Głos przyrody Wiosna

Głos przyrody Wiosna, Maria Kowalewska, Maria Kownacka, 6.88

Pasjonująca encyklopedia wiosny dla przedszkolaków i dzieci rozpoczynających szkołę. Przebogaty materiał przyrodniczy przekazany przez Marię Kownacką ? autorkę Plastusiowego pamiętnika, językiem literackim, który wciągnie każde dziecko jak powieść. Szerokie opracowanie graficzne pozwoli dziecku rozeznać się w najbardziej znanych i nieznanych tajemnicach rodzącej się wiosny

Opis z okładki dodał użytkownik Daniel Sochaczewski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Głos przyrody Wiosna jest na 991 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Cienie na Księżycu)
• książkę oceniło 44 osób
• przeczytało 60, dodało do ulubionych 44
• ponad 44 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.88 na 10
• w sumie oceniło 45
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Głos przyrody Wiosna?

Encyklopedia autorów

Huxley Aldous Leonard 1894-1963 angielski pisarz i eseista zasłynął jako zajadły krytyk współczesny świata; we wczesnych satyr, powieściach (W cudacznym koro-wodzie 1923, wyd. polski 1959; Kontrapunkt 1928, wyd. polski 1932 pt. Ostrze na ostrze) obnażał jałowość elit intelektualnych; w sławnej antyutopii science fiction Nowy, wspaniały świat (1932, wyd. polski 1933) stworzył mroczną wizję świata przyszłości, w którym nauka służy kontroli społeczeństwa; w powieści Małpa i duch (1948, wyd. polski 1991) wykreował obraz prymitywnej, podporządkowanej religii społeczności po wojnie nuklearnej; interesował się mistycyzmem, buddyzmem, psychoanalizą (Niewidomy w Gazie 1936, wyd. polski 1938)* eksperymentował z meskaliną {Drzwi percepcji 1954, wyd. polski 1991); ponadto szkice filoz. (m.in. Ends and Means 1937; Filozofia wieczysta 1946, wyd. polski 1989), eseje (Geniusz i bogini 1955, wyd. polski 1958).

