Bój o Prusy Wschodnie. Kronika dramatu 1944-1945

Bój o Prusy Wschodnie. Kronika dramatu 1944-1945, Kurt Dieckert, Horst Grossmann, 5.85

Bój o Prusy Wschodnie to solidnie udokumentowane sprawozdanie z walk prowadzonych przez armię niemiecką z nacierającymi oddziałami Armii Czerwonej - od jesieni 1944 roku do kapitulacji III Rzeszy w dniu 8 maja 1945. Major Kurt Dieckert i generał Horst Grossmann, którzy brali udział w tych walkach, wykorzystali dostępne materiały źródłowe - rozkazy, fragmenty meldunków, raportów służb informacyjnych Wehrmachtu i Armii Czerwonej, wspomnienia, pamiętniki i relacje uczestników rozgrywających się wówczas wydarzeń, szkice sytuacyjne i mapy rejonów szczególnie zaciętych walk. Autorzy zanotowali, niemal dzień po dniu, zwycięstwa i klęski, rzeczowo i bez uprzedzeń przedstawili blaski i cienie walk, błędne decyzje podejmowane przez zwierzchników wojskowych, gwałtowne spory przedstawicieli armii niemieckiej z nadprezydentem Prus Wschodnich gauleiterem Erichem Kochem i innymi wysokimi funkcjonariuszami NSDAP, którzy opóźniali ewakuację ludności cywilnej przed nadciągającym frontem. Zaślepieni propagandą funkcjonariusze partyjni narazili niemiecką ludność cywilną na okropności oraz udrękę bezładnej ucieczki, która dla wielu mieszkańców Prus Wschodnich zakończyła się tragicznie. W rezultacie powstała książka niezbędna dla każdego interesującego się walkami na froncie wschodnim w ostatnich miesiącach drugiej wojny światowej. Praca z pewnością zainteresuje też obecnych mieszkańców północnych ziem Polski od Gołdapi, poprzez Olsztyn, Elbląg, Malbork i Tczew, po Gdańsk, Gdynię oraz Hel. Autorzy książki ukazali losy licznych wsi, miast i miasteczek, gdzie niegdyś toczyło się spokojne życie, przerwane brutalnie na skutek obłędnej polityki Adolfa Hitlera i jego popleczników

Opis z okładki dodał użytkownik Karolina Boraca

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> polski >> wiele >> dzień >> praca

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Bój o Prusy Wschodnie. Kronika dramatu 1944-1945 jest na 3265 miejscu (na 8716 książek) w kategorii historyczna pozostałe
• (wyprzedza ją Niezawiniona tragedia Marii Stuart)
• książkę oceniło 161 osób
• przeczytało 230, dodało do ulubionych 161
• ponad 161 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.85 na 10
• w sumie oceniło 162
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Bój o Prusy Wschodnie. Kronika dramatu 1944-1945?

Encyklopedia autorów

Machej Zbigniew urodzony 1958 poeta, tłumacz Mieszka i pracuje w Pradze jako dyrektor programowy Instytutu Polskiego. Opublikował tomy wierszy, m.in. Smakosze, kochankowie i płatni mordercy (1984), Wiersze dla moich przyjaciół (1988), Trzeci brzeg (1992), Legendy praskiego metra (1996), Kraina wiecznych zer (2000), Wspomnienia z poezji nowoczesnej (2006), Wiersze przeciwko opodatkowaniu poezji (2007).

