Mama Gąska uczy rozpoznawać kolory

Mama Gąska uczy rozpoznawać kolory, Anna Casalis, Tony Wolf, 5.09

Przeczytaj śmieszne wierszyki i poznaj przygody gąsek, a w mig się nauczysz rozpoznawać kolory! Teraz quiz nasz się zaczyna ? jakiej barwy jest drabina? Albo jaki znany kolor taczki ma jedyne koło? Jaką barwę ma spódnica, którą nosi baletnica? Gdy biel z czernią pomieszamy, jaki kolor otrzymamy? Powiedz zaraz, jaki odcień ma ten pyszny krem na torcie? W serii znajdziemy tytuły: Mama Gąska uczy dobrych manier, Mama Gąska uczy dzieci liczyć, Mama Gąska uczy rozpoznawać kolory oraz Mama Gąska uczy dzieci literek

Opis z okładki dodał użytkownik Angelina Burzyńska

więcej informacji o tej książce

wierszyki na zdjecia szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Mama Gąska uczy rozpoznawać kolory jest na 17824 miejscu (na 20819 książek) w kategorii literatura dla dzieci i młodzieży
• (wyprzedza ją Owady i pająki. Poszukiwacze)
• książkę oceniło 60 osób
• przeczytało 70, dodało do ulubionych 60
• ponad 60 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.09 na 10
• w sumie oceniło 61
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Mama Gąska uczy rozpoznawać kolory?

Encyklopedia autorów

Vicente Gil między 1460 a 1470-po 1536 portugalski dramatopisarz, uznawany za twórcę teatru port napisał 47 sztuk teatralny w językach portugalski i hiszp. (wyd. zbiorowe dzieł Compilaęam de todalas ob-ras de Gil Vicente 1562); na twórczość V. składają się sztuki rei., alegor., tragikomedie oraz farsy z elementami krytyki społeczny i obyczajowy o charakterze dydakt. (m.in.: Farsa de Ines Pereira 1523, Tri-logia das Barcas 1517-19, Amadis de Gaula 1523); teatr V. odznacza się oryginalnością i wysokim poziomem artystyczny

