Sosy proste i wykwintne

Umiejętności i wiedza kucharza lub kucharki nigdy nie uwidaczniają się wyraźniej niż w sposobie przygotowania i doborze sosów - czytamy w leksykonie kulinarnym z 1890 roku. Tak jest i dziś: ludzie na całym świecie lubią sosy, bo to one właśnie często przesądzają o smakowitości całej potrawy, podkreślając to, co w niej najznakomitsze. Książka zawiera ponad 200 przepisów na sosy - od najostrzejszych po delikatnie słodkie, od najprostszych po wyrafinowane. Wiedza na temat najważniejszych składników jak masło, śmietana, olej, jajka oraz zioła sprawi, że przygotowywanie sosów stanie się łatwe nawet dla początkujących. Podstawowe techniki, np. robienie majonezu, opisane są krok po kroku za pomocą praktycznych wskazówek i zdjęć

Opis z okładki dodał użytkownik Erwin Ciupa

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Sosy proste i wykwintne jest na 1430 miejscu (na 2193 książek) w kategorii kulinaria
• (wyprzedza ją Sosy na każdą okazję)
• książkę oceniło 112 osób
• przeczytało 139, dodało do ulubionych 112
• ponad 112 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.64 na 10
• w sumie oceniło 115
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Sosy proste i wykwintne?

Encyklopedia autorów

Abeille Jacąues urodzony 1942 francuski pisarz i malarz autor ambitnych powieści i opowiadań erotycznych, pozostających pod wyraźnym wpływem surrealizmu, zabarwionych subtelnym humorem, ukazujących niezwykłe sylwetki kobiet - fem-mes fatales, do których miłość kończyć może się unicestwieniem psychicznym i fizycznym; Les Jardins statuaires (1982), Le Yeilleur du jour (1986), La Clef des ombres (1991), En memoire morte (1992).

Encyklopedia literatury

ENTUZJASTKI grono kobiet związanych z demokr. konspiracją polit., które 1842-49 prowadziły tajną działalność kurierską (między zaborem ros. i prus.), kult.-oświat. i propagandową na rzecz akcji zbrojnej wśród ludności wiejskiej i rzemieślniczej, organizowały pomoc więźniom, zesłańcom i ich rodzinom. Obok N. Żmichowskiej, A. Skimborowiczowej, K. Zie- mięckiej i W. Zabłockiej, które stanowiły ośrodek grupy, do e. zaliczały się m. in. E. Gosselin, A. Grotthusowa, B. Moraczew- ska, F. Morzycka; kres działaniu e. położyły aresztowania po okresie Wiosny Ludów, kiedy w więzieniu znalazły się m. in. Żmichowska i Skimborowiczowa. Terminu "e." użyła po raz pierwszy Żmichowska 1876 w Słowie przedwstępnym do dzieł dydaktycznych pani Hoffmanowej (w t. 8 Dzieł); H. Skimboro- wicz w szkicu Gabryella i entuzjastki ("Bluszcz" 1880) nazwał entuzjastami środowisko redakcyjne "Przeglądu Nauk.", z którym łączyły e. więzy przyjaźni i wspólnych celów; "spotkania przy kominku" w mieszkaniu Skimborowiczów sportre- towała Żmichowska we Wstępnym obrazku Poganki(1861). Aluzyjny, pełen niedomówień z uwagi na cenzurę sposób pisania o e. stał się źródłem wielu długo pokutujących nieporozumień: traktowano je jako grupę lit., identyfikowano ściśle z uczestniczkami "spotkań przy kominku", wyłączając e. spoza Warszawy, za gł. więź uznawano dążenie emancypacyjne, sugerowano istnienie "koedukacyjnej" grupy e. i entuzjastów.