Mechanical Desktop 4 PL/4

Autor książki jest doświadczonym wykładowcą posiadającym certyfikat AutoDesk Authorized Author. Podręcznik pozwala efektywnie nauczyć się projektowania wyrobów branży mechanicznej. Zawarty w nim kurs jest zgodny z programem i rygorystycznymi wymaganiami autoryzowanego kursu "Parts & Assembly Modeling Core Features" określonymi przez firmę Autodesk. Samokształcenie za jego pomocą jest odpowiednikiem udziału w kursie prowadzonym w "Autoryzowanym Centrum Szkolenia Autodesk", którym kieruje autor. Dołączony do książki CD-ROM zawiera przykłady, zadania i elementy konfiguracyjne nie występujące w oryginalnym programie

Opis z okładki dodał użytkownik Lena Kaczmarek

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Mechanical Desktop 4 PL/4 jest na 2981 miejscu (na 3710 książek) w kategorii informatyka
• (wyprzedza ją Administracja sieci TCP/IP dla każdego)
• książkę oceniło 20 osób
• przeczytało 29, dodało do ulubionych 20
• ponad 20 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.40 na 10
• w sumie oceniło 21
ocen
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Mechanical Desktop 4 PL/4?

Encyklopedia autorów

Mendćle Mojcher Sforim właśc. Szalom Jakub Abramowicz 1835-1917 żydowski pisarz tworzący w językach hebrajski i jidysz, jeden z trzech (obok I.L. Pereca i Sz. Ra-binowicza) wybitnych twórców nowoczesnej literatury żyd urodzony na Białorusi, otrzymał tradycyjne wykształcenie rei.; ogłaszał popularnonaukowy dzieła hebr. (To-ledot haTewa t. 1-3 1862-73) oraz w jidysz (Der niclecher kalendar 1875-85); tworzył adaptacje literatury tradycyjnej (Zemirot Israel 1875, Perek Szira 1875); utwory prozą w języku hebrajski i w jidysz: HaAwot wehaBanim (1868), Dos klejne menczele (1864), Doswinczfingerl (1865), Fiszke der krumer (1861), Szkapa (1873, wyd. polski 1886), Judei (1875), Podróże Beniamina Trzeciego (1878, przeróbka polski 1885 Donkiszot żydowski, wyd. polski 1990), Beseter raam (1886) i in.; ukazując życie społeczności żydowski w zwierciadle satyry, propagował idee żydowski oświecenia, jednak z czasem ton jego krytyki złagodniał, do głosu doszły sympatia i zrozumienie; zmiana ta znalazła odbicie w twórczości 1. 90. XX w., kiedy powrócił do niektórych powieści jidysz, opracowując ich nowe wersje po hebr.; kilka lat przed śmiercią pisarza ukazała się edycja dzieł zebranych (t. 1-3 hebr., 1.1-16 jidysz, 1911--13).

Encyklopedia literatury

FALEŃSKI FELICJAN MEDARD pseud. Felicjan, ur. 5 VI 1825 w Warszawie, zm. 11 X 1910 tamże, poeta, dramaturg, tłumacz, prozaik, krytyk. Jako człowiek i jako pisarz był F. postacią tragiczną. Syn sędziego, współpracownika N. Nowo- silcowa, a mąż znanej z biografii C. Norwida literatki Marii Trębickiej, córki generała, który lojalność wobec cara przypłacił śmiercią w noc listopadową, chociaż sam patriota, obarczony był kompleksem niższości i czuł się obco w Warszawie. Mówił o sobie na rok przed śmiercią to samo, co Norwid, że "przyszedł na świat niepotrzebny wcale", bo "w porę zapóź- nioną", a swoją twórczość traktował jedynie jako zasługę "będącą dowodem cywilnej odwagi jak na te jałowe nasze, nic nie poetyckie, a także tak mało uczuciowe czasy".Działalność pisarska F. świadczy o jego rozległych zainteresowaniach literackich. Uprawiał krytykę lit. w szkicach poświęconych J. Kochanowskiemu i M. Sępowi Szarzyńskiemu, nadto, pod wpływem Ch. Baudelaire'a, zapoznał pol. publiczność lit. z twórczością E. A. Poego w studium o jego nowelistyce (1861). Tłumaczył dla zarobku ogromne powieści V. Hugo, dla siebie przekładał poetów staroż. (Hezjod, Horacy, Wergiliusz, Juwenalis), średniow. (Dante) i renesansowych (Ariosto) oraz wierszem księgi bibl.; są to wybory mieszczące się w większości w 2-tomowych Przekładach obcych poetów (t. 11878, t.2 1892), osobno wydał jedynie okazały tom Pieśni Petrarki (1881). W dziedzinie liryki, w którą wkroczył nieudanym artystycznie tomikiem Kwiaty i kolce (1856), a nast. Sponad mogił (1870, ogł. bezim. w Dreźnie ze względów cenzuralnych) , F. jest przede wszystkim autorem 2 zbiorków, w których wzbił się na szczyty liryki polskiej. Pierwszy to Odgłosy z gór (1871), cykl wrażeń tatrzańskich, o lat 10 wcześniejszy ocl Asnykowego W Tatrach. Subtelne pejzaże wysokogórskie, rozważania kosmiczno-przyrodnicze, egzotyzm łączą tu F. z parnasizmem. Dzieło drugie to przez lat wiele tworzone Meandry, pierwszy wspaniały zbiór epigramów od czasów Kochanowskiego (którego Fraszkom F. poświęcił piękne studium), o tematyce równie rozległej i ważkiej jak tomik czarnoleski. Ponadto F. ogłosił Pieśni spóźnione (1893). W rkpsie pozostał tomik Melodie z domu niewoli. Dramaturgia to rozdział najambitniejszy i najnieszczęśliwszy w twórczości F. Dzieło lat wielu, Tańce śmierci, nie wyszło poza stadium fragmentu. Z dramatów ukończonych żaden nie zdobył nagrody na konkursach i żaden nie ukazał się na scenie, chociaż. Utwory dramatyczne (t. 1-3 1896-99), jak F. zatytułował wydanie swych 8 dramatów, były dziełami o niepospolitym poziomie artyst.; tematykę hist. ujmował autor pomysłowo, w formie wytwornej, jaknp. stylizowana na tragedię gr. Althea. Obok dzieł tych F. zabawiał się komedyjkami o charakterze farsowym, drukowanymi i zapomnianymi w czasopismach warszawskich. Odpowiednikiem ich w prozie powieściowej były opowiadania, utrzymywane nieraz w tonie humoresek romant., ogłaszane w czasopismach i kalendarzach 2 poł. XIX w. (np. Postacie z latarni czarnoksięskiej 1865-75). Część rozproszonej nowelistyki F. weszła w skład tomu Utwory powieściowe ( 1884).F., kolega szkolny Norwida, jeden z wybitnych osamotnionych poetów epoki pozytywizmu, nie spotkał się z uznaniem współczesnych i był niemal całkowicie zapomniany.