Encyklopedia literatury

BOGUSŁAWSKI WOJCIECH ur. 9 IV 1757 w Glinnie pod Poznaniem, zm. 23 VII 1829 w Warszawie, aktor, reżyser, dyr. teatru, dramatopisarz. Pochodził z drobnej szlachty; po zdobyciu średniego wykształcenia (m. in. w Krakowie 1770-73) służył w gwardii pieszej litew.; opuścił służbę wojsk, (w randze podchorążego) i wbrew woli ojca wstąpił do Teatru Narodowego. Latem 1778 debiutował jako autor i aktor (adaptacja franc. komedii Amant, autor i sługa) oraz śpiewak operowy (w Nędzy uszczęśliwionej). W 1781-82 występował w teatrze lwow., po czym wrócił do Teatru Nar.; był jego dyrektorem 1783-85, 1790-94, 1799-1814; dawał występy gościnne podczas sejmu w Grodnie i kontraktów w Dubnie. W 1783 uruchomił własny teatr w Poznaniu (wnet zwinięty), 1785-90 prowadził własny teatr w Wilnie (występy gościnne w Dubnie, Grodnie i Lwowie), 1795-99 we Lwowie. Za trzeciej dyrekcji warsz. odwiedzał ze swym zespołem Łowicz, Kalisz, Poznań, Białystok; Kraków i Gdańsk. Jego teatr był więc znany w całej Polsce. Ideowo najsilniej związany z oświeconą szlachtą, w latach Sejmu W. stał się rzecznikiem stronnictwa patriot., wyrabiając sobie ogromny autorytet społ.; członek spisku przedinsurekcyjnego, w wyzwolonej Warszawie należał do władz powstańczych, a 11 X 1794 wznowił przedstawienia na rozkaz Rady Najwyższej Narodowej. Po upadku państwa dokonywał licznych ustępstw na rzecz zaborców (zapewnienia o lojalności, utrzymywanie trupy niem., obok pol., we Lwowie i Warszawie); za tę cenę zapewnił nieprzerwany rozwój teatru, w którym wciąż przemycał repertuar politycznie zaangażowany, narażając się na zatargi z władzami zaborczymi. Od 1814 był znów tylko aktorem Teatru Nar., występującym też gościnnie w Kaliszu, Poznaniu, Wilnie i Mińsku. W 1823 kierował wyprawą Teatru Nar. do Płocka, Poznania i Kalisza; 1826 został prezesem komitetu kierowniczego zrzeszenia prowadzącego wówczas ten teatr; po raz ostatni wystąpił 20 XI 1827.W 1811 stworzył przy Teatrze Nar. Szkołę Dram.; wykłady swoje przygotował 1812 do druku pt. Dramaturgia, czyli Nauka sztuki scenicznej (cz. 1 "Gaz. Teatr." 1843, cz. 2 pt. Mimika 1965, cz. 3 nie wyd.). W t. 1 i 4 (1820-21) Dzieł dramatycznych (t. 1-12 1820-23) ogłosił pamiętnik pt. Dzieje Teatru Narodowego-, wraz z sylwetkami aktorek i aktorów swoich czasów, które zamieścił w tejże edycji, jest to bezcenne źródło do pierwszej epoki dziejów publ. sceny polskiej.Dorobek dramatopisarski B. obejmuje ok. 80 utworów, z których wydrukowano 62, jeden ocalał w rkpsie, 15 znamy we fragm. lub tylko z tyt.; nadto zarejestrowano 5 utworów o spornym albo wątpliwym autorstwie. Większość tego dorobku to tłumaczenia lub. "przestosowania", zgodne z teorią i praktyką oświeceniowego przekładu literackiego. Ich charakter wynikał w znacznej mierze z warunków, w jakich B. pracował, prowadząc teatr jako prywatne przedsiębiorstwo; jego własne utwory bywały trzonem repertuaru, tworzonego w pośpiechu, z myślą o upodobaniach publiczności. Wychowany w kulcie franc. klasycyzmu, stopniowo oddalał się od tego kierunku, kultywowanego w kręgu Stanisława Augusta, a nast. przeżywającego swoisty renesans w 1 ćwierci XIX w. ( klasycyzm postanisławowski). Obok franc. tragedii klas., które wystawiał (w cudzych przekł.) pod naciskiem środowiska lit., wprowadził na scenę pol. Szekspira (Hamleta sam przełożył z adaptacji niem. 1798); tłumaczył też (np. Emilię Galotti Lessinga) i wystawiał chętnie dramy. W najlepszych swoich komediach wyzyskał wzory ang. (Szkoła obmowy wg R. Sheridana 1793) i wł. (Spazmy modne wg F. Albergati Capacellego 1797). Najwięcej energii poświęcił stworzeniu teatru operowego; jest inicjatorem i twórcą najwybitniejszych osiągnięć opery nar. ( Cud mniemany 1794). Obok "dochodowości" widowisk operowych na zainteresowania B. wpłynęły też jego własne możliwości aktorskie i głosowe, predestynujące go do ról basso' buffo caricato. Zdobyte w tych rolach doświadczenie wyzyskał w okresie dojrzałości artyst. jako autor i aktor, tworząc - w niewątpliwym związku z teoriami sentymentalizmu - typ sceptycznego, ale zarazem pogodnego "mędrca z ludu", najpełniej wypowiadającego się w stosownej "piosneczce": Stary Dominik w niezmiernie popularnej na pol. scenie Taczce occiarza wg L.S. Merciera (1790), Ferdynand Koki w Henryku VI na łowach, Bardos w Cudzie mniemanym. Odrębną grupę wśród utworów B. stanowią widowiska, w których miał największe pole do popisu jako reżyser: egzotyczne dramy (Iskahar, król Guaxary 1797, podejmujący modną współcześnie tematykę walki Inków z hiszp. najeźdźcami, i iri.), a zwł. "wielkie opery", jak Axur, król Ormus A. Salierie- go (1793), Flet czarnoksięski Mozarta (1802), Dwa dni trwogi L. Cherubiniego (1804).Poczynając od 1812 coraz ostrzej atakowany przez klasyków (zwł. S.K. Potockiego, Towarzystwo Iksów), B. torował niewątpliwie drogę romantyzmowi; nadał teatrowi kierunek, który obrali pol. romantycy, domagając się, aby teatr "pobudzał do działania umysły opieszałe" (Mickiewicz). Tak pojętą funkcję obywatelsko-patriotyczną pełniły nie tylko sztuki B., ale i pochodzące z nich, a spopularyzowane w oderwaniu od "macierzystego" takstu arie, pieśni i "piosneczki", jak wciąż aktualizowane piosenki z Cudu mniemanego czy inkaski Hymn do Słońca z Iskahara. Dopiero też romantycy oddali B. w pełni sprawiedliwość, oceniając trafnie jego rolę i znaczenie, szczególnie po upadku państwa polskiego. Nazwany przez współczesnych "ojcem teatru pol." w uznaniu ojcowskiej opieki, jaką teatr ten otaczał, został nim w świadomości następnych pokoleń jako właściwy twórca sceny narodowej. Niejeden teatr pol. nosił czy nosi jego imię (m. in. scena popularna o wysokich ambicjach artyst. w Warszawie 1924- 26); 1936 wystawiono mu w stolicy pomnik dłuta J. Szczepkowskiego (zniszczony w II wojnie świat., zrekonstruowany). Postać B. pojawia się w utworach lit., poczynając od komedii L.A. Dmuszewskiego Aktorowie na Elizejskich Polach (1802); m. in. W. Rapacki (B. i jego scena 1888) i R. Brandstaetter (Król i aktor 1952) poświęcili mu sztuki sceniczne.