Sekretnik. Moje zwariowane wakacje

Sekretnik. Moje zwariowane wakacje, Grace Dent, 6.48

Cześć, to ja - Shiraz Bailey Wood. Mam dla was najnowsze wiadomości o mnie i o mojej paczce. Zeszły rok był kompletnie odjechany - Carrie zgrywała primadonnę, a ja zasuwałam jako reporterka dla gazety "London Alive". Serio! Teraz muszę jednak przyznać, że Carrie dała czadu. Namówiła swojego tatę, żeby kupił nam dwa bilety na Ibizę! Ja, Carrie... plaża... chłopaki... Przeczytajcie o tym wszystkim w nowym, wyjątkowym pamiętniku z Ibizy

Opis z okładki dodał użytkownik Łukasz Puchalski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> swoje >> rok >> nowa >> dwa >> musieć

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Sekretnik. Moje zwariowane wakacje jest na 3042 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Dźwięczące wiersze)
• książkę oceniło 44 osób
• przeczytało 65, dodało do ulubionych 44
• ponad 44 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.48 na 10
• w sumie oceniło 45
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Sekretnik. Moje zwariowane wakacje?

Encyklopedia autorów

Musset Alfred de 1810-57 francuski poeta i dramatopisarz, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli romantyzmu czł. Akad. Fr.; od wczesnej młodości uczestniczył w życiu lit., związany był z kręgiem pisarzy Cenacle (V. Hugo, A, de Yigny); zmarł w zapomnieniu; już w pierwszym dziele - Les contes d Espagne et d'Italie (1830) - połączył wszystkie elementy literatury romantyzmu: zamiłowanie do egzotyki, gwałtowne namiętności, zmysłowość i subtelną ironię; burzliwy związek z George Sand, zakończony dramatycznym rozstaniem w 1835, stał się inspiracją dla cyklu poet. Les nuits (1835-37); autobiograficzny powieść Spowiedź dziecięcia wieku (1836, wyd. polski 1880) ukazała niepokoje pokolenia dotkniętego romant. „chorobą wieku"; autor licznych sztuk teatr.; wystawienie pierwszej z nich, Nocy weneckiej (1830), było wielką porażką; od tej pory M. pisał już tylko utwory przeznaczone do lektury, pozbawione ograniczeń scenicznych; ich oryginalność polega również na swobodnym traktowaniu zasad i teorii dram., na unikaniu zarówno retoryki klasycy stycznej, jak i romantyczny emfazy; sztuki M., pełne lekkości, fantazji i ironii, są zarazem głęboko liryczne, łączą poezję z wnikliwą analizą psychol.; w komediach najważniejszym tematem jest miłość z jej wszelkimi odcieniami, m.in.: Kaprysy Marianny (1833), Fantazjo (1833), Nie igra się z miłością (1834), Świecznik (1835), Nie trzeba się zarzekać (1836), zebrane w Comedies etproverbes (1840); dramaty: Andrea del Sarto (1833, wyd. polski 1880), Lorenzac-cio (1834) - utwór o strukturze i bohaterach nawiązujących do dramatu szekspirowskiego, uważany za najwybitniejsze dzieło dram. M.; w przekładzie polski wybór Komedie (t. 1-2 1920-21); ponadto nowele Dzieje białego kosa (1852) i Muszka (1853, łączne wyd. polski 1975), eseje kryt.; polski wybory: Poezje {1890 i 1957).

