Pulpet i Prudencja. Smocze Pogotowie Przygodowe

Pulpet i Prudencja. Smocze Pogotowie Przygodowe, Joanna Olech, 6.60

Pompon, słynny smok przygarnięty przez rodzinę Fisiów, ożenił się i ma dwoje dzieci. Są to bliźniaki Pulpet i Prudencja. Chodzą do zwykłej szkoły z dziećmi, które je zaakceptowały i wcale się nie dziwią, że w ławce siedzą dwa bystre smoki w kolorze limonkowym. Pewnego dnia Pulpet i Prudencja wybierają się z przyjaciółmi do Transylwanii w poszukiwaniu swoich przodków. Fantastyczne poczucie humoru i wartka akcja to cechy pisarstwa Joanny Olech. Autorka również wykonała ilustracje do tej mądrej książki, która w subtelny sposób uczy tolerancji i otwarcia na innych

Opis z okładki dodał użytkownik Patryk Maracewicz

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Pulpet i Prudencja. Smocze Pogotowie Przygodowe jest na 2101 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Niesforny alfabet)
• książkę oceniło 45 osób
• przeczytało 68, dodało do ulubionych 45
• ponad 45 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.60 na 10
• w sumie oceniło 47
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Pulpet i Prudencja. Smocze Pogotowie Przygodowe?

Encyklopedia autorów

Szewczyk Wilhelm 1916-1991 prozaik, poeta, publicysta, tłumacz Urodził się w rodzinie górniczej w Czuchowie pod Rybnikiem. Współpracował między innymi z "Zaraniem Śląskim", "Kuźnicą", "Fantaną". W czasie wojny pracował jako górnik, brał również udział w tajnym nauczaniu. Po 1945 animator życia kulturalnego na Górnym Śląsku, działał między innymi w katowickim oddziale ZLP, współpracował z prasą regionalną (między innymi redagował "Odrę", "Przemiany" i "Poglądy"). Był również członkiem redakcji "Życia Literackiego". Laureat między innymi nagród wojewody katowickiego (1957,1960,1964) i nagrody państwowej II stopnia (1972). Zmarł w Katowicach. Jego pisarstwo jest ważnym świadectwem polskiej kultury literackiej Górnego Śląska. Ogłosił między innymi utwory poetyckie List do Łużyczan (1937), Ha-nys (1938), Noc (1941), Posągi (1945), Wiersze (1948), Wiersze wybrane (1954), Zima boi się drzew (1959) oraz pośmiertnie wybór przekrojowy Nieustraszona rozmowa z sobą samym. Poezje 1937-1959 (1996); powieści Kleszcze (1951), Czarne słońce (1953), Wyprzedaż samotności (1959), Trzciny (1964), Dzikie wino (1969), Moja tratwa najsilniejsza (1972), Ptaki ptakom (1967), Gadzi raj (1969); opowiadania Karla Krause i inne opowiadania (1956); eseistyka, reportaż, publicystyka Śląski trud literacki (1946), Trzynaście portretów śląskich (1954), Okulary z firmy Brauxel et Co (1969), Co robią Niemcy (1969), Sampo, czyli młynek szczęścia (1970), Zbliżenia i refleksje (1977), Anioły z łodu (1981 \Syndrom śląski. Szkice o ludziach i dziełach (1986); opracowania dotyczące literatury niemieckiej Niemiecka dramaturgia (1954), Literatura niemiecka XX wieku (1962); a także przekłady i prace edytorskie,

Encyklopedia literatury

DZIENNIK WARSZAWSKI miesięcznik nauk.-lit., wyd. w Warszawie VI 1825-XII1829 (t. 1-18) przez M. Podczaszyń- skiego (1825 z M. Mochnackim), od poł. 1826 przez J.K. Ordyńca. W intencji redakcji zastąpić miał "Pamiętnik Warsz.", toteż starała się ona uwzględnić tematykę różnych dyscyplin, zwł. humanist. (m. in. publikacje źródeł i oprać, hist), przeważała jednak problematyka literacka. Pierwsi redaktorzy nadali pismu charakter bojowego organu młodej literatury romant.; kierunek ten, w postaci bardziej umiarkowanej i mniej polemicznej, kontynuówał-nie zawsze konsekwentnie (np. 1827 Uwagi o sonecie w ogólności z załączonym krytycznym rozbiorem "Sonetów" Adama Mickiewicza T. Sie- rocińskiego, na które replikowała "Gaz. Pol.") - Ordyniec. W Dz.W. ukazały się tak istotne dla romantyzmu pol. pozycje, jak rozprawa O duchu i źródłach poezji w Polszczę Mochnackiego i jego polemika z Janem Śniadeckim, Myśli o literaturze polskiej M. Grabowskiego; z poezji prwdr. Mickiewicza (Sen, sonet Do Niemna, Do M , Pożegnanie CzajldHarolda, cz. 1 Renegata, W imionniku KR. oraz improwizacja do A. Chodźki), fragmenty Zamku kaniowskiego S. Goszczyńskiego, Podole M. Gosławskiego, Melodie ukraińskie Grabowskiego, Śpiew poety J.B. Zaleskiego i in. Zasilił pismo młodych kilkoma rozprawami Lelewel (m. in. Dzieje bibliotek), K. Brodziński drukował przekł. z poezji lud., gł. narodów słow., poprzedzone Listem... o pieśniach ludu. Po zmianie redaktora i przejęciu funkcji gł. organu romantyków przez "Gazetę Pol." "Dziennik", wypełniany w większości "śmieciem literackim" (wg określenia S. Witwickiego 1829), wychodzący nieregularnie, podupadał stopniowo, tracąc znaczenie i popularność. Próba kontynuacji pt. "Dekameron Pol." (3 razy w mies., 10 1-20 IX 1830) prezentowała żenująco już niski poziom.