Marzyciel

Marzyciel, Ian McEwan, 6.28

Peter wydaje się cichym i nieobecnym dzieckiem. Nikt nie wie, jak niezwykłychrzeczy dokonuje w swojej wyobraźni. Zamienia się na ciała ze starym kotem. Toczywojnę z armią ożywionych lalek. Na krótką chwilę staje się niemowlęciem, a nakońcu odkrywa prawdę o świecie dorosłych. Dostrzega rzeczy, których nikt innynie widzi. Jego opowieści to niepokojące, surrealistyczne, zaskakujące metamorfozy,które dokonują się gdzieś na granicy jawy i snu.Marzyciel posiada wszystkie zalety najlepszych powieści McEwana: poetyckośći precyzję języka, przenikliwe obserwacje i niezwykłą wrażliwość, która pozwalamu snuć narrację z perspektywy dziecka

Opis z okładki dodał użytkownik Aleksander Gągoł

więcej informacji o tej książce

szukaj książek o podobnej tematyce

Zobacz powiązane kategorie:

Statystyki

• Marzyciel jest na 1914 miejscu (na 11922 książek) w kategorii Literatura piękna
• (wyprzedza ją Zajazd "Jerozolima")
• książkę oceniło 362 osób
• przeczytało 486, dodało do ulubionych 362
• ponad 362 często do niej wraca
• obecnie czyta ją 1 osoba
1 zamierza przeczytać.

Jak oceniali książkę nasi użytkownicy?

• średnia ocena: 6.28 na 10
• w sumie oceniło 364
oceny
• opinia czytelników: niezła

Kto czyta, kto zamierza przeczytac Marzyciel?

Encyklopedia autorów

Medici Lorenzo de zw. Magnifico, Wawrzyniec Wspaniały 14jł9-92 włoski mąż stanu, władca Florencji, literat twórczość eklektyczna w języku wł.; jego wczesne dzieła miały charakter realistyczno-satyr.: L 'uccellagione di starne, Simposio, La Nencia da Barberino; 1. 1470-84 powstawały utwory o charąkterze dworsko--neoplatońskim i rei.: filozoficzny dialog Alterea-zione, 7 rei. Capitoli, Laude oraz Commen-to (objaśnienia do Rime), sonety nawiązujące do F. Petrarki i G|. Guinizzellego; po 1484 tworzył dojrzałe utwory realistyczne, utrzymane w tonie melancholijnym i uroczystym: ekloga Corinto, misterium rei. Rappreseri^azione di San Giovanni e Paolo oraz lekkie Canzoni a balio i Canti carnascialeschi ze znaną pieśnią Jakźeś piękna, o młodości (tłumaczenie polski 1890).

Encyklopedia literatury

CAZIN PAUL ur. 28 IV 1881 w Montpellier, zm. 12 VI1963 w Aix-en-Pro vence, franc. pisarz, tłumacz i historyk literatury polskiej. Podstawą głębokiej i wszechstronnej kultury C., zwł. klasycznej, były nie tylko studia na Sorbonie, ale także pobyt w semiriarium duchownym. Z językiem i literaturą pol. zetknął się 1904 jako nauczyciel prywatny w domu E. Raczyńskiego w Rogalinie. W 1908 zaczął ogłaszać przekłady z literatury polskiejl W okresie I wojny świat, był w wojsku tłumaczem z polskiego. Napisał o Polsce wiele artykułów i wygłaszał liczne odczyty. Debiutował jako pisarz zbiorem eseistycznych impresji i rozważań, wyrosłych z frontowego dziennika i listów do żony: Humanista na wojnie (1920, wyd.-pol." 1957). Ta i nast. książka, Decadi, ou la pieuse enfance (1921), zapowiadały karierę pisarza reprezentującego postawę liberalnego katolicyzmu. Jednakże nieuzyskanie spodziewanych nagród lit. oraz katedry literatury pol. w Paryżu przyczyniło się do wyjazdu C. 1923 do Autun w Burgundii. Do zawodowego zajmowania się literaturą pol. powrócił C, w 1. trzydziestych; uzyskał doktorat na UJK (1932) za rozprawę o Krasickim, która w rozszerzonej formie ukazała się pt. Le Prince-Łveque de Varmie - lgnące Krasicki (1940) i później stała się podstawą doktoratu francuskiego (1950). W 1934-41 C. prowadził wykłady z literatury pol. w Centre d'Ćtudes Polonaises przy Bibliotece Pol. w Paryżii, 1950-57 na uniw. w Aix-en-Provence. Jego własna twórczość obejmowała nowele, powieści i eseje. Tłumaczył znakomićie pol. literaturę piękną (zarówno prozę, jak poezję) i naukową. W1908-63 ukazały się kolejno przekł. utworów: G. Zapolskiej, J. Weyssenhoff a (Żywot i myśli Zygmunta Podfilip- skiego, Soból i panna 1930, nagr. pol. Pen Clubu za najlepszy przekł. pol. książki), W.S. Reymonta (Z ziemi chełmskiej), Sz. Askenazego (Książę Józef Poniatowski, tłum. przy współudziale B. Kozakiewicza), J.Ch. Paska (Pamiętniki, nagr. Akad. Franc. 19 2), A. Cieszkowskiego (Ojczenaszt. 2-4 1927-29), H. Sienkiewicza (W pustyni i w puszczy), W. Berenta (Żywe kamienie 1931), Norwida (wszystkie nowele), Mickiewicza (Pan Tadeusz 1934, przekł. prozą), L.H. Morstina (Kłos panny 1937), J. Iwaszkiewicza (Panny z Wilka 1934), J. Tuwima, J. Parandowskiego (Zegar słoneczny), T. Brezy (Spiżowa brama 1962, Urząd); nadto wyd. pośm. Marysieńka Sobieska(1975) T. Boya-Żeleńskiego. Przekłady C. odznaczają się kongenialnym oddaniem warstw i właściwości stylist. oryginałów. C. był jednym z najsubtelniejszych zagr. znawców języka i kultury polskiej. Pozostawił w rkpsie obszerne dzienniki, sam zaś stał się przedmiotem licznych wspomnień.