Jeden plus jedna. Kolejne starcie

Jeden plus jedna. Kolejne starcie, Elżbieta Bartosik-Trębicka, 6.05

Kontynuacja przygód inteligentnego rodzeństwa znanego z książki "Jeden plus jedna". Ich błyskotliwe i oryginalne spostrzeżenia maja formę wypracowań pisanych "za karę". Skala tematów poruszanych przez nich jest ogromna: genetyka, bajki a współczesna rzeczywistość, feminizm a kury i koguty domowe, nagrody i kary, śmierć, prawdziwe staroświeckie święta itd. Książkę wyróżnia inteligentny humor, niezależność sądów, dociekliwość, żywość narracji, liryzm

Opis z okładki dodał użytkownik Jakub Dzięgiel

więcej informacji o tej książce

mp3 bajki szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Jeden plus jedna. Kolejne starcie jest na 9078 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją O piracie Rum-Barbari i o czymś jeszcze)
• książkę oceniło 56 osób
• przeczytało 71, dodało do ulubionych 56
• ponad 56 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.05 na 10
• w sumie oceniło 57
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Jeden plus jedna. Kolejne starcie?

Encyklopedia autorów

Seneka Starszy Seneca Lucius Annaeus, zw. Seneka Retor około 55 prz. Chr.-około 40 po Chr. rzymski mówca z Kordoby ojciec Seneki Młodszego, dziadek Lukana; autor nie zachowanego dzieła opisującego dzieje Rzymu od czasów wojen domowych do współczesny autorowi oraz zachowanego we fragmentach dzieła retorycznego Wypowiedzi mówców i retorów, analiza spraw, środki artystyczne (wyd. polski 1987) w 11 księgach, które S. napisał na prośbę swoich trzech synów i im je dedykował; w 10 księgach zamieścił controversiae (kontrowersje, czyli deklamacje w formie mów sądowych) przedstawiające 74 przypadki prawne ze stanowiska strony oskarżającej i obrony, a w jednej księdze - su-asoriae (mowy doradcze); poszczególne przypadki były opisane wg schematu: przedstawienie argumentów obu stron (sententiae), analiza prawna (divisiones), opis środków retorycznych, artystyczny i stylistycznych (colores); dzieło S. jest świadectwem stanu wymowy rzymski w okresie wczesnego cesarstwa,

Encyklopedia literatury

KARTOTEKA utwór dram. T. Różewicza, pisany 1958/59, prwdr. w "Dialogu" 1960 nr 2, wyst w Warszawie 1960, wyd. os. w Warszawie 1961 (z poematem Zielona róża). Gł. postacią dramatu jest Bohater - były party zant. Jego biografię ilustrują nie powiązane wzajemnie sceny, których przesuwanie się ma podwójne uzasadnienie: realist. (nie zmieniająca się scenografia przedstawia pokój przechodni) oraz surrealist., zgodne z poetyką snu (Bohater leży w łóżku, pokój staje się umownie ulicą, kawiarnią, miejscem egzaminu maturalnego, biurem). Konfrontacja z in. postaciami (krewnymi, znajomymi, obcymi) służy określeniu bohatera: jest jednym z tłumu, kimś bez twarzy, imienia (nosi wiele imion), bez: wieku (ma 7,38,40 lat), bez zawodu (dyr. administracyjny przedsiębiorstwa, kierownik operetki) - jest nikim. Utracił niewinność dzieciństwa, wiarę w miłość, szacunek dla tradycji, nienawidzi urzędniczej egzystencji. Uznawane wartości zatraciły się w stereotypach i frazesach. Doświadczenia i pamięć wojny niweczącej pojęcie człowieczeństwa zdeterminowały wewn. pustkę Bohatera, niemożność porozumienia i poczucie bezsilności. W tej sytuacji broni on swej indywidualności autoironią i autoszyders- twem. Bohater uosabia dram. los pokolenia samego autora, a zarazem jest spadkobiercą pol" tradycji bohaterów romantycznych. Jedno ze znaczeń tytułu sztuki odnosi się do sposobu przedstawienia jego biografii, składającej się z wyrywkowych faktów, zdarzeń, spotkań, rozmów, fragmentów, ankiet, wywiadów, aneksów. Ciąg scen staje się obrazową formą strumienia świadomości. Utrwalona w nich rzeczywistość występuje jako groteska, maskarada, parodia, niekiedy jako symbol. Chór Starców, będący nawiązaniem do wzorów antycznych, komentuje sposób i trafność konstruowania scen, ale także uczestniczy w akcji, zostaje zamordowany przez Bohatera przy próbie ingerencji i zmiany jego postawy na czynną. Ironiczne wypowiedzi Starców ukazują nieprzydatność tradycyjnych form teatr, i dram. do wyrażenia ukrytej istoty rzeczywistości, oraz bohatera pozbawionego skończonej osobowości. K. należy do tzw. dramaturgii otwartej, jej konstrukcja umożliwia wieloznaczną interpretację, nadaje też sztuce wartość poet. metafory wyobrażającej zarówno sytuację moralną człowieka we współcz. świecie, jak i zmagania twórcze autora-współcz. dramaturga.K, pierwszy dramat Różewicza, zawierający zasadnicze cechy znamienne dla utworów późniejszych, była potraktowana jako obrachunek z typem teatru i dramatu 1. pięćdziesiątych. Weszła na stałe do repertuaru pol. scen. Tłumaczona na gł. języki zach.eur. i słow., grana zwł. przez teatry amatorskie i eskperymentalne we Włoszech, Francji, Holandii, Danii, W. Brytanii, Jugosławii, RFN, Argentynie, Czechosłowacji, Bułgarii i USA.