szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Nasi użytkownicy polecają podobnie piszących autorów:

Statystyki

• Język niemiecki - program nauczania, szkoła zawodowa jest na 845 miejscu (na 16265 książek) w kategorii nauka (szkolnictwo) języki obce (nauka języków)
• (wyprzedza ją Język angielski, Bingo! 3A i 3B - podręcznik, szkoła podstawowa)
• książkę oceniło 62 osób
• przeczytało 94, dodało do ulubionych 62
• ponad 62 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.25 na 10
• w sumie oceniło 63
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Język niemiecki - program nauczania, szkoła zawodowa?

Encyklopedia autorów

Marias Javier urodzony 1951 hiszpański pisarz, eseista, dziennikarz i tłumacz w powieściach stosuje eksperymenty formalne; precyzyjnym i pozbawionym retoryki stylem mówi o postaciach, które nagle i niechętnie odkrywają swą dojrzałość i widzą, jak świat zewnętrzny zagraża ich egoizmowi (Travesia del horizonte 1972; Mężczyzna sentymentalny 1986, wyd. polski 2001; Wszystkie dusze 1989, wyd. polski 2001; Serce tak białe 1992, wyd. polski 2002; Jutro w czas bitwy o mnie myśł 1994, wyd. polski 2003); tłumacz między innymi utworów J. Updike'a, T. Hardy'ego, J. Conrada,