Encyklopedia literatury

LEM STANISŁAW ur. 12 IX 1921 we Lwowie, prozaik, eseista. Studia med., rozpoczęte 1940 i kontynuowane 1944-45 we lwow. Instytucie Med., ukończył 1946-48 na TJJ w Krakowie, gdzie osiadł na stałe po wojnie. Początkowo ogłaszał artykuły w fachowej prasie lekarskiej, recenzje i felietony nauk., opowiadania i wiersze. Debiutował 1946 w katowickim tyg. "Nowy Świat Przygód" powieścią Człowiek z Marsa (powst. w czasie wojny), pierwszą książkę, powieść Astronauci, wydał 1951, dalsza twórczość przyniosła mu opinię najwybitniejszego przedstawiciela pol. fantastyki naukowej. Jako odnowiciel jej problematyki i konwencji gatunkowo-stylistycznych oraz eseista-futurolog zyskał rozgłos międzynar.: tłum. na ponad 25 języków (najczęściej w USA i ZSRR), jest czł. stowarzyszeń amer. Science Fiction Research Association i Science Fiction Writers of America; od 1972 należy do Komisji PAN "Polska 2000". Otrzymał m. in. nagrody lit.: m. Krakowa (1957), mies. "Problemy" (1968), "Miesięcznika Lit." (1971), min. kultury i sztuki II st. (1965) i I st. (1973) oraz nagrodę państw. I st. (1976).Ośrodkiem zainteresowań pisarskich L. jest nauka, poznanie naukowe, możliwości nauki, jej przyszłość. Wyobraźnia techn., ogromna pomysłowość w tworzeniu i nazywaniu nowych światów, zjawisk, praw fiz. i biol. - to sposoby unaoczniania podstawowego problemu, jakim jest człowiek wobec własnych możliwości poznawczych. Pisarz chętnie wprowadza również in. motywy - z kręgu moralności, erotyki, mechanizmów życia środowiskowego, jednak sprawą, która najsilniej porusza jego wyobraźnię jest starcie rozumu ze światem materii. Fantastyka nauk. staje się dla L. scenerią, gdzie zagadnienia tego rodzaju mogą być wzbogacane i rozwijane w okolicznościach wyobrażonego postępu wiedzy i techniki, a więc spotęgowane przez projektowane przez pisarza osiągnięcia rozumu ludzkiego. Rozległa erudycja i solidne oparcie w studiach nauk. i filoz. pozwoliły L. rozszerzać stopniowo pole dociekań, a niezwykła, w wielu tekstach olśniewająca wyobraźnia, stawała się w coraz większym stopniu pretekstem dla formułowania zagadnień humanist., związanych z człowieczeństwem jako partnerem sił, które kryje materia nieu- człowieczona, a więc dla pytań o istotę tego, co ludzkie. W pierwszej fazie twórczości (powieści Astronauci 1951, Obłok Magellana 1955, Eden 1959, Powrót z gwiazd 1961) zagadnienia te stawiane były ostrożniej, wyobraźnię pisarza pobudzała w silniejszym stopniu wizja techn. możliwości, a podróż w kosmos, w przyszłość technologiczną, była gł. bazą pomysłów fabularnych. Podróże te stawały się formą przewidywań i nadziei, ale także uprzedzeń i obaw związanych z rozwojem cywilizacji. Stopniowo też owe uprzedzenia i ostrzeżenia wysuwały się na plan pierwszy jako materiał fantazji. Człowiek zagrożony przez siły, które sam wyzwolił - ten motyw pojawia się w najrozmaitszych wariantach, także w licznych utworach żartobliwie-groteskowych, stylizowanych na bajkową alegorię, epos rycerski, powiastkę filozoficzną (cykle opowiadań Dzienniki gwiazdowe 1957, Księga robotów 1961, Bajki robo- tow 1964, Cyberiada 1965, Opowieści o pilocie Pirxie 1968). Rozwój supertechniki stawia tu pod znakiem zapytania klasyczne wartości humanizmu i zdaje się przeczyć człowieczej integralności. Pytania o miejsce człowieka w nowej sytuacji technologicznej, o odporność na jej psych, następstwa, o możliwość istnienia i poznania innych, pozaludzkich form świadomości (Niezwyciężony 1964, Maska 1976) skupiają się wokół kilku żywych w filozofii współcz. zagadnień, dotyczących ontologicznych podstaw człowieczeństwa. Nie jest ono wartością poddającą się technologicznej reprodukcji, istotnym znamieniem życia ludzkiego jest jego kruchość i krótkotrwa- łość. Skończone są granice możliwości adaptacyjnych człowieka, nie może on istnieć w wielu różnych rzeczywistościach psych., gdyż niszczy to jego tożsamość. Ludzkość jest samotna i samotnie buduje swoje universum duchowe - oto ostrzeżenia stanowiące przesłanie gł. powieści L.: Solaris (1961), Pamiętnik znaleziony w wannie (1961), Głos Pana (1968).Obok form powieściowych i nowelistycznych L. uprawia także prozę dyskursywną związaną z tymi zagadnieniami. W zbiorach szkiców Dialogi (1957, wyd. rozsz. i zmień! 1972), Wejście na orbitę (1962), Summa technologiae (1964, wyd. 2 rozsz. 1967) snuje refleksje o związkach cywilizacji techn. z ewolucją człowieka jako gatunku biol., o granicach ludzkiej wiedzy i poznania, o zagrożeniach etycznych i kulturowych związanych z rozwojem technologii i nauki. W połowie 1. sześćdziesiątych pojawił się nowy temat: literatura jako forma poznania i kreacji innej rzeczywistości. Prace te skomponowane zostały w dzieło Filozofia przypadku. Literatura w świetle empirii (1968), weszły też do zbiorów Fantastyka i futurologia (t. 1-2 1970) i Rozprawy i szkice (1975). Mają one charakter polemiczny wobec istniejących teorii literatury pięknej (zwł. strukturalno-semiotycznych), wskazują pola niedookreśleń i niewystarczalności poznawczej ujawnionej w tych teoriach. Równocześnie zaś wyobraźnia prozaika-artysty szuka sposobów realizacji in. form wypowiedzi lit., w przekorny, żartobliwy sposób tworzy dzieła fikcyjne; tak obmyślane są zbiory pastiszów i parodii Doskonała próżnia (1971), Wielkość urojona (1973) - jako omówienia książek, które nigdy nie zostały napisane, ale istnieją jako myślowa możliwość. Powieść fantast.nauk. okazała się w twórczości L. tylko etapem, pisarz rozwinął zupełnie nowe możliwości tego gatunku, wprowadził do niego nową problematykę, ożywił go żartem i groteską. Zachował jednakże wierność inspiracji najistotniejszej, wyrażającej się w pytaniu o wartość tego, co ludzkie, i zmierzającej do konkluzji, że cokolwiek robiłby człowiek, jakiekolwiek tworzyłby i poznawał światy - on sam, jego natura, jego władze duchowe, pozostaną dla niego ideałem i wzorem. Ogłosił ponadto cykl powieściowy Czas nieutracony (cz. 1-3 1955), którego cz. 1 Szpital Przemienienia, wznawiana jako utwór samodzielny, stanowi próbę metaforycznej diagnozy postaw ideowych inteligencji w początkach wojny świat, (ekranizacja 1978, reż. E. Żebrowski), eseistyczną opowieść autobiogr. Wysoki Zamek (1966, wznów. 1975 z Wierszami młodzieńczymi), ponadto powieści łączące wątki sensacyjno- kryminalne i fantast.nauk. Śledztwo (1959) i Katar (1976). W ZSRR powstał oparty na powieści L. film A. Tarkowskiego Solaris (1973).