Encyklopedia literatury

LITEWSKO-POLSKIE ZWIĄZKI LITERACKIE Litwę i Polskę łączyła w przeszłości kilkuwiekowa wspólnota państwowa. Stolica Litwy Wilno była jednym z ważnych ośrodków rozwoju kultury pal. i miejscem styku obu kultur. Do piśmiennictwa litew. wpływy pol. przenikały początkowo przez łacinę, język pol. znało wielu Litwinów. Do powstania piśmiennictwa litew. przyczyniła się, w znacznym stopniu, reformacja. Litew. uczeni i tłumacze tekstów rei. A. Kulwieć (Kulvietis) i S. Rafajłowicz (Rapagelonis, Rapolionis) kontaktowali się z J. Seklucjanem. W dwa lata po katechizmie Seklucjana ukazała się w Królewcu pierwsza druk. książka litew. Catechismusa prasty śadei (1547) M. Mażvydasa, uważanego za twórcę litew. języka literackiego. Przypuszcza się, że Mażvydas, który znał dobrze język pol., ukończył studia w Akad. Krak. lub w zał. przez Kulwiecia szkole w Wilnie (ok. 1540). W Wilnie pierwszy druk litew. ukazał się prawdop. 1585 (nie zachowany przekł. litew. katechizmu P. Canisiusa). W XVI-XVII w. ośrodkami nauk. na Litwie były szkoły protest., powstające pod protektoratem Radziwiłłów, a nast. - jezuickie ( Uniwersytet Wileński). Ważną rolę w rozwoju literatury litew. odegrały przekłady pol. literatury rei.: w tłum. M. Daukśy ukazał się w Wilnie 1595przekł. katechizmu, 1599 PostylliJ. Wujka, 1600-Postylli M. Reja, nast. niektórych pism P. Skargi i od końca XVI w. różne przekłady psalmów Kochanowskiego; kilka psalmów ukazało się 1598 w tłum. M. Pietkiewicza (Petkevićius), a 47 psalmów przełożył 1646 ks. S.M. Sławoczyński (Slavoćinskis). Tłumaczami tekstów rei. byli także J. Jaknavićius, P. Srubau- skis i inni. Jednym z wielu przykładów dwujęzyczności pisarzy w okresie wspólnoty pol.-litew. był K. Szyrwid (Śirvydas), autor dwujęzycznej książki Punkty kazań (lb29) oraz pol.-łac.- litew. słownika. Do wybitniejszych postaci z pogranicza literatury pol. i litew. należy na przełomie XVIII i XIX w. m. in. D. Pośka, podpisujący się Paszkiewicz - poeta litew., historyk i filolog (utrzymywał kontakt m. in. z J. Lelewelem). Założone przez niego w pniu dębu muzeum zw. Baublis zostało uwiecznione w Panu Tadeuszu. Pisał zarówno po litewsku, jak i po polsku. Oprócz prac dot. historii Litwy sporządził słownik języka litew., pol. i łac., korzystając z doświadczeń S.B. Lindego. Do historii literatury wszedł dzięki poematowi Mużikas Źemaićiy. ir Lietuvos, którego prototypem był prawdop. utwór Chłop polski, wyd. w Wilnie w końcu XVIII w. Pierwszym pol. utworem lit. przełożonym na język litew. była książka dla ludu J. Borejki Chodźki Pan Jan ze Świsłoczy, tłum. przez J. Rupeikę (1823). Autorem wierszy pol. i litew. nazywał siebie A. Strazdas, zw. Strazdelisem, podpisujący się również Drozdowski. Poza utworami w języku litew. napisał wiersz pt. Kant na pochwałę miasta Rygi. W 1 poł. XIX w. wiersze po polsku pisali też A. Klementas i S. Valiunas. Silnie związany z kulturą pol. był litew. bajkopisarz i krzewiciel oświaty S. Stanevićius (Sz. Staniewicz). Jego wiersz Ślove ŻemaiciyL miał odegrać taką rolę wśród Litwinów jak Oda do młodości Mickiewicza w środowisku młodzieży polskiej. Oprócz cennego zbioru pieśni żmudzkich oraz in. utworów Stanevićius zostawił nie ukończ, rkps w języku pol. Wyjaśnienie mitologii litewskiej zawartej w dziełach Hartknocha, Stryj ko wskiego, Łasickiego, tudzież w słownikach litewskich Szyrwida, Ruhiga, Mieleckiego. Charakterystyczną postacią dla związków pol.-litew. w literaturze XIX w. był A. Baranauskas (Baranowski). Wychowany w dwóch językach (pisał w młodości wiersze po polsku) autor poematu Anykśćiyi śilelis, opiewającego piękno lasu litew.; wpływ Pana Tadeusza, o którym autor sam mówi, widoczny jest zwł. w opisie grzybów. Szczególny przypadek na przeł. XIX i XX w. stanowią siostry Z. i M. Iwanowskie, które pod wspólnym pseud. Lazdyny Peleda stały się popularnymi pisarkami litewskimi. Ojciec ich przyjaźnił się z M. Konopnicką i E. Orzeszkową. Młodsza, Maria, mieszkała 9 lat w Warszawie i pisała początkowo wiersze i opowiadania w języku pol. (niektóre ogłosiła w pol. czasopismach), Zofia tłumaczyła i przerabiała utwory siostry na język litew. i ogłaszała je w prasie litew., później także Maria pisała po litewsku. Ważną postacią w związkach obu literatur