Wybitni Polacy w Królewcu XVI-XX wiek

Wybitni Polacy w Królewcu XVI-XX wiek, Sławomir Augusiewicz, Janusz Jasiński, Tadeusz Oracki, 5.45

Królewiec jest miastem tyleż mitycznym, co nieznanym. Stolica Prus Książęcych, a później Prus Wschodnich, odegrawszy swą rolę w historii, znikła fizycznie i duchowo. W jej miejsce po 1945 roku powstał Kaliningrad. W tym liczącym ponad milion mieszkańców poradzieckim mieście niewiele rzeczy przypomina historyczny gród nad Pregołą. W jego dziejach mieli swój udział również Polacy, acz nie tak doniosły, jak można by się spodziewać po tytule tej książki. Autorzy są zasłużonymi historykami ziem między dolną Wisłą a Niemnem. Starają się poprzez rekonstrukcję biografii 36 osób przedstawić ich polsko-królewieckie związki. Charakterystyczne, że żadna z nich nie urodziła się w Królewcu. W większości przypadków chodzi o ich krótsze lub dłuższe pobyty w tym mieście, do którego trafiali z przyczyn wyznaniowych, edukacyjnych lub politycznych

Opis z okładki dodał użytkownik Aleksandra Mędak

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> historia >> rok >> polska >> miasto >> wiek

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Wybitni Polacy w Królewcu XVI-XX wiek jest na 4919 miejscu (na 8128 książek) w kategorii historyczna
• (wyprzedza ją Zeszyty historyczne)
• książkę oceniło 145 osób
• przeczytało 196, dodało do ulubionych 145
• ponad 145 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.45 na 10
• w sumie oceniło 146
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Wybitni Polacy w Królewcu XVI-XX wiek?

Encyklopedia autorów

Jasiński Jakub 1761-1794 poeta, żołnierz Urodził się w Węglewie koło Pyzdr. Po nauce w Szkole Rycerskiej służył w Korpusie Kadetów, dowodził korpusem inżynierów litewskich. Pracował jako guwerner synów starosty szczeneckie-go P. Potockiego, został jednak oddalony wskutek wolnomyślicielskich poglądów. W1792 za udział w wojnie z Rosją otrzymał Virtuti Militari. W 1793, jako generał, brał udział w ruchu spiskowym na Litwie, a w rok później był dowódcą powstania w Wilnie, organizował oddziały kosynierów. Został usunięty przez T. Kościuszkę za radykalizm. Zginął, będąc jednym z dowódców, w obronie Pragi przed oddziałami gen. A. Suworowa4XI 1794. Pisał utwory patriotyczne, m.in. Do narodu, Wiersz w czasie obchodzonej żałoby przez dwór polski po Ludwiku XV, satyryczne m.in. Do świętoszka, Do Stefana Batorego, bajki, erotyki, sielanki, a także wiersze o tematyce rewolucyjnej, w których idee jakobińskie łączył z myślą narodowowyzwoleńczą. Był autorem popularnego wiersza Tai i Zosia, znanego jako piosenka pt. Chciało się Zosijagódek. Napisał także dwa żartobliwe poematy w stylu wolteriańskim Sprzeczki (1788 lub 1791) i Ciańcia.

Encyklopedia literatury

MORSZTYN HIERONIM (JAROSZ), z Raciborska ur.ok. 1581, zm. ok. 1623, poeta. Pochodził z rodziny ariańskiej; wcześnie osierocony, był wychowankiem sekretarza król., S. Łaskiego, uczył się u jezuitów w Braniewie. Szczegóły życia mało znane, autorstwo wielu utworów niepewne. Poezja M. nosi cechy znamienne dla wczesnego baroku. Pochwałę zmysłowego przeżywania świata i uciech życia dworsko-ziemiań- skiego łączył ze świadomością przemijania i względności wszelkich wartości ziemskich w poemacie Światowa rozkosz (1606) - wzorowanym w układzie na Pieśni świętojańskiej Kochanowskiego (monologi o 12 pannach) oraz w przypisywanym mu zbiorze rękopiśm. ponad 300 fraszek i pieśni pt. Summarius wierszów Morsztyna niegdy poety polskiego (powst. 1606-13, nie wyd.), w którym urokom życia wyraziściej (zwł. w części ostatniej zbioru, zw. Problemata) przeciwstawiona została nieuchronność grzechu i walki z nim oraz szczęśliwość pozaziemska. Subiektywizm i dynamika w ujęciu tematu wiążą się w tych utworach z troską o zadziwienie strukturą wiersza (koncept, pojęcia kontrastowe itp.). Najtrwalszą sławę zyskały jednak pełne lirycznej prostoty pieśni miłosne zbioru (np. Już dobranoc Anusieńko), powielane w licznych w epoce bezim. śpiewnikach popularnych, a więc o autorstwie niepewnym.Przypisuje się też M. autorstwo sześciu nowel miłosnych, opartych po części na wątkach Boccaccia, z których cztery pisane są wierszem - trzy w bezspornym raczej co do autorstwa tomie Filomachia albo Afektów gorącej miłości wyrażenie (1655) i jedna, Historia ucieszna o zacnej królewnie Banialuce, utrzymana w poetyce baśni fantast., w dyskusyjnym zbiorze Antypasty małżeńskie (wyd. bezim. 1650), zawierającym ponadto dwie opowieści prozą, stanowiące przeróbki nowel Boccaccia: Historię o Przemysławie (wątek słynnej noweli o Gryzeldzie przeniesiony w stosunki pol.) i Historię o Galez- jusie. Odrębność stylist. zwł. wersji prozaicznych stanowi gł. podstawę wątpliwości dot. autorstwa zbioru.