Tajne bronie w II wojnie światowej

Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę, że istotny wpływ na wynik II wojny światowej miały nie tylko działania bojowe, spektakularne kampanie, błyskotliwe czyny sławnych dowódców i polityków. O zwycięstwie lub klęsce zdecydowała prowadzona na dalekim zapleczu tajna wojna intelektów toczona między naukowcami, matematykami i kryptoanalitykami wszystkich walczących stron konfliktu. Jej celem były poszukiwania nowych, najbardziej skutecznych broni

Opis z okładki dodał użytkownik Damian Koch

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Tajne bronie w II wojnie światowej jest na 708 miejscu (na 20846 książek) w kategorii historyczna nauki przyrodnicze (fizyka, biologia) pozostałe
• (wyprzedza ją Wojny Mussoliniego)
• książkę oceniło 270 osób
• przeczytało 369, dodało do ulubionych 270
• ponad 270 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.82 na 10
• w sumie oceniło 276
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Tajne bronie w II wojnie światowej?

Encyklopedia autorów

Ćemy Vaclav 1905-87 czeski krytyk i historyk literatury zajmował się między innymi literaturą średniow., barokiem, romantyzmem, teorią przekładu i studiami komparaty-stycznymi; w 1. 70. i 80. publikował w podziemiu i wydawnictwach zagranicznych (m.in. Za hadankami Bohumi-la Hrabala 1976; Europejskie źródła czeskiej kultury 1981, wyd. polski 1989); cennym dziełem do poznania XX-wiecznej historii czes., mającym też walory lit., są jego pamiętniki (Pameti 1982).

Encyklopedia literatury

BIBLIOTEKA JAGIELLOŃSKA (BJ) jedna z najstarszych i największych bibliotek pol., z siedzibą w Krakowie. Powst. 1364, wraz z Akad. Krakowską ( Uniwersytet Jagielloński). Początkowo istniały odrębne księgozbiory przy kolegiach i bursach akademickich, częściowo scalone w bibl. Collegium Maius, traktowaną już w poł. XVI w. jako główna bibl. uniwersytecka. Dzięki reformom KEN (1775) istniejące dotychczas niezależnie zasoby połączono w jeden księgozbiór, włączając do niego ponadto bibl. pojezuickie; 1812 udostępniono go publiczności. W XIX w. nastąpił szybki rozwój BJ, kierowanej m. in. przez J.S. Bandtkiego (1811-35), J. Muczkowskiego (1837-58), K. Estreichera (1868-1905), który pomnożył znacznie zbiory poloników, dzięki czemu BJ osiągnęła rangę bibl. narodowej. W 2 poł. XIX w. utrwaliła się nazwa BJ. Unowocześniona i rozbudowana za dyrektury F. Papee'go (1905-26), w okresie międzywojennym BJ stała się drugą co do wielkości i znaczenia (po B.Nar.) książnicą polską. W tym czasie, za dyrektury E. Kuntzego (1926-47), wzniesiony został jej nowoczesny gmach. Lata II wojny świat, zahamowały rozwój BJ, ale nie przyniosły większych szkód jej zasobom. Po 1945, m. in. za dyrektury A. Birkenmajera (1947-51) i J. Przybosia (1951-55), bibl. rozbudowała znacznie zbiory, strukturę organizacyjną i zakres działalności, rozszerzając prace usługowe i badawcze.BJ jest bibl. uniwersytecką i jednocześnie publiczną. Pełni przy tym funkcje książnicy nar., kompletując w celach arch. bieżące piśmiennictwo pol. (od 1932 korzysta z egz. obowiązkowego). Gromadzi nadto wydawnictwa obce dla potrzeb uczelni. Gł. zrąb zbiorów ma profil humanist. (m. in. cenne źródła do historii Polski, jej literatury i kultury, zwł. średniowiecza i renesansu). Wg stanu na 1980 BJ posiadała 2,8 min.jednostek bibliot. (starych druków 93 tys., w tym największy w Polsce zespół inkunabułów), czasopism ponad 250 tys. woluminów. Wśród rkpsów (12 tys.) liczne zabytkowe manuskrypty średniow. i renesansowe (m. in. najstarszy odpis Bogurodzicy z pocz. XV w., ilustr. Kodeks Baltazara Behema), Acta Tomiciana, dokumenty, pamiętniki, korespondencja i autografy pisarzy i uczonych (m. in. Kopernika De revolutioni- bus, Mickiewicz, Słowacki, Krasiński, Fredro, Kraszewski, Norwid, Konopnicka, Orzeszkowa, Sienkiewicz, Prus, Wyspiański, Żeromski, Reymont, Orkan, Berent, Boy, Witkacy), spuścizny badaczy, archiwa wydawców i instytucji. Nadto bogate zbiory grafiki, kartografii, muzykaliów, dokumentów życia społecznego. Gł. wydawnictwo: "Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej" (od 1949).