Pompon w rodzinie Fisiów

Pompon w rodzinie Fisiów, Joanna Olech, 5.63

Pompon w rodzinie Fisiów to bardzo niebanalna historia pewnego smoka. Pompon, czyli właśnie ten smok, pojawił się w rodzinie państwa Fisiów przez odpływ umywalki i już u nich pozostał. Szybko rósł i rozwijał się intelektualnie, by stać się wygadanym, bezczelnym smokiem o bardzo twórczych, czasem niebezpiecznych pomysłach, które wcielał w życie. Miał dwoje oddanych opiekunów ? dzieci państwa Fisiów ? Malwinę i Gniewosza, którzy pewnego dnia zabrali go nawet na zieloną szkołę. Książka przeznaczona dla dzieci w wieku 6?10 lat, napisana z wielkim poczuciem humoru, jest też zbiorem świetnych obserwacji życia rodzinnego i satyrą na dzisiejszą rzeczywistość. Joanna Olech jest także autorką ilustracji. Joanna Olech (ur. 1955) z wykształcenia grafik, autorka ilustracji do wielu książek dla dzieci, laureatka licznych prestiżowych nagród. Jej Czerwony Kapturek (seria Niebaśnie) otrzymał wyróżnienie w zorganizowanym przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek konkursie na Najpiękniejsze Książki Roku 2005 oraz honorowe wyróżnienie (za tekst Joanny Olech i grafikę Grażki Lange) w konkursie Książka Roku 2005 organizowanym przez polską sekcję IBBY. Dynastia Miziołków (1994), realistyczny, bardzo zabawny rodzinny serial powieściowy dla dzieci w wieku 10?12 była jej debiutem literackim. Drugą powieścią jest Gdzie diabeł mówi: Do usług (1997). Joanna Olech publikuje artykuły na temat literatury dziecięcej na łamach ?Tygodnika Powszechnego?, ?Rzeczpospolitej? i ?Gazety Wyborczej?. Zapraszamy na wyjątkową stronę: http://pompon.bloog.pl, czyli blog Pompona z rodziny Fisiów

Opis z okładki dodał użytkownik Tymon Kowalczyk

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> dziecko >> polski >> rok >> historia

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Pompon w rodzinie Fisiów jest na 15612 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Kacper. Pudło z zabawkami)
• książkę oceniło 45 osób
• przeczytało 62, dodało do ulubionych 45
• ponad 45 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.63 na 10
• w sumie oceniło 48
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Pompon w rodzinie Fisiów?

Encyklopedia autorów

Brodziński Andrzej Ksawery 1786-1812 poeta Brat Kazimierza. Po śmierci ojca przerwał studia na uniwersytecie w Krakowie, opiekował się bratem i pracował jako sekretarz starosty Dąmbskie-go w Wojniczu. W 1805 tłumaczył Naśladowanie Chrystusa św. Tomasza a Kempis i pisał tragedię Ludgarda. Był autorem liryków, sielanek, wydanych w zbiorze Zabawki wierszem (1807). W 1806 powrócił na uniwersytet, a potem przeniósł się do Lwowa, gdzie po zajęciu miasta przez wojsko polskie w 1809 wstąpił jako ochotnik do armii. Oprócz obowiązków służbowych zajmował się też literaturą, w czasie postojów armii w drodze do Warszawy pisał wiersze i tłumaczył Dziewicę Orleańską F. Schillera, opublikowaną przez brata wraz z wyborem wierszy pośmiertnie w 1821. Brał udział w wyprawie Napoleona na Moskwę w 1812, poległ w bitwie pod Berezyną 29 XI1812.

