Pamiętnik księżnej Marii Zdzisławowej Lubomirskiej 1914-1918

Pamiętnik wojenny Marii Lubomirskiej jest interesującym i ważnym źródłem historycznym do dziejów Polski w czasie pierwszej wojny światowej i z tego względu zainteresuje historyka. Ale jest to również tak żywo, tak barwnie narysowany obraz życia w Polsce w przededniu odzyskania niepodległości, że budzi zainteresowanie każdego miłośnika naszej przeszłości, tak niedawnej, a zarazem tak dalekiej

Opis z okładki dodał użytkownik Adam Kęsiak

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> życie >> polski >> czas >> polska >> pierwsza

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Pamiętnik księżnej Marii Zdzisławowej Lubomirskiej 1914-1918 jest na 3636 miejscu (na 5849 książek) w kategorii biografie
• (wyprzedza ją O życiu towarzyskim w Wielkopolsce w XIX i XX wieku)
• książkę oceniło 124 osób
• przeczytało 157, dodało do ulubionych 124
• ponad 124 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 0 osób
0 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 5.61 na 10
• w sumie oceniło 126
oceny
• opinia czytelników: można przeczytać

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Pamiętnik księżnej Marii Zdzisławowej Lubomirskiej 1914-1918?

Encyklopedia autorów

Maźyydas Martynas 1510-63 litewski pisarz, pastor protestancki przygotował do druku pierwszą książkę w języku litew. Cateehismusa prasty szadei (Królewiec 1547), składającą się z elementarza, pieśni i modlitw oraz z łaciński dedykacji i wstępu, a także pierwszy elementarz litew.; wierszowana przedmowa Cateehismusa... to pierwszy wiersz o tematyce świeckiej po litew., z archaicznymi formami językowymi; M. tłumaczył na litewski pieśni św. Augustyna (Giesme ś. Ambraziejaus bei ś. Augustino 1549); przygotował zbiory pieśni i modlitw Parafrazis, per-manitina potęraus malda (1589), Giesme duchauna (w zbiorze Forma krikstymo 1559); zostawił w rękopisie zbiór pieśni Giesmes kr iks ći oni skos, wydany przez B. Vilentasa w 2 tomach (1566,1570).

Encyklopedia literatury

KLIMAŃSKA ZOFIA, z CHŁOPICKICH, 1 v. DESZTRUN- GOWA pseud. Zofia z Brzozówki, ur. 1812 w Furmaniszkach (Wileńszczyzna), zm. 3 VI 1870 w Warszawie, publicystka, prozaik. Starannie wykształcona w zamożnym domu ziemiańskim, zaręczona ze zm. 1829 sekretarzem Nowosilcowa, L. Bajkowem (prototyp Panny z III cz. Dziadów), opuściła 1845 męża i związała się z (poślubionym kilka lat później) N. Klimańskim, który wprowadził ją do środowiska dernokr. inteligencji wileńskiej. Współpracowała z Gwiazdą i "Pamiętnikiem Nauk.-Lit.", który finansowała-, zesłana 1851 do Permu, po powrocie osiadła w majątku na Kowieńszczyź- nie, gdzie prowadziła działalność oświat., pisując też do czasopism warsz. i in. W publicystyce śmiała polemistka bliska ideologii TDP, w twórczości lit. (m. in. wymierzone przeciw arystokracji opowiadanie fantast.-satyr. Człowiek niewidzialny, czyli Cudowny kapelusz 1850, powieść Chorzy i zdrowi t. 1-2, wyd. pośm. 1873), w którą wprowadzała elementy autobiogr., reprezentowała postromant. epigonizm; wiele utworów K. pozostało w rkpsie.