Statystyki

• Kot w butach jest na 14888 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją 15 najlepszych super gier)
• książkę oceniło 41 osób
• przeczytało 55, dodało do ulubionych 41
• ponad 41 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.71 na 10
• w sumie oceniło 42
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Kot w butach?

Encyklopedia autorów

Arbuzów Aleksiej N. 1908-86 rosyjski dramatopisarz autor kameralnych, nastrojowych dramatów psychologiczny i moralno--obyczajowy o tematyce współcz., m.in.: Tania (1955, wyst. 1939), Irkucka historia (1959, przekł. polski w antologii Teatr radziecki 1964), Scziastliwyje dni nie-scziastnogo cziełowieka (1968), Żesto-kije igry (1978), Nieczajannyj swidietiel (1980); także jednoaktówki, np, Sczia-stliwyj dozor (1935).

Encyklopedia literatury

BAJKI I PRZYPOWIEŚCI cykl bajek I. Krasickiego, powst. od 1774-75 do 1778, wyd. w Warszawie 1779, obejmujący 106 bajek, podzielonych na 4 cz., oraz wiersz dedykacyjny Do dzieci i Wstęp do bajek-, w zachowanym autografie wcześniejszej red. znajduje się ponadto 11 bajek nie włączonych do prwdr., ogł. po raz pierwszy (oprócz Matedorów: prwdr. pt. Chapanka 1776) przez A.M. Kurpiela 1906. Wątki fabularne czerpał Krasicki z różnych źródeł (m. in. orientalnych) lub tworzył fabuły oryginalne, w znacznej mierze oparte na tradycyjnych motywach zwierzęcych. Stworzył własną odmianę bajki epigramatycznej ( bajka), którą znamionuje krańcowa zwięzłość, zależne od tematu zróżnicowanie wielkości utworu, precyzyjna konstrukcja układu fabularnego opartego na zasadzie symetrii oraz filoz. perspektywa ujmowania sądu ogólnego. Zastosowanie pojemnego pod względem semantycznym 13-zgłoskowca rymowanego parzyście (pozwalającego wyodrębnić dwuwiersze jako cząstki zróżnicowanych układów fabularnych), narzucona przez rygor epigramatu maksymalna redukcja elementów świata przedstawionego, dobór słów najważniejszych, często o charakterze abstrakcyjnym, oraz takie czynniki, jak np. paralelizm składniowy, inwersja, swoista gra akcentów zdaniowych i wersyfikacyjnych - współtworzą charakterystyczny rytm "bajki Krasickiego", uwydatniający najistotniejsze elementy fabuły. Dobitne przeciwstawienie początku i końca, a w większości bajek również ról bohaterów wyjaskrawia typowe dla bajki antytezy: prawdy i fałszu, dobra i zła, siły i słabości, złudnych nadziei i rozczarowania. Poznanie prawdy - wyrażonej za pomocą celnej puenty, ironicznego aforyzmu, maksymy (wiele z nich weszło w przysłowie) - odbywa się zwykle w sytuacji dram., zakończonej katastrofą słabszego partnera (np. Jagnię i wilcy) czy też bohatera błędnie kalkulującego, łudzącego się nadzieją szczęścia, a gotującego sobie zgubę (np. Bryła lodu i kryształ).Świat przedstawiony cyklu widziano j ako"krainę głupców'' (J. Kleiner), w której panują brutalne prawa przemocy; podkreślano uniwersalność idei Krasickiego, chociaż niektóre bajki odczytywano jako aluzje do współcz. wydarzeń polit. (np. Ptaszki w klatce). Trudna do jednoznacznego określenia filozofia B. i p. mieści się między przejawiającą się w paradoksach i sprzecznościach dzieła ideą sceptycyzmu a praktyczną etyką zdrowego rozsądku, z jej dyrektywami zachowania umiaru, nieufności i postawy asekuracyjnej.Wysoko oceniane przez historyków literatury, należą też B. i p. do najpopularniejszych utworów pol. oświecenia. O żywej recepcji bajki Krasickiego w literaturze świadczy twórczość wielu poetów, m. in. F. Morawskiego, A. Goreckiego, J. Ejs- monda; parafrazy i trawestacje poszczególnych utworów cyklu zawierają Bajki Niekrasickiego K. Glińskiego (1910). Tłumaczony w wyborze na 8 języków, w całości na łac., niem., franc. i ukr., ilustrowany był m.in. przez W. Gersona, B. Zaleskiego, K. Pillatiego, J. Skarżyńskiego, J.M. Szancera.