Zakąski zimne i gorące

Zakąski zimne i gorące, Ewa Aszkiewicz, 5.96

Potrawy wykonane według przepisów autorki są nieprzeciętne pod względem smaku i kolorystyki, a przy tym proste, z łatwo dostępnych i niezbyt kosztownych surowców. Sposób ich przyrządzania podano w takiej formie, że na pewno wszystkie dania udadzą się nawet najmnie j doświadczonej pani domu

Opis z okładki dodał użytkownik Maja Nienałtowska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> wiele >> sposób >> jeden >> autorka >> nawet

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Zakąski zimne i gorące jest na 773 miejscu (na 2193 książek) w kategorii kulinaria
• (wyprzedza ją Żywienie w chorobach nerek)
• książkę oceniło 110 osób
• przeczytało 145, dodało do ulubionych 110
• ponad 110 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.96 na 10
• w sumie oceniło 111
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Zakąski zimne i gorące?

Encyklopedia autorów

Bazyli Digenis Akritas anonimowy bi-zant. epos bohaterski z ok. XII wiek w 8 księgach wyd. polski księga 11949 utwór opisuje pochodzenie i urodziny tytułowego bohatera (księgi I-III), jego przygody w dzieciństwie (księga IV), miłość do Eudokii, bitwy i walki staczane przez bohatera w obronie pokoju (księgi V-VII) oraz jego śmierć (księga VIII); niezwykła popularność poematu sprawiła, że stał się narodowy epopeją bizantyński

Encyklopedia literatury

DE VANITATE CONSILIORUM, O znikomości rad traktat łac. o sztuce rządzenia S.H. Lubomirskiego, wyd. w Warszawie prawdop. 1699, od 1700 do poł. XVIII w. - wielokrotnie wznawiany w wersji łac., a od i705 także w przekł. pol. A. Mączyńskiego; najnowsze wyd. A. Marylskiego pt. O znikomości rad, W. 1916: Dzieło składa się z 25 prozaicznych dialogów między Złudą a Prawdą. W rozmowach tych jest poddawana kryt. analizie niesprawność ustrojowa Rzplitej w różnych dziedzinach (sejm, senat, skarb, wojsko i in.). Źródłem analizy jest wieloletnie doświadczenie autora, jednego z czołowych dygnitarzy państwowych. Nie konstruuje on tu programu reform - daje jedynie luźne poęiysły koniecznych zmian; rozważając potrzebę zelżenia ucisku społ. i odciążenia podatkowego stanów niższych, twierdzi, iż polepszenie war ranków życia i rozwoju tych stanów zwiększy ich aktywność i w dalszej konsekwencji doprowadzi do pomnożenia dochodów państwa (pobieranie, mniejszych podatków, ale od większej liczby kupców). Nad całością dzieła dominuje ton sceptycyzmu, niekiedy pesymizmu - jako'wyraz ogólnej oceny stanu rządów państw, i państwa; był to ton znamienny dla publicystyki późnobarokowej, dzieło Lubomirskiego .wybija się jednak ponad jej poziom walorami warsztatu, kulturą literacką. Kolejne tematy rozważane są w stylu eseistycznym, zagadnienia krótko szkicowane z dbałością o aforystyczną jasność, zwięzłość i ekspresję, w ostrych ocenach nie ukrywany subiektywizm autora. Przekł. niemiecki (1746).