Encyklopedia literatury

DRAMAT LUDOWY termin używany w Polsce w kilku znaczeniach: 1) tekstów tradycyjnych widowisk, 2) utworów tzw. dramatopisarzy ludowych, 3) sztuk o tematyce ludowej, których autorami byli pisarze interesujący się życiem i kulturą ludu, ale z reguły nie związani z nim pochodzeniem i przynależnością społ., adresujący swoją twórczość tak do ogółu odbiorców, jak do ludu.W pierwszym przypadku za d.l. uważa się utwór prezentowany w formie tradycyjnego widowiska lud. (np. szopka, jasełka, Herody, Trzy Króle i chodzenie z kozą), którego twórca i odbiorca pochodził ze środowiska wiejskiego, bądź z grup społ. pozostających z nim w ścisłych kontaktach. Utwór taki był przeważnie anonimowy, wywodził się ze średniow. form obrzędowo-zwyczajowych ( ludus), przekazywany często ustnie, długo funkcjonował w środowisku lud., przekształcał się, rozbudowywał, aktualizował. Tą twórczością zajmowali się nie tyle historycy literatury, co etnografowie i folkloryści, którzy z racji rozpatrywania jej w powiązaniu z elementami widowiskowymi woleli operować określeniem teatr lud. niż terminem d.l. czy dramat gminny.Twórczość pisarzy dram. pochodzenia lud., którzy nie zerwali więzi ze swoim środowiskiem, starając się zaspokoić jego potrzeby lit. i kult., rozwinęła się w 2 poł. XIX w. Wiązało się to z kult. edukacją wsi w tym okresie, z ruchem oświat, rozwijającym się w nurcie pozytywizmu, z działalnością stronnictw polit. i walką o świadomość społ. i nar. chłopa. Pisarze lud. w poczynaniach lit. rzadziej nawiązywali do form ustnej twórczości, a wzorowali się na literaturze oficjalnej (zwł. na dramatach W.L. Anczyca i J.K. Galasiewicza, którzy zdobyli największą popularność). Zachowywali jednak koloryt lokalno-regionalny, wprowadzali elementy folkloru (gwarę, przysłowia, pieśni, tańce), nawiązywali do obrzędów lud., zwł. w widowiskach scen. (np. Wesele górali istebniańskichJ. Probosza, Prządki i Bajeczny świat Tatr A. Tyłki Sulei), także w in. odmianach dramatu (np. komedie obycz. Bogata wdowa, Wycużnik, Górnicy, Obieżysasi P. Kołodzieja). Rozwój tego typu twórczości był jednoczesny z nasileniem się amatorskiego ruchu teatralnego. Ma on bogate tradycje w Rzeszowskiem; na Śląsku, Mazurach i Warmii, Pomorzu pełnił ważną rolę polit. w walce o pol. język i kulturę narodową. Formy i rolę teatru amatorskiego określały społ. organizacje opiekuńcze, zwł. istotną rolę odegrała pierwsza - Związek Teatrów i Chórów Włościańskich (zał. 1907 przez Z. Gargasa we Lwowie, oddziałujący na całą Galicję), podważający Anczycowską konwencję dramatu chłopskiego, głoszący ideę regionalizmu, pielęgnowania chłopskich tradycji artystycznych. Ideologiem lud. ruchu teatr, był J. Cierniak, redaktor mies. "Teatr Lud." (1923-39), zał. Instytutu Teatrów Lud. (1929-39). Realizował on program teatru rozwijającego tradycyjną kulturę i sztukę lud., które ze względu na rodzimość uważał za najważniejszy element kultury narodowej. Tworzywem scen. uczynił gł. obrzędy i zwyczaje wiejskie, swoiste misterium egzystencji człowieka, związanej z rytmem przyrody, za najwłaściwszą formę uznawał widowisko plenerowe, umożliwiające pracę zespołową, inwencję i samodzielność twórczą. Widowiska oparte na materiałach folkloryst. weszły na stałe do repertuaru scen lud., także zawodowych (np. Wesele na Kurpiach, Wesele cierniakowskie, Wesele lubelskie). Do obrzędów nawiązywali dramatopisarze regionalni, np. K. Małłek (Plon, czyli Dożynki na Mazurach i Wesele mazurskie), L. Kobiela (Gorejący skarb), W. Brzega (Wieczornica góralska), A. Stapińska (Wesele góralskie), F. Sędzicki (W cudowną noc gwiazdkową), B. Sychta (Szopka kaszubska, Wesele kociew- skie).Termin d.l. w trzecim z przywoływanych znaczeń przyjął się w krytyce w 2 poł. XIX w., co wiązało się z wystąpieniem sporej liczby dramatopisarzy specjalizujących się w tematyce wiejskiej, określających odrębność utworów jej poświęconych podtytułami: d.l., obraz ludowy. Było to rezultatem uaktualnienia się problematyki chłopskiej po 1846-48, upatrywania przez koła konserwatywne konieczności jej upowszechnienia w odpowiednim naświetleniu. Atrakcyjność i popularność nurtu lud. w literaturze zdecydowała o podniesieniu d.l. do rangi odrębnego gatunku. Za charakteryzujące go cechy uznano: tematykę zaczerpniętą z życia warstw lud., gł. chłopskich, oraz sposób ich ujęcia, podkreślający odrębność prezentowanego środowiska, np. zaznaczenie cech folkloryst. przez rodzajowe ukazanie obyczajowości, język wykorzystujący słownictwo i wyrażenia gwarowe, przysłowia. W poszukiwaniu tradycji gatunku krytyka zaliczała do niego każdy utwór dram.; który podejmował temat lud. i wprowadzał na scenę postacie lud., niezależnie od inspirujących go tendencji. Terminem d.l. objęte zostały np. pierwsze pol. Mopery narodowe" ( opera), wyrosłe z reformatorskich prądów oświeceniowych, z idei traktowania sprawy chłopskiej jako narodowej (Nędza uszczęśliwiona F. Bohomolca, Cyganie F. D. Kniaźnina, Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale W. Bogusławskiego), późniejsze opery (Skalmierzanki J.N. Kamińskiego, Halka S. Moniuszki), dramat J. Korzeniowskiego Karpaccy górale, dokonujący pełnej nobilitacji lit. bohaterów chłopskich, wykorzystujący temat folkloryst. do ukazania konfliktu społecznego. W XIX w. przeważały sztuki realizujące założenia dydaktyczno-rozrywkowe, konwencjonalne pod względem artystycznym. Za wzór d.l. uznano Emigrację chłopską W.L. Anczyca, reprezentantami gatunku byli m. in. A. Ładnowski, J.K. Gregorowicz, B. Dębicki, A. Staszczyk, J.K. Galasiewicz (np. Ciarachy - jedyny wprowadzający elementy realizmu społ. i etnograficznego). W nurcie d.l. znalazły się popularne komedie z życia niższych warstw miejskich, zwł. wodewile (np. Ulica nad Wisłą K. Kucza, Podróż po Warszawie F. Szobe- ra, Warszawiacy i hreczkosieje A. Wieniarskiego). Termin d.l. w znaczeniu stosowanym przez krytykę XIX-wieczną, przyjął się także w literaturze młodopol. i współczesnej. Jest odnoszony np. do utworów wzorowanych na folkloryst. formach obrzędowych czy lud. śpiewogrze (Pastorałka L. Schillera, Zaczarowane koło i Betlejem polskie L. Rydla, jasełkowe dramaty E. Brylla).