Statystyki

• Kwitariusz czynszowy jest na 1982 miejscu (na 5565 książek) w kategorii ekonomia i biznes
• (wyprzedza ją Political Economy of Competitiveness)
• książkę oceniło 22 osób
• przeczytało 31, dodało do ulubionych 22
• ponad 22 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.99 na 10
• w sumie oceniło 23
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Kwitariusz czynszowy?

Encyklopedia autorów

Sommer Piotr urodzony 1948 poeta, tłumacz, krytyk literacki i eseista Studiował anglistykę na UW. Debiutował jako poeta na łamach "Życia Literackiego" (1972). Od 1976 współpracuje z "Literaturą na Świecie" (od 1993 redaktor naczelny), wykładał na uczelniach w USA. Laureat między innymi nagród Fundacji Kościelskich (1988), Pen Clubu (1997). Jest poetą potoczności, a jednocześnie erudytą, przenosi na grunt polszczyzny doświadczenia poezji amerykańskiej. Ogłosił między innymi zbiory poezji W krześle (1977), Pamiątki po nas 1973--1976 (1980), Kolejny świat 1976-1979 (1983), Czynnik liryczny 1980-1982 (1986), Czynnik liryczny i inne wiersze 1980-1986 (1988); utwory dla dzieci Przed snem (1981), Nowe stosunki wyrazów (1991), Piosenkapasterska (1999), Okrok od nich (2006); oprócz tego Zapisy rozmów. Wywiady z pisarzami brytyjskimi (1985) oraz Antologia nowej poezji brytyjskiej (1983) i Artykuły pochodzenia zagranicznego (1996), a także wybory poezji F. 0'Hary i Ch. Reznikoffa; szkice Smak detalu i inne ogólniki (1995).

Encyklopedia literatury

DMUSZEWSKI LUDWIK ADAM ur. 24 XII 1777 w Sokółce (Podlasie), zm. 9 XII 1847 w Warszawie, aktor, dyr. teatru, dramatopisarz, dziennikarz. Uczył się u bazylianów w Żyrowi- cach i u pijarów w Warszawie, gdzie (prócz 1795-99) spędził całe życie, stając się za Królestwa Pol. jedną z najpopularniejszych postaci stolicy (m. in. wydawca od 1822 "Kuriera Warsz.", który sam redagował jako popularny tani dziennik o znacznym udziale informacji lokalnej). Z teatrem związał się 1800, debiutując jednocześnie jako aktor i autor; występował do 1826 (także jako śpiewak), 1815-25 był reżyserem, 1825-27 jednym z kierowników zespołu, od 1827 drugim dyr. Teatru Nar., 1836-38 wykładał w Szkole Dram., 1810-16 wydawał Rocznik Teatru Pol., ułożył z A. Żółkowskim półżartobliwy Dykcjonarzyk teatralny (1808).W dram. twórczości D.f gł. dostarczyciela bieżącego repertuaru sceny warsz., uwidocznia się zgodne z linią W. Bogusławskiego pojmowanie działalności teatr, jako służby nar. w bliskim kontakcie z widownią i jej żywotnymi sprawami: większość 144 sztuk D. (w ponad 80% przeróbek i przekł.), których najmocniejszą stronę stanowią walory scen. (m. in. dialog), przeniknięta jest - za Księstwa Warsz. i w pocz. Królestwa jawnie, w in. okresach aluzyjnie - aktualnością polit.; ze szczególnym zamiłowaniem uprawiał komediooperę, w której piosenki ulegały okolicznościowym zmianom (m. in. Aktoro- wie na Elizejskich Polach, wyst. 1801, wyd. 1802, Siedm razy jeden, wyst. 1804, wyd. 1805, Okopy na Pradze, wyst. i w d. 1807, Szkoda wąsów, wyst. 1814, Figlacki, udany ojciec, i Jan Grudczyński, starosta rawski, wyst 1819, Słomiany człowiek, wyst. 182i)" z mniejszym powodzeniem / dramę. Czerpał obficie z komedii stanisławowskiej, której zawdzięczał technikę dram. i ogólną tendencję; wprowadzał koloryt lokalny oraz nowe, wzięte z życia postaci, jak oficer i wiarus napoleoński, Żyd patriota i in., przyczyniającsię w dużej mierze do ukształtowania popularnycłi stereotypów, sięgał też do przeszłości. W1821-23 wydał (t. 1-4 we Wr., t. 5-10 w W.) Dzieła dramatyczne.'