był V. Kudirka - studiował na UW, pod wpływem Ody do młodości'napisał wiersz Labora, przełożył III cz. Dziadów Mickiewicza, dramat Mindowe J. Słowackiego, utwory A. Asnyka, Konopnickiej, także powieści M. Rodziewiczówny. Dzieła Mickiewicza tłumaczono na Litwie wielokrotnie, prace przekł. podejmowali m. in. L.A. Jucewicz, M. Birżiśka, V. Mykolaitis-Putinas, J. Marcinkevićius, Maironis (J. Maćiulis), A. Fromas-Gużu- tis, S. Dagilis, J. Żilius, M. Gustaitis. Tłumaczono też utwory J.I. Kraszewskiego: zwł. Witoloraudę - przekł. A. Viśtelisa, pseud. Lietuvis, (1881-82), i Kunigasa, przekł. A. Vegele (1909). Z litew. twórców wybitnych końca XIX i 1 poł. XX w. wiersze po polsku pisywali Maironis (wczesne utwory) i V. Kreve - Mickevićius.W 1. międzywojennych mimo ochłodzenia stosunków pol.- litew. nadal interesowano się na Litwie literaturą pol., przełożono wówczas niektóre utwory Z. Krasińskiego, W. Syrokomli,Kraszewskiego, A. Dygasińskiego, M. Bałuckiego, W.S. Reymonta (tłumacz Chłopów F. Neveravićius otrzymał nagrodę pol. Pen Clubu), S. Żeromskiego. Tłumaczami byli m. in. K. Śakenis, P. Valaitis-autorzy dwu różnych przekł. Pana Tadeusza (oba wyd. 1924) i P. Vaićiunas - w jego przekł. ukazała się Historia literatury polskiej I. Chrzanowskiego (1924) i synteza B. Chlebowskiego (1926). O pol. literaturze pisali w tym okresie P. Augustaitis, M. Birżiśka, V. Birżiśka, J.A. Herba- czewski (Herbaćiauskas).W czasie II wojny świat, literackie związki pol.-litew. zaczęły nabierać nowych kształtów. Otworzył tę piękną kartę wybitny poeta litew. L. Gira wierszami Przyszłej Polsce, dziś Polsce walczącej (1941) i Cześć ci, żołnierzu (1943), napisanymi po polsku, i poematem Adomas Mickevićius Pavolgyje (powst. 1942); w utworach tych autor starał się w nowy sposób nakreślić stosunki między obu narodami. Po 1945 dokonano licznych wznowień, wydano nowe przekłady dzieł Mickiewicza (tłumaczami są m.in. V. Sirijos-Gira, V. Bloże, E. Matuzevićius, M. Martinaitis), 1974 ukazał się nowy przekł. Pana Tadeusza pióra Mykolaitisa-Putinasa (6 pierwszych ksiąg) i Marcinkevi- ćiusa, oraz wybór utworów (t. 1-3, 1974-78). Ukazał się wybór poezji Słowackiego (1959), antologia współcz. poezji pol. (10 lenky. poety 1962, w oprać. R. Matuszewskiego i Z. Stoberskie- go), oraz antologia zawierająca utwory poetów pol. XVIII i XIX w. (1968). Z prozy pol. wydano utwory B. Prusa (Lalka 1957 i 1966, Faraon 1961), H. Sienkiewicza (Krzyżacy 1967), Orzeszkowej (Cham 1957, Nad Niemnem 1958, Marta 1964), Reymonta (Chłopi 1956, Ziemia obiecana 1963), Żeromskiego (Ludzie bezdomni 1958, Dzieje grzechu 1962), J. Żuławskiego, M. Dąbrowskiej (wybór utworów 1959), Z. Nałkowskiej (Granica 1960), L. Kruczkowskiego (Kordian i cham 1950), J. Korczaka (wybór utworów 1963). Ukazały się książki Jastruna o Mickiewiczu i Iwaszkiewicza o Chopinie (1970). Z prozy powojennej wydano m. in. utwory: J. Andrzejewskiego, T. Brezy, J. Broszkiewicza, J. Brzechwy, A. Fiedlera, K. Filipowicza, J. Kawalca, T. Konwickiego, S. Lema, W. Macha, I. Newerlego, J. Parandowskiego, J. Putramenta. Ukazały się też obszerne antologie: nowelistyki pol. (1951, 1961, 1969) oraz zbiór dramatów (1967, w óprac. A, Liobyte). Spośród współcz. pisarzy litew., którzy znając język pol. przyczyniają się wszechstronnie do zacieśnienia więzów lit. z Polską,-należy wymienić: Mykolaitisa-Putinasa, Marcinkevićiusa, V. Sirijo- sa-Girę, Liobyty, A. Żukauskasa, poetę i literaturoznawcę K. Korsakasa i poetę J. Kekśtasa (Keksztas), który walczył w szeregach armii pol. pod Monte Cassino, mieszka stale w Polsce (czł. ZLP), pisuje po polsku i tłumaczy literaturę litew. na język polski. Badania nad związkami dziejowymi literatury pol. i litew. prowadzą J. Cieśka, K. Doveika, J. Riśkus, V. Kubilius. Instytut Pedag. w Wilnie (stale współpracujący z UWr.) kształci polonistów - nauczycieli dla szkół polskich.Do pisarzy pol., którzy zwrócili szczególną uwagę na Litwę, jej historię i literaturę, należą w staropolszczyźnie M. Stryjkowski i J. Łasicki, a w XIX w. przede wszystkim Mickiewicz. Już w przypisie do Grażyny zwrócił on uwagę na wielkie dzieło poet. w literaturze litew., poemat Rok K. Done- laitisa. Poza tym cała niemal twórczość Mickiewicza przyczyniła się do rozwoju