Statystyki

• Przy wigilijnym stole jest na 1606 miejscu (na 6737 książek) w kategorii kulinaria psychologia muzyka
• (wyprzedza ją Nalewki. Z kuchennej półeczki)
• książkę oceniło 132 osób
• przeczytało 187, dodało do ulubionych 132
• ponad 132 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.50 na 10
• w sumie oceniło 133
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Przy wigilijnym stole?

Encyklopedia autorów

Du Bellay Joachim 1522-60 francuski poeta przyjaciel —► P. de Ronsarda, autor programu Plejady Defense et illustration de la langue franęaise (1549), w którym głosił potrzebę tworzenia poezji w języku fi*., udoskonalanym poprzez zapożyczenia oraz sięganie do wzorców starożytny i wł.; upowszechnił we Francji sonet; zbiory: wzorowany na F. Petrarce L'Olive (1549), Les Antiąuites de Rome - refleksja nad upadkiem świetności Rzymu i przepełnione tęsknotą za krajem Les Regrets (obydwa 1558); tłumaczenie IV księgi Eneidy Wergiliusza; wybór polski w: Antologia poezji francuskiej (t. 1 1966).

Encyklopedia literatury

LINDE SAMUEL BOGUMIŁ ur. 11 IV 1771 8 VIII 1847 w Warszawie, leksykograf, pedag i bibliograf. Pochodził ze zniemczonej rodziny dzenia szwedz.; studiował teologię ewang. i fili lipskim, gdzie 1792 objął lektorat jęz. polski bliższe stosunki z pol. emigracją polit.: tłum. utwory J.U. Niemcewicza i O ustanowieni stytucji polskiej 3 maja 1791; podczas powstań: szawie związany był z grupą jakobińską (po nast. ewolucji, aż po postawę ugodową po 1Ł 1803 spędził w Wiedniu, zatrudniony przez J przy gromadzeniu i porządkowaniu księgozbi z obfitych jego zasobów, poszerzając własną w w kontaktach z wiedeńskim środowiskiem wówczas - przy poparciu Ossolińskiego, a ta. i A. K. Czartoryskiego - opracowanie koncepcji materiałów do dzieła swego życia, Słownika jer. wyd. (t. 1-6) 1807-14 w Warszawie, dokąd L.p: (wyd. 2, uzup. przez A. Bielowskiego na podst Lw. 1854-60).Słownik L. ma charakter hist., nie normatywny, wbrew sugestiom Towarzystwa Przyjaciół Nauk; po raz pierwszy w leksykografii pol. ilustruje znaczenia wyazów cytatami, czerpanymi zarówno z jęz. potocznego, jak z diuków wszelkiego typu z XVI-XVIII w.; podaje też odpowiedniki haseł w językach słow. (często również niem. i łacińskie). Ozięki szerokiej podstawie i bogactwu dokumentacji oraz wnikliwości w "wywodzie i rozłożeniu znaczeń" stał się wydarzeniem nauk. na miarę europejską. Wydanie dzieła L. uczcili 1815 utworami poet. K. Brodziński (Oda z okoliczności ukończenia "Słownika" L., ogł. 1821) i P. Czajkowski ("Pam. Waisz." 1815).L. położył też znaczne zasługi dla rozwoju oświaty, jako współpracownik S.K. Potockiego, organizator 1803-05 i rektor do 1835 Liceum warsz. (od 1831 Woj. Gimn. Warsz.), 1803-35 czł. władz oświat, (m.in. 1810-21 prezes Tow. do Ksiąg Elementarnych). Był właśc. twórcą i 1818-36 dyr. Biblioteki Publ. przy UW (od 1834 p.n. Bibl. Rządowa). Niektórych planów nauk., z zakresu leksykografii (słownik porównawczy pol.- ros.) i bibliografii (próba bibliografii nar. Bibliotheca Polona -, 22 t. notat z 1795-1803), nie zdołał zrealizować. Należał do TPN (od 1801) oraz do licznych towarzystw zagranicznych.