Trylogia rzymska, tom 2. Rzymianin Minutus

Trylogia rzymska, tom 2. Rzymianin Minutus, Mika Waltari, 6.02

Z polecenia cesarza Klaudiusza w Rzymie trwają przygotowania do uroczystych obchodów jubileuszu osiemsetlecia założenia miasta. Właśnie wtedy, po szesnastu latach spędzonych w Damaszku i Antiochii wraca tu wraz ze swym dorastającym synem Minutusem Marek Mezencjusz Manilianus, jeden z pierwszych wyznawców chrześcijaństwa, świadek ukrzyżowania Jezusa z Nazaretu. Oczami jego syna oglądamy nie tylko Rzym, ale też prowincje cesarstwa ? świat niewątpliwie piękny, ale też niesłychanie okrutny. Śledzimy walkę prześladowanych chrześcijan, poznajemy bliżej Klaudiusza i Nerona, z którymi tytułowego bohatera łączyła bliska, chociaż niełatwa relacja

Opis z okładki dodał użytkownik Alicja Niewęgłowska

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

>> świat >> lato >> jeden >> swoje >> pierwsza

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Trylogia rzymska, tom 2. Rzymianin Minutus jest na 149 miejscu (na 12530 książek) w kategorii Literatura piękna historyczna
• (wyprzedza ją Operacje specjalne)
• książkę oceniło 1583 osób
• przeczytało 2106, dodało do ulubionych 1583
• ponad 1583 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 3 osoby
4 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.02 na 10
• w sumie oceniło 1699
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Trylogia rzymska, tom 2. Rzymianin Minutus?

Encyklopedia autorów

Wielopolska Maria Jehanne 1882-1940 prozaik, publicystka Urodziła się w Su-chodole na Ukrainie w rodzinie ziemiańskiej. Po wyjściu za mąż zamieszkała we Lwowie, gdzie aktywnie działała w ruchu niepodległościowym. Była autorką skandalizujących, feministycznych opowiadań (Pani El, 1911) i powieści Fau-nessy (1913). Uznanie przyniosła jej oparta na dokumentach powieść o powstaniu styczniowym Kryjaki (1913). W czasie I wojny światowej służyła jako sanitariuszka w I Brygadzie Legionów. Po 1918 zamieszkała w Sierosławiu, a od 1927 w Warszawie. Opublikowała między innymi zbiory nowel (np. Danina, 1925), melodramat Femina (1924) oraz pamflety: Pliszka w jaskini lwa (1939) i Silni, zwarci, gotowi, ale.... i czujni (1939). Zmarła w niewyjaśnionych bliżej okolicznościach na zesłaniu w ZSRR.

Encyklopedia literatury

BUDNY SZYMON ur. ok. 1530 w Budach (Mazowsze), zm. 13 I 1593 w Wiszniowie (Litwa), myśliciel, teolog i polemista ariański. Pochodził ze szlachty zaściankowej, studiował w Akad. Krakowskiej (1544). Początkowo zwolennik kalwiniz- mu, był ministrem w dobrach M. Radziwiłła Czarnego, później należał do braci polskich. Zwolennik unitarianizmu, wysuwał radykalne poglądy dogmatyczne, m. in. kwestionował bóstwo Chrystusa, głosząc tezę o ojcostwie Józefa. Z tego względu jego wybitny przekł. Pisma Św. pt. Biblia, to jest Księgi Starego i Nowego Przymierza (Nieśwież-Zasław 1570- 72) został ocenzurowany przez współwyznawców, a poprawiony i skomentowany przekł. Nowego Testamentu (Losk 1574) wywołał prawdziwą burzę w środowisku kat. i ariańskim. Całość swych poglądów rei. wyłożył B. w dziele O przedniej- szych wiary chrystyjańskiej artykulech (Losk 1576) . W rok zaś później, 1577, opatrzył entuzjastyczną przedmową Bazylikowy przekład dzieła A. Frycza Modrzewskiego O poprawie- Rzeczypospolitej. Wobec kwestii społ. zajął stanowisko umiarkowanie konserwatywne ( O urzędzie miecza używającym 1583). Niepopularny z tego powodu w środowisku radykalnych społecznie ariański ch zborów małopol., doczekał się z ich strony dwukrotnej ekskomuniki (1582 i 1584), która usunęła go w cień. Ostatecznie ugiął się jednak i za cenę częściowego odwołania swych poglądów został 1588 przyjęty z powrotem do zboru. B. postulował wzbogacenie języka pol. wyrazami słow. i gwarowymi, przestrzegał natomiast przed wpływami języków niesłowiańskich. Pisywał także po rusku. Zmarł otoczony legendą odstępqf, a nawet ateusza.