literatury litew., a w pewnym stopniu też i do rozwoju litew. ruchu narodowo-kulturalnego. Mickiewicz poświęcił też sporo uwagi w wykładach paryskich litew. pieśniom lud. - dainom. Kraszewski znał język litew. i wiele utworów poświęcił historii tej ziemi, m. in. monografię Wilno (1838), szereg powieści (Kunigas i Rok ostatni panowania Zygmunta III, Kościół Święto-Michalski w Wilnie) oraz opowiadania i drobniejsze utwory (Biruta, Dziewięć pokoleń Litwy, Gerhard Kuda, Kiejstut), poemat epicki Anafielas (cz. 1 Witolorauda, cz. 2 Mindowas). Syrokomla tematyce litew.poświęcił m. in. poemat Margier, powieść wierszem Córka Piastów, Wycieczki po Litwie (t. 1-2 1857-60). Motywy litew. spotykamy w utworach Słowackiego (Mindowe, Hugo), A. Felińskiego, F. Bernatowicza (Pojata, córka Lezdejki, albo Litwini w XIV w.), A.E. Odyńca, a także w utworach Asnyka (dramat Kiejstut), Sienkiewicza, Rodziewiczówny. Podania lud., baśnie i mitologia litew. były przedmiotem zainteresowania O. Kolberga i J. Karłowicza-spisywał je od 1868 i materiały te wykorzystał później w swoich pracach etnogr. i folklorystycznych. Na przełomie XIX i XX w. pisał w Polsce o literaturze litew. A. Bruckner, B. Herbaczewski wydał tom opowiadań litew. Młoda Litwa (1907), J.A. Herbaczewski ogłosił studia Odrodzenie Litwy wobec idei polskiej (1905), Litwa a Polska (1921) i inne. Uznaniem cieszył się na Litwie, M. Rómeris, specjalista od zagadnień pol.-litew., autor kilku książek poświęconych Litwie, a także L. Krzywicki, autor pracy Żmudź starożytna (1906, przekł. litewski 1928). Tematyka litew. występuje w utworach M. Wilejszys-Raciborskiej Z mojej palety (1921) i H. Romer-Ochenkowskiej. Motywy litew. (pejzaże, wspomnienia z dzieciństwa i młodości) powracają często w twórczości Cz. Miłosza (powieść Dolina Issy, poezje, m. in. Miasto bez imienia, Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada, eseje).Jedną z pierwszych książek litew. przełożonych na język pol. był utwór M. Valanćiusa (Wołonczewski) Biskupstwo żmudzkie (t. 1-2 przekł. M. Hryszkiewicza 1848). Do 1939 wydano w Polsce m. in.: antologię Poezja odradzającej się Litwy (1911, wybór i przekł. S. Jabłońskiej), Dainy litewskie zapisane przez Adama Mickiewicza (1927, w oprać. M. Brensztejna), Wybór najmłodszej poezji litewskiej (1935, oprać. W. Abramowicza), Antologię poezji litewskiej (1939, oprać. J. Wichert-Kajruksztisowej), nadto utwory poet. Mairo- nisa (Młoda Litwa 1920), poemat K. Donelaitisa Rok (1933), powieści (A. Vienuolisa-Żukauskasa, Mykolaitisa-Putinasa) i Skrót dziejów piśmiennictwa litewskiego M. Birżiśki; syntet. przegląd Literatura litewska dał W. Zajączkowski w t. 3 Wielkiej literatury powszechnej (1932). Pierwszy oficjalny kontakt osobisty pisarzy pol. i litew. nastąpił 1939, w Kownie znalazła się spora grupa pisarzy i dziennikarzy pol. (m. in. K. Górski, S.R. Dobrowolski, K. Irzykowski, L. Lewin, A. Maliszewski). Nawiązane wtedy kontakty trwały również w czasie wojny.Po 1945 wzrosła znacznie liczba przekładów z literatury litew. ; wydano m. in. utwory P. Cvirki, J. Baltuśisa, Vienuo- lisa-Żukauskasa, S. Neris (tomik poezji Biała ścieżka 1963), E. Mieżelaitisa, (tomik wierszy Człowiek 1964 i Jesienna róża 1977), J. Biliunasa, A. Bieliauskasa (powieści: Róże kwitną czerwono 1963, Ropians kowieński 1969 i Jeszcze się spotkamy 1975), J. Ragauskasa, R. Lankauskasa, V. Bubnysa (Trzy dni w sierpniu 1977), Sirij osa- Giry, M. Sluckisa (Moja przystań niespokojna 1972), B. Sruogi, A. Venclovy i J. Avyżiusa Czas opuszczania zagród 1979) i in. Ukazał się wybór poezji litew. Pieśni i gwiazdy (1971) w oprać. L. Lewina i Z. Stoberskiego, obszerna antologia literatury litew. Tam gdzie malwy lśnią czerwone... (1973) i Kobieta i inne nowele litewskie (1975), obie w oprać. Stoberskiego. Poezję litew. tłumaczą ponadto: T. Chróścielewski, Dobrowolski, M. Jurkowski, A. Kamieńska, J. Keksztas, J. Lau, B. Ostromęcki i in.; prozę: A-. Lau-Gniadow- ska, Keksztas, A. Stoberska, W. Bieńkowska i inni. O literaturze litew. piszą Dobrowolski, F. Nieuważny, A. Olcha, L. Jazukiewicz-Osełkowska, Stoberski (Historia literatury litewskiej 1974), B. Wachowicz, M. Warneńska. Sporo miejsca poświęcił w swych pracach zagadnieniom literatury litew. historyk J. Ochmański.