Mała wróżka Amelka. Sekret Wróżki Zębuszki

Mała wróżka Amelka. Sekret Wróżki Zębuszki, Claire Gaudriot, 5.99

Kolejny tomik z bestsellerowej serii o przygodach Małej wróżki Amelki. W tej części Amelka wraz ze swoim pomocnikiem Guciem pomaga Piotrusiowi wyjaśnić tajemnicę zniknięcia mleczaka. Czy w to wszystko zamieszany jest pewien okrutny kocur

Opis z okładki dodał użytkownik Jan Cebulski

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Mała wróżka Amelka. Sekret Wróżki Zębuszki jest na 10012 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Prehistoria. Obrazkowa encyklopedia dla dzieci)
• książkę oceniło 29 osób
• przeczytało 53, dodało do ulubionych 29
• ponad 29 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.99 na 10
• w sumie oceniło 30
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Mała wróżka Amelka. Sekret Wróżki Zębuszki?

Książki podobne, najlepiej ocenione

Encyklopedia autorów

Echegaray Jose 1832-1916 hiszpański dramatopisarz, ekonomista i polityk czł. Król. Akad. Hiszp.; laureat lit. Nagrody Nobla (1904, wraz z —► F. Mistralem); autor patetycznych i romantyczny melodramatów, wstrząsających teatr, efektów (En el puno de la espada 1875; O locura o santidad 1877; Galeotto 1881, wyd. polski 1894; największy sukces - Mancha que limpia 1895); górnolotna i wersyfi-kowana retoryka w połączeniu z mieszczańskim środowiskiem powodują, że dramaty E. uważane są dziś za dość anachroniczne.

Encyklopedia literatury

GODEBSKI CYPRIAN ur. 1765 na Polesiu Wołyńskim, zm. 19 IV 1809 pod Raszynem, poeta, prozaik. Syn niezamożnego szlachcica, wychowanek kolegium pijarskiego, z którego wyniósł żywy kult antyku, był jednym z przywódców konspiracji wołyńskiej po III rozbiorze. Zagrożony uwięzieniem, zbiegł 1797 do Galicji, a stąd - po zaocznym skazaniu na zesłanie - do Włoch, gdzie wstąpił do legionów. Jako adiutant gen. F. Rymkiewicza prowadził w Mantui pracę oświat, wśród legionistów i wydawał (II-III 1799) polit. gazetkę pisaną "Dekada" (też tyt. "Dekada Legionowa"); po upadku Mantui zaciągnął się do Legii Naddunajskiej. Do kraju wrócił 1802 i-otrzymawszy niewielki spadek - zajął się pracą lit. (debiutował 1802 wierszami w "Nowym Pamiętniku Warsz."), przeciwstawiając się marazmowi polit. i kult. Warszawy prus. (m. in. krytyczne wiersze: Na odjazd Juliana Niemcewicza, List do przyjaciela z Warszawy dn. 7 maja 1803 r. - oba ogł. 1821). Pobudzeniu zainteresowań kult. służyć miał almanach Zabawy przyjemne i pożyteczne (t. 1-5), wyd. przez G. zK. Kosseckim 1803-06. W 1805 G. został czł. TPN. Pod koniec 1806, wezwany przez gen. Dąbrowskiego, udał się do Poznania; brał udział w organizowaniu i szkoleniu wojska pol. i w walkach z Prusami jako dowódca 8 pułku. Po utworzeniu Księstwa Warsz. komendant twierdzy modlińskiej, zginął na czele swego pułku w bitwie pod Raszynem; jego bohaterską śmierć otoczyła legenda, dzięki której stał się uosobieniem żołnierza-poety.Ewa KahnTakie ujęcie postaci harmonizuje z niewielką ilościowo twórczością G., zebraną przez syna w Dziełach wierszem i prozą (cz. 1-2 1821); poetyką przynależna do klasycyzmu (bajki, wiersze różne) lub sentymentalizmu (Grenadier filozof 1805), niewolna od akcentów znanych z Żalów Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta F. Karpińskiego czy Hymnu doBoga J.P. Woronicza, wyróżnia się jednak postawą autora, czynnego uczestnika walk o niepodległość, któremu obca była rezygnacja. W najlepszych swych utworach: Wierszu do legiów polskich (1805) i powieści Grenadier filozof, wystawił G. pomnik poet. swemu tragicznemu, zdradzonemu przez losy pokoleniu, utrwalając jego bohaterstwo i gorzkie doświadczenia a zarazem zapoczątkował nurt literatury związanej ściśle z walką wyzwoleńczą.