonym technicznie budynku; wystawiano gł. opery i balety w wykonaniu trupy utworzonej z odpowiednio kształconych dzieci chłopskich, ale występowali też gościnnie wybitni śpiewacy włoscy. W 1 poł. XIX w. gościł tu W. Bogusławski z zespołem (1808), parokrotnie zespoły wileńskie, 1836-37 grała wędrowna trupa K. Baura. Od 1795 działała Drukarnia Rządowa J.J.D. Kantera, 1880 przejęta przez J.A. Appelbauma. Tłoczyła gł. polskie i niem. druki urzędowe. Rangę ośrodka kult. utracił B. w XIX w. Dopiero w okresie międzywojennym do dawnych tradycji nawiązało m. in. Koło Miłośników Historii, Literatury i Sztuki (1931-39 prezes A. Rączaszek), prowadząc aktywną działalność popularyzatorską. W 1939-41 miasto stało się czasowym schronieniem inteligencji pol. wędrującej na wschód; przebywały tu m.in. W. Wasilewska, M. Fornalska ze swą matką Marcjanną. W 1940 powstał pierwszy stały teatr, utworzony przez A. Węgierkę. Po wyzwoleniu B. (24 VII 1944) już w grudniu 1944 ukazało się pismo "Jedność Nar." (wyd. do II1947), koncentrujące wokół siebie ludzi pióra. W 1949 powołano do życia muzeum, którego publikacją (od 1961) jest Rocznik Białostocki. W dwa 1. później miasto zyskało dziennik informacyjno-pu- blicystyczny - "Gazetę Białostocką". Intensywny rozwój kult. i nauk. nastąpił jednak dopiero w 1. sześćdziesiątych. Powstało wówczas Białost. TN (1961) z aktywną Kompleksową Ekspedycją Jaćwieską. Stałymi wydawnictwami Tow. są Prace Białost. TN (1961) i Acta Baltico-Slavica (1964), popularyzujące wiedzę o regionie. Zaktywizowało się Towarzystwo Lit. im. A. Mickiewicza. Od 1968 środowisko nauk. zyskało również oparcie w filii UW (istniała przy niej WSN, przekształcona 1974 w WSP), aktywnie uczestniczącej w miejscowych pracach badawczych; zagadnieniami socjol.-folkloryst. Białostocczyzny zajmuje się m. in. W. Pawluczuk. Od 1962 działał tu przez pewien czas Klub Lit. ZLP, a obok Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy (KKMP) przy ZW ZMW. Ukazały się m. in. almanachy poezji młodych Kształty myśli (1966) oraz Punkcja. Zeszyt Poetycki (1972). Istnieje Lit. Klub Nauczycieli (LKN), Białost. Tow. Kultury (zał: 1965), wydające od 1968 miesięcznik "Kontrasty", oraz Oddział Stowarzyszenia Twórców Lud. (zał. 1971). Od 1975 działa tu filia wydawnictwa Pojezierze, a 1976 powstał Klub ZLP, działający w ramach Oddziału olsztyńskiego; jego zadaniem jest przede wszystkim opieka nad adeptami pisarstwa. Tradycje teatr, miasta podtrzymuje Teatr Dram. im. A. Węgierki (od 1949 Teatr im. A. Węgierki, od 1964 obecna nazwa) oraz Teatr Lalek, dysponujący obok dziecięcej także Sceną dla Dorosłych (od 1974), od 1980 działający w specjalnie dla siebie wzniesionym budynku. Do 1976 w mieście odbywały się ogólnopol. festiwale muzyki i poezji. Współtwórcą dokonań kult. jest Białoruskie Tow. Społ.-Kult. (zał. 1956), jego organ, tyg. "Niwa" (wyd. od 1956), oraz Białorus. Stowarzyszenie Literacko-Plastyczne - "Białowieża". Do pisarzy mieszkających stale w B. należą m. in. T. Gicgier, S. Janowicz, A. Omiljanowicz, W. Kazanecki, M. Kusiba, T. Masłowiecki, E. Redliński, L. Szwed. Laureatami nagrody lit. B. byli m. in. Omiljanowicz (1970) i Redliński (1975). Białost. dwór Branickich pojawia się m. in. w powieści J.I. Kraszewskiego Grzechy hetmańskie, w szkicu S. Wasylew- skiego Romans prababki-, współcz. realia miasta i regionu ukazał w swej prozie zwł. Redliński oraz Janowicz w powieści Wielkie miasto Białystok.