Encyklopedia literatury

KORDIAN I CHAM powieść L. Kruczkowskiego, wyd. w Warszawie 1932 ze wstępem autora. Zamierzona jako próba zasadniczej rewizji mitów nar. utrwalonych w pol. świadomości przez literaturę romant. i oficjalną historiografię, zawiera klasową, opartą na założeniach materializmu hist. interpretację doniosłego momentu dziejowego, jakim było przygotowanie i wybuch powstania listopadowego. Przeciwstawiając się "wielkim sugestiom poezji romant." ( Kordian Słowackiego) i nawiązując polemicznie do Żeromskiego (Popioły, Turoń), pisarz podjął zadanie zobrazowania stosunku szlachty i chłopstwa do wałki niepodległościowej i do pojęcia ojczyzny, a zwł. określenia uwarunkowań determinujących obojętną postawę chłopów wobec powstania. Autor twórczo wykorzystał relacje pamiętnikarskie, przede wszystkim K. Deczyńskiego (wyd. 1907 pt. Żywot chłopa polskiego na początku XIX stulecia) i podchorążego z czasów powstania. J. Patelskiego (Wspomnienia wojskowe z lat 1823-1831), badania historyków (m. in. W. Tokarza, M. Handelsmana, A. Świętochowskiego) oraz materiały arch., i zbudował powieść w poetyce montażu dokumentalnego, odstępując od konwencji tradycyjnego romansu hist. na rzecz "zorganizowania i dram. uruchomienia materiałów hist., zebranych wzdłuż przyjętej osi tematycznej''. Akcja K. i ch. ogniskuje się wokół losów Deczyńskiego, nauczyciela wiejskiego, który występując w obronie chłopów z rodzinnej wsi, popada w konflikt z dzierżawcą dóbr, szlachcicem Czart- kowskim, zostaje podstępem wcielony do armii, i uświadamiając sobie stopniowo klasową istotę panujących stosunków społ. - odmawia wzięcia udziału w powstaniu (końcowa, dram. scena konfrontacji z synem dzierżawcy, podchorążym Felu- siem Czartkowskim, uczestnikiem spisku powstańczego). Oszczędnie fabularyzując przekazy hist., pisarz zarysował wyraziste sylwetki bohaterów (również typowych społecznie postaci epizodycznych), a całość wydarzeń powieściowych przyporządkował celom ideowym: uwydatnienia istoty społ. konfliktów szlachecko-chłopskich i związanego z nimi poczucia "dwóch ojczyzn". Romant. koncepcji bohatera szlach. (młody Czartkowski) przeciwstawiona została w powieści szeroko uargumentowana wizja chłopskiej rewolucji społecznej. Rozwija ją autor gł. w wypowiedziach dwóch postaci: tajemniczego Ludwika, reprezentującego współcz. punkt widzenia, zgodny z marksist. rozumieniem historii (inspiracji dostarczyła tu Kruczkowskiemu znana rozprawa J. Bruna Stefana Żeromskiego tragedia pomyłek), oraz kowala Derkacza, dawnego żołnierza napoleońskiego, obdarzonego radykalną świadomością klasową, bliską utopijno-komunistycznej doktrynie F. Babeufa.Powieść należy do najwybitniejszych osiągnięć lewicowego, rewol. nurtu literatury międzywojennej. Ze względu na problematykę i oryginalną formę, wywołała jedną z najżywszych dyskusji lit.-polit. w 1. trzydziestych (wypowiadali się w niej m. in. K. Irzykowski, T. Boy-Żeleński, S. Kołaczkowski, L. Piwiński, Cz. Zgorzelski, K.W. Zawodziński, A. Słonimski, K. Czachowski, K. Wyka, S. Jaszuński). Wystąpienia polemiczne, także krytyków lewicowych (K. Radek), dotyczyły gł. zbyt uproszczonej wizji powstania listopadowego i niedoceniania roli pol. wystąpień insurekcyjnych w dziejach ruchu rewol.- demokr.; autor replikował art. Bronię się, druk. 1931 w "Wiadomościach Lit." (przedr. pt. Obrona "K. i ch." w publikacji zbiór. Polska krytyka literacka 1918-19391966). Powieść była adaptowana na scenę (wyst. 1935), dwukrotnie wznawiana przed wojną, 1933 wyd. w Moskwie w języku poł. (z przedin. J. Hempla), do 1979 miała 29 wyd. (od 1962 w wesji popr.); przekł. ros., niem., czes., kirgiski, ukr., rum., litew., węgierski.