Encyklopedia literatury

KRUCZKO WSKI LEON ur. 28 VI1900 w Krakowie, zm. 1 VIII 1962 w Warszawie, dramatopisarz, prozaik, publicysta, działacz społeczny. Po skończeniu Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie (chemia) pracował w przemyśle i szkolnictwie zawodowym. W 1926-33 przebywał na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, współpracując z prasą miejscową, a także z krak. "Gazetą Lit." i grupą pisarzy Litart. Po powrocie do Krakowa działał w lewicowych organizacjach społ.-kult. (m. in. w TUR), uprawiał publicystykę, gł. w pismach lewicy: "Naprzód", "Europa", "Lewar", "Lewy Tor", "Po prostu", "Sygnały", "Albo-albo"; publikował też często w tyg. "Wiadomości Lit." Osobno wydał broszury Człowiek i powszedniość (1936), W klimacie dyktatury (1938) i Dlaczego jestem socjalistą (1938). W 1936 uczestniczył w lwow. Zjeździe Pracowników Kultury, 1938 przebywał kilka miesięcy w Belgii, zbierając materiały do powieści o życiu pol. emigracji górniczej. Wziął udział jako oficer w wojnie obronnej Polski 1939, dostał się do niewoli i lata wojny świat, spędził w niem. obozach jenieckich Arnswalde (Choszczno) i Gross Born, gdzie uczestniczył w pracy kult.-oświat., gł. teatr., jako kierownik lit. i inscenizator obozowego Teatru Symbolów, wystawiającego dzieła klasyki polskiej. Po powrocie do kraju (1945) podjął aktywną działalność społ., polit. i państwową. Czł. PPR (PZPR), kilkakrotnie wybierany do KC. Czł. KRN (1945-47), od 1947 poseł na Sejm, od 1957 czł. Rady Państwa, 1945-48 wiceminister kultury i sztuki. Czł. prezydium Pol. Komitetu Obrońców Pokoju (od 1949) i Świat. Rady Pokoju (od 1950). Działacz ZLP, 1949-56 był prezesem Zarządu Głównego. Odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu socjalist. polityki kult. w Polsce Ludowej. W okresie tym ogłosił zbiory publicyst. Spotkania i konfrontacje (1950), Wśród swoich i obcych (1954) oraz szkic Prawo do kultury (1952). Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Lud. (1954), dwukrotnie wyróżniony nagrodą państw. I st. (1950 i 1955), laureat Międzynar. Nagrody Leninowskiej "Za utrwalanie pokoju między narodami" (1953).Twórczość lit. rozpoczął K. od poezji. Debiutował 1919 na łamach czasopisma "Maski", a w 10 lat później wydał pierwszy i jedyny tomik poet. Młoty nad światem (1928). W poezji dał wyraz radykalnej myśli społ.-filoz., która stanowiła uogólnienie doświadczeń walki klasowej i pracy robotn. (wyniesionych gł. z Zagłębia Dąbrowskiego), a w sferze artyst. na wiązywała do wzorów zaangażowanej poezji romantycznej. W jednym z najlepszych wierszy, Cezarego Baryki elegia na śmierć Stefana Żeromskiego, wskazywał też K. na znaczenie duchowego patronatu autora Przedwiośnia dla własnej twórczości i całej powojennej literatury polskiej. W podobnym klimacie ideowym utrzymane były również wczesne opowiadania (druk. na łamach sosnowieckiego "Kuriera Zach."), w stylu młodopol., ale zapowiadające bystrego i wrażliwego obserwatora zjawisk społ.-, w tymże piśmie ukazała się też pierwsza, nie wznawiana później, sensacyjna powieść K. Złota pięść. W 1930 pod wpływem lektury pamiętnika K. Deczyńskiego zrodził się pomysł napisania Kordiana i chama (1932), najwybitniejszej powieści pisarza. W nast. powieści, Pawie pióra (1935, wyd. 101976), podważone zostały - poprzez precyzyjnie przeprowadzoną analizę socjol.-polit. stosunków panujących na wsi galie, w przededniu I wojny świat. - konserwatywne mity solidarystyczne i ludomańskie. Problematykę współcz. podejmuje powieść Sidła (1937, wyd. 7 1980), w której pisarz odszedł od stosowanej dotychczas poetyki montażowo-dokumentalnej i posługując się konwencją prozy psychol. dał wyrazisty obraz świadomości, sporów ideowych i warunków egzystencji społ.-obycz. środowiska inteligenckiego. Pracę nad powieścią hist. z czasów Stanisława Augusta (druk. fragm. "Sygnały" 1938 i "Tyg. Ilustr." 1939) oraz powieścią o życiu górników pol. w Belgii przerwała wojna. W1954-57 K. napisał kilka opowiadań, w których przedstawił dramatyczne problemy ideowo-moralne komunistów w tym okresie (zebrane pośm. w tomie Szkice z piekła uczciwych 1963, wyd. 3 1966 rozsz. o fragm. ineditów przed- i powojennych).Działalność dramaturgiczną K. zapoczątkowała adaptacja scen. Kordiana i chama (wyst. 1935). Nast. pisarz opracował (wspólnie z L. Piwowarem) widowisko Proletariat (druk. fragm. "Robotnik" 1936) oraz satyr, dramat o Niemczech hitlerowskich Bohater naszych czasów (Daubmann), wyst. 1935, którego nową wersją była Przygoda z Vaterlandem (powst. 1938, wyst. 1963). Po wojnie dramat stał się podstawową formą wypowiedzi twórczej K. Obok aktualnej tematyki, ogniskującej się wokół konfliktów społ.-polit. pierwszych lat Polski Lud. i ujętej w kształt dram. dość jeszcze tradycyjny (Odwety 1948, Odwiedziny 1955), zwrócił się K. do uniwersalnej problematyki wyborów moralno-ideowych, która uzyskała charakterystyczną dla jego twórczości formę dramatu intelektualnego. W tej konwencji przeprowadził obrachunek z postawami moralnymi społeczeństwa niem. w czasie wojny ( Niemcy 1949), przedstawił tragedię ludzi niewinnie oskarżonych i ich niezłomność ideową (Juliusz i Ethel 1954), podjął zagadnienie antynomii wolności ludzkiej i obowiązku społ., wynikającego z konieczności hist. (Pierwszy dzień wolności 1959), a w ostatnim swoim dramacie (Śmierć gubernatora 1961) przeprowadził polemikę z fatalistycznym pojmowaniem historii, ukazując klęskę moralną władzy wyobcowanej, uprawiającej politykę przemocy. Utwory sceniczne K. należą do najwybitniejszych osiągnięć pol. dramaturgii powojennej; wielokrotnie wyst. na scenach teatr, i w telewizji, wydane zostały w zbiorze Dramaty (1962, wznów. 1963); przekł. na większość języków słow., ponadto niem., franc., wł., hiszp., hol., rum., węg. i języki pozaeur. (jap., chiń., arabski). W publicystyce podejmował tematykę ideową, polit., społ., historioz. i kult. z pozycji lewicowych i marksist. (wyd. w wyborze Z. Macużanki pt. Literatura i polityka, t. 1-2 1971). K. należał do tych pisarzy, którzy nawiązując do tradycji romant.-rewol., tworzyli zaangażowany politycznie, socjalist. nurt literatury pol. w XX w.